เสิ่นชั่วพบกล้องวงจรปิดที่กำลังบันทึกภาพ เขายกปืนในมือขึ้น ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยฆาตกรรมและความเลือดเย็นพร้อมกับปากกระบอกปืนเล็งไปที่กล้อง "ปัง!" เสียงหนึ่งดังขึ้น วิดีโอมืดลงสนิท
"เขาเป็นทหารรับจ้างที่ดุร้ายที่สุดในเขต 018 สุนัขข้างกายเขามีเลือดของสัตว์กลายพันธุ์ปนอยู่ พลังโจมตีก็สูงมาก พวกเขาอันตราย" ซีซาร์วางท่าเป็นรุ่นพี่ พยายามห้ามปรามรุ่นน้องผู้ไร้เดียงสาคนนี้
"ซีซาร์ เขต 018 วุ่นวายมากหรือ?"
"ใช่ เขต 018 เป็นที่ที่เกิดสัตว์กลายพันธุ์บ่อยที่สุด"
อวี้เฉียวเอามือหลังวางบนหน้าผาก หลับตาลงแล้วพูดว่า "เขาคงเป็นเด็กกำพร้า เด็กกำพร้าคนหนึ่งที่อยู่รอดในเขต 018 ได้ ถ้าไม่ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เขาคงตายไปนานแล้ว"
"นายน่าจะเข้าใจโลกนี้ดีกว่าฉัน ทรัพยากรชั้นยอดถูกแบ่งกันโดยคนกลุ่มบนสุด ส่วนคนธรรมดาที่เหลือก็ได้แต่เก็บเศษซากที่พวกเขาเหลือทิ้งไว้"
"นายไม่ควรเป็นแบบนี้ ซีซาร์ นายเป็นผู้ดูแลระบบระดับสูงสุด ทุกนโยบายของสหพันธ์ต้องผ่านการประเมินของนาย นายควรมองทุกชนชั้นอย่างเท่าเทียม แต่ตอนนี้นายกลับมีอคติกับเสิ่นชั่วที่มาจากสามัญชนมากขนาดนั้น"
"ไม่" ซีซาร์ขัดคำพูดของอวี้เฉียวขึ้นมาทันที "ฉันไม่ได้เจาะจงแค่เสิ่นชั่ว ซางจิ่งเยว่ก็อันตรายเหมือนกัน"
อวี้เฉียวถามว่า "ถ้าพวกเขาทั้งคู่อันตราย นายคิดว่ามีใครบ้างที่ฉันคบหาได้?"
ซีซาร์เงียบไป
"มนุษย์ล้วนอันตราย"