การมองเห็นร่างของตนเองจากมุมมองของผู้อื่นเป็นเรื่องประหลาดยิ่งนัก จี้หลินโจวคิด
ใบหน้านั้นแม้เขาจะมองมาหลายปี จนเกือบยี่สิบปี แต่เมื่อเห็นในยามนี้ เขากลับแทบจำใบหน้าของตนเองไม่ได้
"เป็นอย่างไร? แม้แต่ตัวเองก็จำตัวเองไม่ได้หรือ?" เวินจื่อหลิงซึ่งสวมร่างของจี้หลินโจวอยู่ ยิ้มเยาะให้เขา อย่างองอาจ
สายตาของจี้หลินโจวตกบนเส้นผมของ"เขา" "เจ้าปล่อยผมยาวหรือ?"
"นี่คือหางหมาป่า" เวินจื่อหลิงดีดนิ้ว เงยคางอย่างภาคภูมิ "หล่อหรือไม่!"
"ข้าไม่เคยยิ้มเช่นนี้" นิ้วของจี้หลินโจวที่กำถ้วยอยู่ซีดขาวเล็กน้อย "และไม่เคยไว้ผมทรงหางหมาป่าอะไรนั่น"
"โอ้!" อีกฝ่ายเพียงเอ่ยรับอย่างไม่ใส่ใจ เห็นได้ชัดว่ากำลังเมินเฉย
เขามองดูท่าทางของอีกฝ่าย แล้วมองไปยังห้องที่ได้รับการตกแต่งใหม่
นี่คือร่างของเขา ที่นี่คือห้องของเขา เขาเกิดความรู้สึกขยะแขยงขึ้นมา
"เวินจื่อหลิง" จี้หลินโจวเตือนถึงตัวตนของนาง "นิสัยของเจ้าไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย"
"เจ้าคิดหรือไม่ว่าบางที นี่อาจเป็นตัวตนที่แท้จริงของข้า" เวินจื่อหลิงยิ้มอย่างมีเลศนัย กลับทำให้จี้หลินโจวรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว
เขารู้สึกได้โดยไม่รู้ตัว
การสลับวิญญาณกลับคืนอาจไม่ใช่ง่ายดายอย่างที่เขาคิดไว้
เมื่อสัปดาห์ก่อน เวินจื่อหลิงพยายามติดต่อเขาอย่างต่อเนื่อง อยากหาวิธีสลับวิญญาณกลับคืนโดยเร็ว แต่ในเวลานั้น เขายังละโมภอยู่กับการได้ใกล้ชิดอวี้เฉียว จึงผลัดผ่อนกับเวินจื่อหลิงตลอด