ซูเจินลี่เดินตามชายที่เรียกตัวเองว่า “ฮัวโจ” ไปทางรถบ้านพักที่จอดอยู่ริมถนนไม่ไกล
“ช่วยรีบหน่อยได้ไหมคะ? นักเรียนของฉันยังมีไข้อยู่” นางเอ่ยอย่างระมัดระวัง สายตาจับจ้องอยู่ที่สีหน้าของอีกฝ่ายตลอดเวลา
“วางใจได้ ข้ารับแค่คนเดียว”
ทันทีที่เขาพูดจบ ซูเจินลี่ก็เห็นกับตาว่าชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นั้นหายวับไปปรากฏตัวหน้ารถบ้านพักในพริบตา เขาเปิดประตูเข้าไป ไม่นานก็อุ้มคนคนหนึ่งลงมาจากรถบ้านพัก
ซูเจินลี่เห็นเขายืนอยู่หน้ารถโบกมือ รถบ้านพักคันนั้นก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ชั่วพริบตาถัดมา ฮัวโจที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบเมตรก็กลับมาปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ นางอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
ซูเจินลี่ที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับตะลึงงัน สายตาที่มองฮัวโจเผลอแสดงความหวาดหวั่นออกมาโดยไม่รู้ตัว
ความเก่งกาจของชายผู้นี้เกินกว่าที่นางจะคาดคิดได้จริง ๆ
เขาจะยินดีช่วยนางจริงหรือ?
หรือว่าข้อแลกเปลี่ยนของเขาจะมีเพียงแค่ให้นางสอนวิชาสุขศึกษาเรื่องวัยรุ่นตอนหนึ่งเท่านั้น?
สายตาของซูเจินลี่เลื่อนไปหยุดที่คนในอ้อมแขนของฮัวโจโดยไม่รู้ตัว คนผู้นั้นสวมเสื้อคลุมกันลมสีดำตัวยาว ใบหน้าถูกหมวกคลุมบังไว้จนมองไม่ชัด แต่จากผมยาวที่โผล่ออกมาพอให้เดาได้ว่าเป็นหญิงสาว
ซูเจินลี่คาดเดาว่าหญิงสาวคนนี้อาจจะเป็นน้องสาวของฮัวโจ
ฮัวโจดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตความผิดปกติทางอารมณ์ของซูเจินลี่ เขาจัดเสื้อคลุมที่คลุมตัวคนในอ้อมแขนให้เรียบร้อย เสื้อคลุมตัวนั้นดูหลวมไปหน่อย แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า “โรงเรียนอยู่ห่างจากตรงนี้เท่าไร?”