อวี้เฉียวกระพริบตา รู้สึกว่าชายคนนี้ช่างดูคล้ายนกยูงที่กำลังรำแพนหางอย่างไร้เหตุผลนัก "มีอาหารเช้าไหม?"
"มีสิ" ซางจิ่งเยว่ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา
อวี้เฉียววางตุ๊กตาในอ้อมกอดลงพิงหัวเตียง กำลังจะลุกจากเตียง ก็พบว่าข้างรองเท้าสีขาวที่ซีซาร์เตรียมไว้ให้ มีรองเท้าแตะขนนุ่มคู่ใหม่วางอยู่
เท้าของนางเหยียบลงบนรองเท้าแตะขนนุ่ม ขนาดพอดีเป๊ะ
"ของใช้สำหรับอาบน้ำชุดใหม่วางไว้ในห้องน้ำห้องข้างๆ แล้ว" ซางจิ่งเยว่ที่วางงานลงแล้วเดินมาที่ขอบเตียงกลม คว้าตุ๊กตาบนหัวเตียงขึ้นมา แล้วยกมือข้างหนึ่งของตุ๊กตาขึ้นโบกให้อวี้เฉียว "ข้าแซ่ซาง ชื่อซางจิ่งเยว่ นางแซ่อวี้ ชื่ออวี้จิงหง"
อวี้เฉียว: ...
นางฝืนเปล่งเสียงออกมาหนึ่งคำ "ดี"
นางหันหลังเดินจากไปยังห้องข้างๆ ห้องนั้นดูเป็นห้องของชายโสดเด่นชัด ตกแต่งสไตล์มินิมอลเย็นชา
แต่บนกำแพงฝั่งตรงข้ามเตียง มีรูปถ่ายขนาดใหญ่แขวนอยู่ รูปในนั้นคืออวี้เฉียวในชุดเจ้าสาว เปิดผ้าคลุมหน้า กำลังทำพิธีจูบมือกับบาทหลวง
อวี้เฉียวชื่นชมตัวเองในรูปครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าห้องน้ำ ห้องน้ำกว้างขวาง อ่างล้างหน้ามีของใช้สำหรับอาบน้ำวางไว้แล้ว อวี้เฉียวใช้ได้เลย
นางยังพบว่าบนชั้นวางเสื้อผ้าในห้องน้ำมีเสื้อผ้าและเครื่องประดับวางไว้
อวี้เฉียวหยิบขึ้นมาดู เป็นเสื้อแขนกุดคอเสื้อไข่มุกเอวสั้นกับกระโปรงยาวสีดำคอวีเปิดข้างแบบเฉียง เครื่องประดับเป็นต่างหูหยดน้ำตาจากไข่มุกและเพชรเม็ดเล็ก
น่าจะเตรียมไว้ให้นาง นางลองสวมใส่ ขนาดพอดีเป๊ะ
พออวี้เฉียวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็เห็นซางจิ่งเยว่อุ้มตุ๊กตาฝ้ายยืนรออยู่ที่หน้าประตู
ซางจิ่งเยว่สวมชุดสูทสีดำเช่นกัน กระดุมข้อมือเป็นไข่มุก ส่วนตุ๊กตาฝ้ายอวี้จิงหงเปลี่ยนจากชุดนอนมาเป็นชุดเอี๊ยดสีดำ มีสร้อยไข่มุกคล้องคอ