บางทีอาจเป็นเพราะเสิ่นเยี่ยนส่งเสียงดังเกินไป ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูอายุมากกว่าเสิ่นเยี่ยนเล็กน้อยก็ร้องไห้โฮออกมา
เขามีช่องตาเล็ก ระยะห่างระหว่างดวงตากว้าง เป็นลักษณะใบหน้าของผู้ที่มีภาวะดาวน์ซินโดรมอย่างชัดเจน
พอเขาร้องไห้ เด็กชายตัวเล็กที่ดูเซ่อซ่าและมีร่างกายพิกลพิการซึ่งอยู่ข้าง ๆ ก็ร้องไห้โฮตามไปด้วย
แม่เฉินดูเหมือนจะคิดว่าพวกเขากำลังเล่นเกมอะไรสักอย่าง จึงปรบมือพลางอ้าปากส่งเสียง “อา อา อา”
มีเพียงเด็กหญิงวัยสามขวบที่น่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเท่านั้นที่มีสีหน้าเหม่อลอย เงียบงันไม่พูดจา มือยังคงจับชายเสื้อของตัวเองไว้ตลอด
ห้องเรียบง่ายคับแคบเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ของพวกเขา เสียงทั้งสี่แบบ แบบหนึ่งไร้เสียง ส่วนอีกสามแบบเป็นเสียงจริงที่มีน้ำเสียงแตกต่างกัน ราวกับดาบสี่เล่มที่ไม่เหมือนกันกำลังเชือดเฉือนเส้นประสาทของเสิ่นเยี่ยนด้วยโทษหลิงฉือ
ความเจ็บปวดจากดาบทั้งสี่เล่มนั้น คือการทรมานอันยาวนานและไร้จุดสิ้นสุด
“หยุดร้องได้แล้ว” เสิ่นเยี่ยนที่หมดความอดทนตวาดเสียงเย็น จนทำให้คนทั้งสามที่กำลังร้องไห้ตกใจกลัวได้สำเร็จ
พวกเขาต่างมองเสิ่นเยี่ยนที่มีสีหน้าเย็นชา ด้วยดวงตาไร้เดียงสาและน่าสงสาร แววตาฉายความหวาดกลัวอยู่บ้าง ราวกับสัตว์กินพืชตัวเล็ก ๆ ที่หลงเข้าไปในฝูงหมาป่า
สมองของเสิ่นเยี่ยนที่กำลังเดือดดาลพลันเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นถังหนึ่ง
พวกเขาล้วนเป็นคนที่มีสติปัญญาบกพร่องมาตั้งแต่เกิด ไม่เข้าใจอะไรเลย แล้วเขาจะมีเหตุผลอะไรไปโมโหใส่คนบริสุทธิ์อย่างพวกเขา