ชายแผลเป็นกดหัวใจที่เต้นระทึกอยู่ในอกไว้ แล้วหันไปมองกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขา
กลุ่มคนนั้นเก็บสายตาอันกล้าแกร่งลง ค้อมหัวเล็กน้อย เมื่อชายแผลเป็นหันกลับไป พวกเขาจึงได้แต่ใช้หางตาแอบมองอวี้เฉียว
เพราะหญิงงามเช่นนี้ช่างหาได้ยากในรอบพันปีจริงๆ!
ชายแผลเป็นเก็บปืนพกในมือ แล้วพยายามทำให้เสียงของเขานุ่มนวลที่สุด พยายามทำให้ตัวเองดูน่ากลัวน้อยลง: "สวัสดีครับ พวกเราไม่มีเจตนาร้าย แค่อยากเข้ามาหาของกิน เธอตกใจหรือเปล่า?"
เขาเดินเข้าไปสองสามก้าว แต่ก็กลัวจะล่วงเกินหญิงงาม จึงถอยกลับมา แล้วสังเกตสีหน้าของอวี้เฉียว
เขาคิดว่าอวี้เฉียวคงตกใจกลัว แต่กลับพบว่าสายตาที่อวี้เฉียวมองพวกเขานั้นสงบผิดปกติ
ราวกับไม่กลัวพวกเขาเลยสักนิด
หรือนางจะมีไพ่ตายอันแข็งแกร่งซ่อนอยู่?
แต่ต่อให้ยุ่งยากแค่ไหน เขาก็ต้องพานางไปให้ได้
เขาเป็นผู้มีพลังพิเศษด้านจิต และเพิ่งจะพิสูจน์ได้ว่าเขามีความสามารถในการควบคุมจิตนาง
เขาสามารถควบคุมนางได้!
ความคิดนี้ทำให้สายตาที่ชายแผลเป็นมองอวี้เฉียวร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาพยายามยิ้มอย่างเป็นมิตร: "ตอนนี้โลกาวินาศมาแล้ว ผู้หญิงอย่างเธออยู่ที่นี่ก็ไม่ปลอดภัย ไปกับพวกเราดีกว่าไหม?"
อวี้เฉียวเหลือบมองคราบเลือดสีแดงเข้มเป็นบริเวณกว้างบนตัวชายแผลเป็น แล้วส่ายหน้า สีหน้าเย็นชา: "ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว เพื่อนของฉันกำลังจะมา"
"โอ้ งั้นเพื่อนเธอล่ะ? ไปด้วยกันก็ได้นะ! ฉันเป็นผู้มีพลังพิเศษด้านจิต เธอคงรู้สึกได้เมื่อกี้ใช่ไหม! อย่าดูว่าพวกเราดูซอมซ่อ แต่ความสามารถของพวกเราดีมากนะ" รอยยิ้มบนใบหน้าชายแผลเป็นจางลงเล็กน้อย
เขาเดินเข้าไป พยายามจะจับมืออวี้เฉียว แต่ทันใดนั้นมีใบมีดลมกรรโชกหนึ่งคมพุ่งเข้ามาเฉือนแขนของเขา เลือดสีแดงสดถูกพ่นออกมา