เวินจื่อหลิงเพิ่งรู้เรื่องที่อวี้เฉียวมีคนรัก หลังจากสลับวิญญาณกลับมาแล้วเท่านั้น
ก่อนหน้านั้นนางติดอยู่ในร่างของจี้หลินโจว และหยุดพักการเรียนมาตลอด เพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ นางจึงไม่ได้ติดต่อกับอวี้เฉียวหรือสวีอิ๋งเลย
เวินจื่อหลิงเคยได้ยินชื่อเสิ่นเยี่ยนมาก่อน ความหล่อและความจนของเขาถูกผู้คนพูดถึงกันอยู่เสมอ
แม้เวินจื่อหลิงจะรู้สึกอยู่เสมอว่าอวี้เฉียวคู่ควรกับคนที่ดีกว่านี้ แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นทางเลือกของอวี้เฉียวเอง นางจึงเคารพการตัดสินใจของอวี้เฉียว
เพียงแต่ตลอดหลายวันที่พักอยู่ในคฤหาสน์เก่าของตระกูลเฟิง นางเหมือนไม่เคยเห็นอวี้เฉียวติดต่อกับเสิ่นเยี่ยนเลย
สายตาของอวี้เฉียวยังคงไม่ละจากหน้าจอ “ติดต่อกันแล้ว ตอนนั้นฉันไม่ว่างคุยกับเขา ก็เลยพูดกันไม่กี่คำแล้ววางสายไป”
เสียงของอวี้เฉียวเพิ่งขาดลง ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นขึ้นมา
เมื่อเห็นชื่อผู้โทรชัดเจน อวี้เฉียวก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าจอให้เวินจื่อหลิงดู “พูดถึงเฉาเชา เฉาเชาก็มาพอดี”
เฟิงอี้ซึ่งสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้มานานแล้ว ยื่นแอปเปิลที่ปอกเสร็จให้อวี้เฉียว
อวี้เฉียวรับแอปเปิลด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วใช้อีกมือกดรับสาย
ตอนเฟิงอี้โน้มตัวไปยื่นแอปเปิล เขาได้ยินเสียงจากโทรศัพท์เพียงไม่กี่คำ ฟังแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นเสียงของเสิ่นเยี่ยน
สีหน้าเขาไม่เปลี่ยน ขณะเดียวกันก็ปอกแอปเปิลอีกผลให้เวินจื่อหลิงที่อยู่ข้าง ๆ “คุณเวิน ทานแอปเปิลสิ ต้องขอบคุณคุณเวินด้วยที่คอยดูแลเฉียวเฉียวของบ้านเราที่มหาวิทยาลัย”
“คุณเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ” เวินจื่อหลิงรู้สึกว่าเฟิงอี้มองนางอย่างแปลก ๆ จึงเผยรอยยิ้มสุภาพจอมปลอมแบบที่มักใช้รับมือคนแปลกหน้า