"เพราะฉะนั้น ขอเพียงเจ้าอาบน้ำบ่อย ๆ ก็ไม่มีอะไรแล้วเจ้าค่ะ!" ระบบ 514 เก้ ๆ กัง ๆ กำลังขยำมือ "สะดวกมากใช่ไหมล่ะเจ้าคะ? อย่างน้อยก็ยังแปลงร่างเป็นคนได้"
"ใช่แล้ว! สะดวกมาก ระบบบางระบบอยากลองบ้างไหม?" อวี้เฉียวทำหน้ายิ้มได้สมบูรณ์แบบ
ระบบ 514 ปฏิเสธเสียงเบา: "ฮ่า ๆ ไม่เอาดีกว่าเจ้าค่ะ! หนึ่งครั้งต้องใช้ตั้ง 900 แต้ม! ข้าน้อยเสียดาย"
"514 เจ้ารู้ไหม?" สายตาของอวี้เฉียวมองหางอันใหญ่โตของตนเองไม่กะพริบ "ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าหางของข้าหอมมาก"
ระบบ 514: "...แมวไม่ชอบกินปลาอยู่แล้วหรอก? เรื่องนี้ปกติ"
"ปกติอย่างนั้นหรือ?" อวี้เฉียวเอี้ยวหน้ามองมัน ดวงตาเปล่งประกายวาววับ เสียงที่ลอยอยู่ในพื้นที่เก็บของก็แฝงไว้ซึ่งความน่าสยดสยอง "แต่ข้าหิวหางของข้าเอง ถ้าข้ากินหางของตัวเองหมด..."
ระบบ 514 รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ รีบยกชายกระโปรงชุดแม่บ้านผูกโบว์สีดำวิ่งหนีไปทันที
คิดจะหนี?
อวี้เฉียวสูดจมูกเหยียดเย็น ตัดสินใจฉวยโอกาสก่อนจะด่าว่าระบบขี้แพ้ที่ไม่เอาไหนนี่ออกไปสักหน่อยเพื่อระบายอารมณ์ แต่จวบจังหวะนั้น ประตูที่ปิดอยู่ตลอดก็เปิดออกมาอย่างกะทันหัน
เกินความคาดหมายของอวี้เฉียว ไม่ใช่สาวน้อย แต่เป็นชายหนุ่มวัยเยาว์ผู้มีกลิ่นอายเป็นเอกลักษณ์ รูปร่างบางเฉียว ผมยาวเล็กน้อย เมื่อเขาก้มหน้า ปอยผมด้านหน้าก็ร่วงลงมาเกือบปกคลุมคิ้วและดวงตา เห็นเพียงผิวพรรณอันซีดเผือด
เขาสวมชุดอยู่บ้านสีดำ ราวกับกลืนไปกับความมืดมิดเบื้องหลัง