“เยี่ยนคนไหน?”
แม้เขาจะไม่ได้เงยหน้ามองนาง แต่ก็รู้สึกได้ว่านางขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ถึงขั้นสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่พุ่งปะทะผิวกายของเขา จนขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
“เยี่ยนที่หมายถึงแท่นฝนหมึก” ขนตาของเขาสั่นไหวเบาๆ
“ที่แท้เจ้าก็คือเสิ่นเยี่ยนนี่เอง?” อวี้เฉียวลากเสียงยาว
ตามเนื้อเรื่องของโลกใบเล็ก เสิ่นเยี่ยนคือพระรองของโลกนี้ ครอบครัวของเขายากจน ชีวิตต้องพบเจอแต่เคราะห์กรรม ในหนังสือเขาเป็นตัวตนดุจรักแรก ทว่าเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกกับนางเอกค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้น เนื้อเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเสิ่นเยี่ยนก็มีน้อยลงเรื่อยๆ
ชายหนุ่มผู้เคยทำให้ผู้คนตื่นตะลึงคนนั้น เปรียบดั่งดอกถานฮวาที่ผลิบานเพียงชั่วครู่ เขาผ่านเข้ามาในเนื้อเรื่องอย่างสั้นๆ แต่เจิดจรัส ก่อนจะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้
ไม่มีใครรู้ว่าจุดจบของเขาเป็นเช่นไร และไม่มีใครใส่ใจจุดจบของเขาอีกต่อไป
นางค้นพบตั้งนานแล้วว่าดวงตาของเขาเอาแต่จับจ้องลงเบื้องล่าง จึงมองตามสายตาของเขาไปเช่นกัน เห็นเพียงชายกระโปรงสีดำของนางกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มของเขา
มีอะไรน่าดูนักหนา?
อวี้เฉียวเอียงศีรษะ ก่อนจ้องมองดวงตาและใบหน้าที่ค่อยๆ แดงก่ำของเขาตรงๆ “สวัสดี ข้าชื่ออวี้เฉียว”
สายตาของเขาเริ่มเบนหนีไปด้านข้างอีกครั้ง เอาแต่ไม่ยอมมองนาง
อวี้เฉียวยื่นมือไปค้นบนโต๊ะและในกระเป๋าที่แขวนอยู่บนเก้าอี้
“เจ้ากำลังหาอะไร?” เสิ่นเยี่ยนถูกท่าทางอันเกินจริงของนางดึงดูดความสนใจ จึงอดถามไม่ได้
“หากระจก” อวี้เฉียวแทบจะเทของทั้งหมดในกระเป๋าออกมาแล้ว “แปลกจริงๆ ทำไมถึงหาไม่เจอเลยนะ”
เมื่อเห็นนางขมวดคิ้วพลางค้นหาต่อ เสิ่นเยี่ยนก็คิดจะช่วยดูว่าใต้กองหนังสือที่เอียงอยู่มีทับกระจกที่นางกำลังหาหรือไม่