——ประตูถอดออกแล้ว ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ย้ายเลยไหม
——ย้ายไปที่ของฉัน
ลั่วซูชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเขาลอยวนอยู่ในหัวของเธออีกครั้ง
ในใจรู้สึกสะเทือนเล็กน้อย แต่การสะเทือนนั้นก็ถูกเธอกดไว้ก่อนจะงอกงาม
"อวี้จ้าน พอเถอะ รีบไปเถอะ มีหญิงสูงศักดิ์ตั้งมากมายรอคุณอยู่ ฉันเป็นแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ใคร ๆ ก็ดีกว่าฉัน..."
เธอยังอยากพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกอวี้จ้านสวนกลับมาด้วยประโยคเดียว "แต่ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่มีโอกาสได้นอนกับผม"
โอ้พระเจ้า!
ที่แท้ก้อนน้ำแข็งพันปีนี่ก็ยังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์นี่นา!
มิน่าล่ะวันแรกถึงถามว่าจะลองเป็นคุณนายอวี้ดูไหม ที่แท้เขาก็เป็นผู้ชายที่ยึดถือประเพณีขนาดนี้
ใบหน้าของลั่วซูร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบเปิดฝาน้ำแร่แล้วดื่มอย่างบ้าคลั่ง
"กลางคืนระวังตัวด้วยนะ มีอะไรโทรหาผม" อวี้จ้านลุกขึ้นเดินออกจากที่รกรุงรังนั่น
"อวี้จ้าน"
เธอเรียกชายที่กำลังเดินผ่านหน้าตัวเองไว้
อวี้จ้านหยุดฝีเท้า เหมือนกำลังรอคำตอบ แต่ลั่วซูกลับพูดว่า "ขอบคุณนะ"
เขาไม่ส่งเสียง ไม่มีสีหน้าใด ๆ แล้วเดินออกไปตรง ๆ
จำไม่ได้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้เรียกชื่อเต็มของเขากี่ครั้งหนแล้ว ไร้ระยะห่างใด ๆ เหมือนเพื่อนที่รู้จักกันมานาน
ลั่วซูมองแผ่นหลังของอวี้จ้านที่เดินจากไป แล้วมองประตูนั่นอีกครั้ง...
ครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ บวกกับการพบเจอคนผิด ๆ ความคิดเรื่องไม่แต่งงานก็ผุดพรายขึ้นในหัวของเธอ ถ้าคืนนั้นคนที่นอนกับเขาเป็นคนอื่น เขาก็คงถามคำถามแบบเดียวกันกับคนอื่น
เพราะฉะนั้น ไม่ใช่เพราะตัวเธอ แต่เพราะเรื่องนั้น