โทรศัพท์ตั้งค่าเวลาหน้าจอสว่างไว้เพียง 15 วินาที
ในสายตาของโจวอีเฟย์ ช่วงเวลา 15 วินาทีนี้ถูกยืดยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ดั่งเขาจมอยู่ในความเงียบงัน ณ ดินแดนที่ไร้ผู้คนเป็นเวลาชั่วกัปชั่วกัลป์ เพียงเพื่อจะได้เพ่งมองนางตลอดไป
จนกระทั่งโทรศัพท์เครื่องนั้นถูกหยิบขึ้น เขาจึงถูกดึงกลับสู่โลกความจริงในทันใด สติสับสนราวกับชาวประมงที่หลงเข้าไปในแดนตะวันออก
ตรงกันข้ามกับสีหน้าอาดูรที่สูญสิ้น หัวใจของเขากลับเต้นเร็วขึ้นทุกขณะ การหลั่งสารโดปามีนและอะดรีนาลีนที่เร่งตัวขึ้น ทำให้ทุกเซลล์ในร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงความสุขและความตื่นเต้นที่ไม่อาจต้านทานได้
ความรู้สึกเช่นนี้เขาเคยสัมผัสได้ก็เพียงตอนทำกีฬาผาดโผนเท่านั้น
สายตาของเขากวาดลงไปต่ำ จึงพบว่ามือของเขายังถือแก้วกาแฟสองแก้วอยู่
โจวอีเฟย์วางกาแฟสองแก้วนั้นกลับลงบนโต๊ะอาหาร
อวี๋พ่านเอ๋อร์กัดขนมปังแผ่น ถือโทรศัพท์เตรียมจะเดินออกไป แต่ก็ถูกใครบางคนขวางไว้กลางทาง
ชายหนุ่มลูกครึ่งผู้มีมาดสุภาพบุรุษชนชั้นสูงแห่งตะวันตก ยื่นกาแฟหนึ่งแก้วให้หล่อนพร้อมรอยยิ้ม
"อรุณสวัสดิ์ บางทีท่านอาจต้องใช้กาแฟเพื่อเริ่มต้นวันที่ดี"
[อ้าว! เรียกได้เลย! ไม่นะ โจวอีเฟย์ ฉันเชียร์คู่เธอกับลู่หลิงหลิงนะ!]
[เงียบก่อน ฉันกำลังคิด]
[ไม่ใช่ว่า คู่นี้เมื่อก่อนก็ไม่ได้มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันนี่นา? จู่ๆ โจวอีเฟย์มาสนใจขึ้นมาได้ยังไง?]
[วิธีล่อผู้ชายของอวี๋พ่านเอ๋อร์ไงล่ะ! เหมือนกับคนใจร้ายคนนั้นที่เคยทำลายความสัมพันธ์ของฉันกับแฟนเก่าเป๊ะ!]