จิงฮุยก้มลงเก็บก้นบุหรี่ "ที่รัก" ที่ยังมีควันกรุ่นอยู่จากพื้น ดับมันแล้วโยนเข้าไปในปากหุ่นยนต์ขยะ: "ไม่น่าจะเป็นไปได้หรอก นายชายสุดที่รักของนายมีลูกสาวแล้วนี่"
ฉู่ป๋ายหลินประหลาดใจ จริง ๆ แล้วเขาละเลยเรื่องที่บ้านเพราะงานทหารยุ่งเหยิง ไม่ได้ติดต่อครอบครัวมานานแล้ว
แต่น้องชายจะมีลูกสาวเร็วขนาดนั้นเลยหรือ?
เขาอายุแค่ยี่สิบปีเองนะ!
จิงฮุยโบกมือ: "ไม่ใช่อย่างที่นายคิด"
เขาชี้ไปที่ตุ๊กตาคาแรกเตอร์ของอวี้เฉียวที่ผู้กำกับอ้วนอุ้มอยู่: "นี่ไง หลานสาวของนายอยู่ในมือเขา น้องชายนายบอกว่าเขาอุ้มท้องสิบเดือนคลอดออกมา"
ฉู่ป๋ายหลินเพิ่งจะสังเกตเห็นตุ๊กตาตัวนั้น เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
"หมาบ้านั่นรสนิยมไม่แย่ขนาดนั้นแน่ ตอนนี้มันคลั่งไคล้ตัวละครในเกมตัวหนึ่ง เรียกเมียทุกวัน หลงใหลจนหัวปักหัวปำ มันจะเปลี่ยนใจเร็วขนาดนั้นไม่หรอก" จิงฮุยเสริม
"แต่—" ผู้กำกับอ้วนเอ่ยขึ้นอย่างน่ากลัว "ฉันจำได้ว่ามีสัตว์กลายพันธุ์ตัวหนึ่ง มันสามารถหลอกลวงจิตใจคนได้"
จิงฮุยกับฉู่ป๋ายหลินมองหน้ากัน
ฉู่ป๋ายหลินกระแอม เช็ดคอ "ไว้ค่อยว่ากันเรื่องนั้นเถอะ ขอแค่เสี่ยวซิงออกมาอย่างปลอดภัยก็พอ ส่วนเรื่องอื่น—"
เขาหยุดไปสองสามวินาที แล้วพูดต่อ: "ส่วนเรื่องอื่น รอเสี่ยวซิงออกมาจากแคปซูลชีวภาพก่อนค่อยว่ากัน"
จิงฮุยนึกถึงรูปร่างอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์กลายพันธุ์แล้วก็สั่นสะท้าน