อวี๋พ่านเอ๋อร์รู้สึกว่าเพื่อนร่วมห้องใหม่มหาวิทยาลัยของนางช่างประหลาดยิ่งนัก
อวี๋พ่านเอ๋อร์เดิมทีเรียนการเงิน แต่เพราะนางมาถึงช้า หอพักของสาขาจึงจัดสรรกันจนเต็มแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงถูกย้ายไปอยู่กับเพื่อนร่วมชั้นอีกคนที่ยังมาไม่ถึง ในห้องสี่คนที่ว่างอยู่
ตลอดช่วงฝึกทหาร นางไม่เคยเห็นเพื่อนร่วมห้องคนนั้นเลยสักครั้ง มีเพียงป้ายข้อมูลที่ติดอยู่ที่ประตูห้อง ทำให้รู้ว่าคนที่ยังไม่เคยพบหน้ากันชื่อ อวี้เฉียว
ทั้งห้องมีคนอยู่เพียงสองคน แต่อวี้เฉียวไม่มา จึงแทบกลายเป็นอาณาจักรส่วนตัวของอวี๋พ่านเอ๋อร์
ความกังวลและตื่นเต้นที่เคยมี ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน นางไม่ใช่คนที่ชอบสุงสิงกับผู้คน ชอบหลบอยู่ในมุมเงียบ ๆ เล่นคนเดียว ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับใครมากนัก
จนกระทั่งถึงเวลาเรียนวิชาเอก อวี๋พ่านเอ๋อร์จึงได้พบเพื่อนร่วมห้องลึกลับของนางในที่สุด
คนผู้นั้นสวมใส่เสื้อผ้าปกปิดมิดชิดทั่วทั้งร่าง ไม่มีผิวหนังแม้แต่น้อยโผล่ออกมา ศีรษะสวมหมวกเบสบอล ปีกหมวกกดต่ำมาก หน้ากากปิดบังใบหน้าไว้เกือบหมด
ข้อมูลเดียวที่พอจะรู้ได้ก็คือ เป็นหญิง รูปร่างบาง ผมขาว
อวี๋พ่านเอ๋อร์มองไปที่บอดี้การ์ดหญิงชุดดำสองคนด้านหลังของนาง แล้วก็เพิ่มฉายา "คุณหนูใหญ่ตระกูลรวย" เข้าไปในใจอย่างเงียบ ๆ
นางนั่งอยู่แถวหลังสุด แต่เพราะการแต่งตัวประหลาดและบอดี้การ์ดที่ติดตาม ทำให้กลายเป็นที่จับตามองเป็นพิเศษ
อวี๋พ่านเอ๋อร์ได้ยินเสียงคนบางคนพูดประชดประชันว่าเพื่อนร่วมห้องลึกลับคนนั้นเป็น "พวกชอบวางมาด" บ้างก็ว่าเปิดเทอมแรกก็ย้อมผมขาว เท่ไม่เบา
แต่ไม่ว่าคนในห้องจะนินทาว่าร้ายอย่างไร เพื่อนร่วมห้องที่ชื่อ "อวี้เฉียว" ก็ไม่เคยเปลี่ยนการแต่งตัวประหลาดนี้เลย
ทั้งยังมาเรียนเฉพาะสามฤดู ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว พอถึงฤดูร้อนที่แสงแดดแรงกล้าก็จะไม่มา
ตลอดสี่ปีมหาวิทยาลัย นางติดต่อกับคนทั้งห้องน้อยมาก แม้แต่หอพักก็ไม่กลับ กิจกรรมต่าง ๆ ของชั้นเรียนและมหาวิทยาลัย นางก็ไม่เข้าร่วมทั้งหมด
แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่อวี๋พ่านเอ๋อร์กลับรู้สึกเสมอว่าอวี้เฉียวคอยจับตาดูนางอย่างเงียบ ๆ