อวี้จ้านที่กำลังจัดการเอกสารอยู่ในห้องทำงานเห็นข้อความเข้า จึงเปิดวิดีโอขึ้นมา
เธอที่เพิ่งชนะบอลมายิ้มแย้มมีความสุขสุด ๆ ทั่วร่างเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
แถมยังตบมือกับชายหนุ่มข้าง ๆ ด้วย
คู่แข่งที่พ่ายแพ้อยู่ฝั่งตรงข้ามสองคนนั้น เขาก็เห็นชัดเจน
เขาขมวดคิ้ว นึกขึ้นได้ถึงชายที่มาส่งเธอกลับโรงแรมตอนอยู่ S Country
เป็นเขาคนนั้น
“เย่โฝ่ว”
เขาพึมพำ
“ท่านประธานอวี้ครับ ช่วยดูรายงานนี้หน่อย ตัวเลขไม่ตรงกัน”
ผู้บริหารข้าง ๆ เอ่ยเตือนอวี้จ้านที่กำลังเหม่อลอย
เขาดึงสติกลับมา คว่ำหน้าจอมือถือลง แล้ววกกลับไปทำงานต่อ
——
“ไอ้ตอไม้พันปีนี่ เห็นข้อความแล้วยังอ่านไม่ตอบอีก” ลู่หมินมองหน้าจอที่ขึ้นว่าอวี้จ้านกำลังพิมพ์ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรตอบกลับมา
“พี่สะใภ้เก่งเหมือนกันนะเนี่ย”
เหวินมั่วข้าง ๆ นั่งไขว่ห้างมองลั่วซู ไม่ว่าจะตั้งรับหรือบุก ท่วงท่าของเธอถูกต้องได้มาตรฐานสุด ๆ
ไม่แปลกที่เย่โฝ่วเมื่อกี้ยังเอาแต่คุยโวว่าคู่ปรับฝีมือดีจะมา
เกรงว่าต่อให้ลู่หมินกับเหวินมั่วรุมสองต่อหนึ่งก็ยังสู้ไม่ได้
“พี่อวี้ก็ช่างเป็น วันก่อนชวนมาก็ไม่มา ตอนนี้เมียโดนคนอื่นนัดออกมาได้ก็ไม่ยอมดูแล”
“แฟนเก่าเมียปัจจุบันอยู่ครบ เขามาคงปวดหัวกว่าเดิม” เหวินมั่วจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง ถามว่า “พี่สะใภ้รู้เรื่องซูทิงกับพี่อวี้ไหม”
“นายอย่าไปพูดถึงดีที่สุด ถ้ารู้ว่าวันนี้ซูทิงมา ฉันก็ไม่มา”
“ท่านประธานลู่ ตาพวกคุณแล้ว” ซูทิงหอบเล็กน้อยเดินตรงมาหาลู่หมิน
เสียงหวานเคล้ากับเสียงหอบแผ่ว ให้ความรู้สึกที่ชวนคนคิดไปไกล