นี่ต้องเสียเงินเท่าไหร่กันแน่?
หลินเจียซึ่งมาจากครอบครัวที่มีรายได้ระดับพนักงานเงินเดือนมองแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจ เธอกัดฟัน ยืนยันที่จะจ่ายเอง: "หานมู่เฉิน ของพวกนี้เธอจ่ายเงินไปเท่าไหร่ ฉันโอนให้เธอ!"
มันแพงเกินไปจริงๆ!
หานมู่เฉินโบกมืออย่างไม่แยแส: "ไม่ได้จ่ายมาก แค่ราคารองเท้าผ้าใบไม่กี่คู่เท่านั้น ไม่ต้องใส่ใจ"
เขายื่นถุงใหญ่อาหารแห้งสำหรับแมวให้: "ให้แมวกินอันนี้"
"ขอบใจนะ"
"ฉันไม่ได้ทำเพื่อแมวหรอก"
หานมู่เฉินยืนยันจะพูดแบบนั้น หลินเจียก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ: "ใช่ๆ"
ความสนใจทั้งหมดของอวี้เฉียวถูกปราสาทแมวขนาดใหญ่ดึงดูดไป เธอพยายามดิ้นในอ้อมแขนของหลินเจียอย่างสุดชีวิต อยากจะลงไปสำรวจอาณาเขตของตัวเอง
ผลปรากฏว่า เธอถูกความตื่นเต้นครอบงำจนวิ่งออกไปเป็นเส้นทางรูปตัว S ด้วยท่าทางแข็งทื่อ สะดุดขาตัวเองล้มลง และก็หน้ากระแทกพื้นเหมือนอย่างที่เคยเป็น
หลินเจียยังพอไหว แต่คนอื่นๆ ต่างไม่รู้จะพูดอะไรดี
แมวตัวนี้เดินท่าทางแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้?
ยังดีที่หลินเจียอุ้มเธอขึ้นมาอย่างเวทนา และวางเธอไว้บนปราสาทแมว
แต่แมวสามสีที่กลายมาจากคนตัวหนึ่ง เอาขาหน้าพาดไว้บนปราสาทแมว ขาสั้นๆ ทั้งสองข้างถีบอย่างสุดแรงจนตัวแดง แต่ก็ยังปีนขึ้นไปไม่ได้ ถูกโยวซั่วที่ไร้ยางอายหัวเราะเยาะอย่างไร้ความปรานี ทำให้อวี้เฉียวขายหน้าแมวจนหมด