ชีวิตในเมืองเหลียงโจวไม่ต่างจากเมืองหลวงเท่าใดนัก อย่างน้อยสำหรับอวี้เฉียวก็เป็นเช่นนั้น แต่เจ้าเมืองปี้เฉินเหนียว่นั้นยุ่งมาก ยุ่งจนนางได้พบเขาก็เพียงยามค่ำคืน
เขามักนำของฝากพื้นบ้านกลับมาด้วยเสมอ ตามที่เขาเขียนบอก ว่าชาวบ้านมอบให้ เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ จึงจำใจรับไว้ แล้วแอบยัดเงินให้คนเหล่านั้น
อวี้เฉียวคิด ดูท่าเขาคงเป็นขุนนางที่ดี
แต่นางไม่อยากกินหน่อไม้ติดต่อกันสิบวันจริง ๆ ด้วย! ของฝากพวกนั้นเมื่อไหร่จะหมดสักที?
เนื้อที่หายไปก่อนหน้านี้ของอวี้เฉียวกลับมาแล้ว แต่ของปี้เฉินเหนียวกลับหายไป เด็กรับใช้ชิงจู๋ตามติดเจ้านายทั้งวัน ตัวดำผอมลง ดูแก่ไปหลายปี แต่ปี้เฉินเหนียวยังคงเป็นสุภาพบุรุษรูปงามเช่นเดิม หน้าตาไม่ลดลงแม้แต่น้อย
อวี้เฉียวรู้สึกฉงนใจอยู่เสมอ
จนกระทั่งคืนหนึ่ง นางตื่นจากฝันร้ายขึ้นมากลางดึก พบว่าข้างกายว่างเปล่า จึงได้รู้ว่าปี้เฉินเหนียวแอบล้างเครื่องสำอางออก หลังล้างเสร็จยังโกนหนวดเคราที่ขึ้นใหม่ใต้คางอีกต่างหาก
การเคลื่อนไหวของเขาระมัดระวังยิ่ง กลัวจะปลุกอวี้เฉียวให้ตื่น ยังตั้งใจใช้ครึ่งตัวบังแสงเทียน กลัวแสงจะแยงตาปลุกภรรยาที่หลับใหลของเขาให้ตื่น
อวี้เฉียวนอนซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด มองดูเขาใช้กระจกทองเหลืองที่นางใช้แต่งหน้าตอนกลางวัน
นางมองผ่านเขา เห็นเงาของอีกคนหนึ่ง
คนคนนั้นก็เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน คอยเก็บงำบาดแผลบนใบหน้าและร่างกายยามที่นางหลับ กลัวว่าตื่นขึ้นมาจะทำให้ลูกสาวคนโปรดตกใจ
อวี้เฉียวกะพริบตาที่เริ่มปริ่มน้ำ หดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม
แม่...
นางขดตัวหลับตา ปล่อยตัวเองให้จมดิ่งสู่ความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด