อวี๋พ่านเอ๋อร์ทุกครั้งที่ทิ้งขยะก็จะเห็นตัวหนังสือแถวนี้ แต่ก่อนไม่เคยใส่ใจ มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่เธอคิดทบทวนประโยคนี้อย่างจริงจัง
การมีลูกชายหรือลูกสาว จะเหมือนกันจริงหรือ?
“เราที่ไหนลำเอียงหนักไปทางลูกชาย? ก็แค่เธอเป็นพี่สาว เป็นลูกคนโต ต้องรู้จักรับผิดชอบมากกว่าน้องชาย ก็เลยให้เธอทำงานมากหน่อย บ้านอื่นก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ! การเป็นพี่คนโตก็ต้องเป็นแบบนี้”
“น้องชายเธอยังเล็ก จะรู้อะไร? เธอเป็นพี่สาว อายุมากกว่า รู้เรื่องมากกว่า จะไปถือสาเด็กน้อยแบบนั้นทำไม”
...
เหล่านี้คือคำพูดที่อวี๋พ่านเอ๋อร์เคยได้ยินมา
คำว่า “พี่สาว” เพียงคำเดียว ดูเหมือนจะกลบทุกสิ่งได้
การระเบิดอารมณ์ในครั้งนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร เธอยังคงเป็นพี่สาวที่เชื่อฟังและรู้จักรับผิดชอบคนเดิม เพียงแต่จำนวนครั้งที่ไปห้องสมุดเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในใจของเธอเก็บอะไรไว้มากมาย เธอต้องหาที่พึ่งพิงทางความรู้สึก
และในเวลานี้เอง เธอก็พบการ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิงที่ลงเป็นตอนๆ ในนิตยสาร
เปย์เจียเจีย หญิงสาวธรรมดาที่ครอบครัวไม่ดีนัก ได้รู้จักกับพระเอกหนุ่มรูปงามฐานะร่ำรวยโดยบังเอิญ
พระเอกที่โดดเด่นเหลือเกินคนนั้นตกหลุมรักเปย์เจียเจียผู้ธรรมดา เขาจะทำตามความปรารถนาต่าง ๆ ของเปย์เจียเจีย พาเธอไปเที่ยวสวนสนุก พาเธอไปทะเล พาเธอไปกินของอร่อยต่าง ๆ