"รู้สึกเหมือนว่าถ้าตายในตอนนี้ก็คงไม่มีใครสนใจ ดีที่ยังมีหมิงเย่านายอยู่..."
"อื้ออื้ออื้อ สอบเลขได้ไม่ดี ถ้านายหมิงเย่าอยู่ตรงนี้ก็คงดี นายเลขเก่ง ถ้านายสอนฉัน ฉันเลขต้องดีขึ้นแน่ๆ..."
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะผ่านไป หมิงเย่ายังรอฉันอยู่ที่มหาวิทยาลัย เขาจะเข้าใจฉัน เขาจะรู้ใจฉัน เขาจะทำให้ฉันได้กินอิ่ม..."
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า พี่สาว พี่น่ารังเกียจจังเลย! น่าขยะแขยงมาก!" น้องชายถือสมุดบันทึกเล่มนั้น พลางอ่านประโยคเหล่านั้นที่ซ่อนเร้นอยู่ในสมุดด้วยสีหน้าล้อเลียนเกินจริง
เขาพลิกหน้ากระดาษอย่างรุนแรง รูปกระดาษของหมิงเย่าที่คั่นอยู่ในสมุดบันทึกร่วงหล่นลงมา และเขายังแย่งเก็บขึ้นมาก่อน
"โอ้โห นี่คือหมิงเย่าคนนั้นหรือนี่! โอ้ย หล่อจังเลย! ไม่แปลกใจเลยที่พี่ชอบเขามาก"
เขาทำเสียงแหลมสูง เริ่มร้องเรียก "หมิงเย่า" "หมิงเย่า" อย่างแปลกประหลาด
หมิงเย่าและนางกลายเป็นหัวข้อสนทนาระหว่างพ่อแม่กับญาติๆ หลังตรุษจีนปีนี้ นางถูกตีตราว่า "มีปัญหา" และสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเหล่านั้นกลายเป็นเพียงจินตนาการของนาง