ในห้องโถงยามราตรี ม่านบางปลิวไหวตามลม นอกหน้าต่างแสงไฟริบหรี่ แสงไฟโอบกอดแสงจันทร์ราวกับสายน้ำหลั่งไหลเข้ามา
สายตากลางคืนของแมวนั้นดีไม่น้อย นางจำได้ทันทีว่าคนที่หมอบอยู่บนปราสาทแมวเพื่อดูนางนอนหลับนั้นคือหานมู่เฉิน
หานมู่เฉินย่อมรู้ดีว่าอวี้เฉียวตื่นแล้ว
"ฮี่ฮี่ เจ้าแมวน้อย" หานมู่เฉินเปลี่ยนท่าที 'รังเกียจ' เมื่อครู่ไปเสียสิ้น ลูบมือแล้วดึงอวี้เฉียวขึ้นมากอดไว้
อวี้เฉียว: !!!
ไอ้ลูกเปรต! เจ้าคิดจะทำอะไร? (เจ้าคิดจะทำอะไร?)
อย่ามารบกวนข้านอน!
อวี้เฉียวพุ่งกรงเล็บเข้าหา แต่หานมู่เฉินกลับจับกรงเล็บน้อยนั้นไว้ได้
เขาจูบและดมกรงเล็บแมวน้อยของอวี้เฉียวราวกับคนเสียสติ: "เจี๊ยก ๆ ท่านหญิงหอมจริงเชียว! ให้ข้าจูบหน่อย!"
ไม่เอา!
ไอ้บ้าเสียสติที่เอาแต่จูบแมวสาว!
แต่แรงของแมวน้อยจะสู้ชายหนุ่มผู้ใหญ่ได้อย่างไร
อวี้เฉียวถูกหานมู่เฉินที่ติดแมวขั้นหนักจับจูบ
จูบเสร็จก็จูบเล็บซ้าย เล็บขวา จูบเสร็จก็จูบหน้าซ้าย แล้วก็ฝังหน้ากับท้อง
อวี้เฉียวส่งเสียงร้องเตือน แต่หานมู่เฉินกลับขัดจังหวะการร่ายเวทของนาง
ครึ่งหน้าของหานมู่เฉินซ่อนอยู่ในความมืดราวกับตัวร้าย: "เจ้าร้องสิ! เจ้าร้องสิ! แมวน้อยผู้น่าสงสาร ต่อให้เจ้าตะโกนจนเสียงแหบ ก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก! เจี๊ยก ๆ ..."
แล้วไอ้บ้าเสียสติผู้นี้ก็จูบไปทั่วทั้งตัวแมวน้อย จูบจนอวี้เฉียวแทบหมดอาลัยตายอยาก!