เช้าวันรุ่งขึ้น แผนกออกแบบก็ครึกครื้นขึ้นมา
ทันทีที่ลั่วซูเดินเข้าไป สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เธอ และยังมีคนที่ชี้โน่นชี้นี่ลับหลังอีกไม่น้อย
ดวงตาราวกับเมล็ดแอปริคอตของเธอทำให้คาดเดาได้ทันทีว่า ‘ความครึกครื้น’ นี้คงจะเกิดขึ้นกับตัวเองเป็นแน่
“ซูเอ๋อร์ เมื่อคืนแผนกออกแบบมีขโมย” เย่ลี่กระซิบข้าง ๆ เธอ “แบบร่างที่เก็บไว้ในห้องทำงานของหัวหน้าสำหรับการแข่งขันถูกใครบางคนเอามาวางไว้ที่โต๊ะเธอ”
ลั่วซูฟังแล้วก็เข้าใจในทันที
การแข่งขันของนักออกแบบในแผนกสิ้นปีนี้ เพื่อนร่วมงานหลายคนเตรียมแบบร่างที่เสร็จเรียบร้อยแล้วไปเก็บไว้ที่หนานหวยซึ่งเป็นหัวหน้า
หากมันหายไปหรือรั่วไหล ความตั้งใจของนักออกแบบในแผนกก็จะสูญเปล่า แถมยังต้องออกแบบใหม่เพื่อเข้าแข่งอีก ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับการเสียเวลา และเปิดโอกาสให้คู่แข่งได้มีเวลาคิด
ลั่วซูไม่ได้พูดอะไร เธอเหลือบมองไปรอบ ๆ
ทุกคนถูกสายตาที่เฉียบคมของเธอทำให้สะท้าน พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่าลั่วซูจะสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้
แผนกออกแบบจากที่อึกทึกครึกโครมกลายเป็นเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก
เธอหัวเราะเบา ๆ กระเป๋าและแท็บเล็ตในมือยังไม่ทันได้วางลง ก็เห็นแฟ้มเอกสารกองเล็กวางเพิ่มมาบนโต๊ะของตัวเอง
เธอใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบแฟ้มเอกสารที่ถูกทับอยู่บนโต๊ะอย่างรังเกียจ แล้วเงยหน้าขึ้นกวาดตามองทุกคนอีกครั้ง
“แบบร่างของพวกคุณคงวิ่งมาที่โต๊ะทำงานของฉันเอง” เธอปล่อยมืออย่างรังเกียจ สมดั่งที่คิด แบบร่างของพวกเขาถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะทำงานของเธอ