อวี้เฉียวถูกซัวเสิ่นจือหยานอุ้มเข้าไปในที่พักแล้ว สมองก็มึนงงไปหมด พอรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว ในห้องไม่ได้จุดตะเกียง ท้องที่ว่างเปล่าของอวี้เฉียวกำลังจะลุกขึ้นไปหาอะไรกิน แต่ในวินาทีต่อมาก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขน
ร่างกายของอวี้เฉียวสั่นเทิ้ม เกือบจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
"ตื่นแล้วหรือ?"
ถึงแม้จะฟังไม่เข้าใจ แต่อวี้เฉียวยังจำเสียงนี้ได้ว่าเป็นเสียงของซัวเสิ่นจือหยาน
บ้าอะไรกัน?
ทำไมซัวเสิ่นจือหยานถึงมาอยู่บนเตียงของนางได้?
อวี้เฉียวทำหน้าตกใจราวกับเจอผี
นางรู้สึกได้ว่าซัวเสิ่นจือหยานตบหลังนางเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบโยน ผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างอันอบอุ่นของซัวเสิ่นจือหยานก็ถอยห่างออกไป
นางได้ยินเสียงเขาลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา
ซัวเสิ่นจือหยานสวมชุดชั้นในสีขาว ถือตะเกียงเดินมาที่ข้างเตียง ทำให้ความมืดในห้องจางหายไป
อวี้เฉียวหดตัวเข้าไปในมุมเตียง มองเขาอย่างระแวดระวัง ใช้ภาษากายที่ดูดุร้าย พยายามจะขู่ชายผู้มาแย่งเตียงคนนี้ให้กลัว!
แต่กลับเห็นซัวเสิ่นจือหยานไม่กลัวแม้แต่น้อย ยิ้มมองนางด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับมองลูกแมวน้อยที่กำลังขู่ฟ่อ
ยิ้มอะไรยิ้ม!
อวี้เฉียวจ้องเขาเขม็ง แต่เสียงท้องร้องของนางก็ทำเอาท่าทางนางพังทลายลงทันที
มุมปากของซัวเสิ่นจือหยานยกยิ้มมากขึ้นอีก เขาวางตะเกียงไว้ข้างเตียง สวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป
อวี้เฉียวเห็นเขาจากไป ก็คิดจะลุกไปหาขนมมากินแก้หิว แต่ไม่ทันไรก็เห็นซัวเสิ่นจือหยานเดินกลับเข้ามา พร้อมยัดห่อกระดาษที่ยังอุ่น ๆ มาให้ในมือ