วันรุ่งขึ้น เธอเริ่มลาพักร้อน
ลั่วซูนอนยาวไปจนถึงเที่ยงวัน
เธอไม่ได้ลุกไปล้างหน้าล้างตา แต่เช็กตำแหน่งรถของตัวเองก่อน ถูกแล้ว รถถูกเอาไปซ่อมบำรุง
ตารางของเธอวันนี้แสนเรียบง่าย นั่นคือทำให้ตัวเองมีความสุข
เธอเปลี่ยนมาใส่รองเท้าส้นสูงที่แทบไม่ได้หยิบมาใช้ พร้อมชุดเดรสรัดรูปแสนเซ็กซี่ เส้นสายสมบูรณ์แบบยิ่งเด่นชัดไม่อาจติได้ภายใต้ชุดที่เข้ารูป
เธอเกิดมางดงาม ใบหน้างดงามละเมียด รูขุมขนไร้ที่ติ ประกอบกับผมสีทองยิ่งขับความสูงสง่า
เธอยืนอยู่หน้ากระจกส่องเต็มตัวพลางสำรวจตัวเอง
เธอสูงหนึ่งร้อยหกสิบหก แต่ว่าฉินเหิงไม่ได้สูง เมื่อใส่ส้นสูงก็จะเท่าๆ กับเขา
ดังนั้นเธอจึงเลิกใส่ส้นสูงไปโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าหากยืนข้างกันจะทำให้เขามีปมด้อย ตอนนี้ดีแล้ว อยากใส่แบบไหนก็ใส่
เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเอง ขำที่ตัวเองรู้ตัวช้าไป ไม่สามารถกลับมาเป็นตัวเองได้เร็วกว่านี้
เมื่อแต่งตัวเสร็จ เธอคว้ากระเป๋า กำลังจะก้าวออกจากประตู แต่กลับเห็นเสื้อนอกของอวี้จ้านบนโซฟา
ก็ลืมคืนเขาอีกครั้ง
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคล้องมันไว้บนข้อมืออย่างลวกๆ แล้วเดินออกจากประตู
เธอไปทำเล็บสวยๆ ให้กับตัวเอง ดัดผมทองที่เหยียดตรงให้เป็นลอนคลื่นสวยงาม แต่งหน้าเต็มในร้าน และช้อปปิ้งอย่างบ้าคลั่ง
ในที่สุด เธอมาถึงร้านตัดชุดสูทตามสั่ง ซึ่งเป็นร้านตัดชุดส่วนตัวแบรนด์เก่าแก่ ปกติต้องรอคิวนาน ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกหลายเดือนหรือครึ่งปี
“สวัสดีค่ะ ฉันอยากสั่งตัดเสื้อเชิ้ต” ลั่วซูยื่นสูทในมือให้พนักงาน
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง ต้องการอะไรเพิ่มเติมไหมคะ?” พนักงานสาวต้อนรับเธออย่างกระตือรือร้น