ลั่วซูยืนอยู่หน้าลิฟต์ มองดูเงาสะท้อนของตัวเองบนประตูลิฟต์ เธอเล็มปอยผมให้เข้าที่ ก่อนจะเอียงศีรษะนิด ๆ
ไม่คิดเลยว่าอวี้จ้านจะปรากฏตัวข้างเธอกระทันหัน หัวน้อย ๆ ที่เอียงอยู่นั้นก็เลยซบลงบนไหล่ของเขาพอดี
บ้าจริง!
เธอตกใจจนรีบยืดตัวตรง มองภาพสะท้อนของเขาในประตูลิฟต์
อวี้จ้านก้มหน้ามองเธอ
"ประธานอวี้คะ ทำไมคุณถึงมาที่นี่…"
"…"
นี่มันอาการหลังวันหยุดหรือเปล่า? รู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ที่ออฟฟิศ บรรยากาศตอนเจอกันหน้าลิฟต์เลย
"อวี้จ้าน" เธอรีบแก้คำพูด
"พาเธอเดินเล่น" น้ำเสียงเขากลับดูสงบ
ลั่วซูทำปากยื่น ไม่อยากปฏิเสธ แต่จริง ๆ แล้วเธอพยายามหลบหน้าเขาอยู่
ตั้งใจจะหนีให้พ้นสายตาเขาแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าเขาจะตามมา เขาไม่มีอะไรทำแล้วหรือไง?
พวกประธานบริษัทไม่ใช่ว่าต้องยุ่งหัวหมุนตลอดเวลาหรอกเหรอ?
สองวันมานี้ก็เห็นเขาหม่นหมอง เหมือนกำลังกังวลเรื่องอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้ยังมีอารมณ์มาเป็นเพื่อนเธอ… เดินเล่นอีกเหรอ?
ติ๊ง—
ประตูลิฟต์เปิดออก
อวี้จ้านเดินเข้าไปก่อน กดชั้นสาม ลั่วซูยืนอยู่ข้าง ๆ ในพื้นที่แคบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้จันทน์จากตัวเขา เธอแทบไม่กล้าหายใจแรง รู้สึกเหมือนจะจมอยู่ในกลิ่นของเขาจนขาดใจ
"เธอกลัวฉันเหรอ?" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังของเขาดังขึ้นในพื้นที่แคบ ๆ
"หือ? เอ่อ… เปล่าค่ะ แค่ยังไม่ค่อยชิน"
บอกว่าไม่กลัวก็โกหก วันนั้นเธอมึน ๆ งง ๆ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นอวี้จ้านมีสติอยู่หรือเปล่า พอมานึกตอนนี้ คนที่เกี่ยวข้องก็ยังยืนอยู่ข้าง ๆ มันน่าอึดอัดพิลึก