ช่วงบ่าย
ลั่วซูนั่งดูหนังกินขนมอยู่ในห้องนั่งเล่น
ส่วนเขานั่งข้าง ๆ ถือโน้ตบุ๊กทำงาน
ทั้งคู่พูดคุยกันเป็นระยะ
แต่ส่วนใหญ่ต่างเงียบ ๆ ทำเรื่องของตัวเอง
ตกเย็น เขาทำกับข้าวเสร็จก็รีบกินแล้วออกไป ไม่ได้อยู่ต่อ
——
เช้าวันถัดมา ลั่วซูตอบรับคำชวนของเย่โฝ่ว
เมื่อคืนเธอหลับสบาย นอนเต็มอิ่ม อารมณ์สดใสเป็นพิเศษ
เธอใส่ชุดวอร์มที่เปลี่ยนไว้แล้วเดินลงบันไดมา หาอะไรรองท้อง
เปิดตู้เย็น เธอถึงกับตะลึง
กล่องน้อย ๆ เรียงรายเป็นระเบียบเต็มตู้ แถมยังแปะป้ายบอกไว้อย่างดี
อาหารเช้า เนื้อสัตว์ เครื่องปรุง และอื่น ๆ
ลายมือนี้เป็นของอวี้จ้าน
เขาคงไม่ได้แอบทำตอนเธองีบหลับเมื่อเที่ยงวานนี้หรอกนะ
เธอดึงกล่องอาหารเช้าออกมา ข้างในยังมีช่องเล็ก ๆ มีเกี๊ยวกุ้ง ซาลาเปา หมั่นโถว ขนมจีบ…
จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
“ผู้ชายคนนี้ ทำเรื่องใหญ่เงียบ ๆ นะ”
เธอเม้มปากยิ้ม หยิบเกี๊ยวกุ้งออกมาใส่ซึ้งนึ่ง
หึ่ง ๆ——
เสิ่นเหยียนโทรมา
[คุณนักสืบเสิ่น มีธุระอะไรหรือ]
[คุณป้า ออกมาหน่อย ผมอยู่หน้าบ้าน]
??
เธอวางสาย
ตอนนี้เขาไม่น่าจะอยู่บ้านพักผ่อนหรอกหรือ
เธอปิดไฟเตาแล้วรีบวิ่งออกไป
เห็นเสิ่นเหยียนยืนพิงรถเก๋งสีขาว ใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า
“คุณหนูลั่ว เชิญขึ้นเกี้ยว~” เขาหมอบลงครึ่งตัว ยื่นมือขวาออกมาอย่างสุภาพ ทำท่าเชื้อเชิญ
บนนิ้วชี้มือขวาคล้องกุญแจรถบีเอ็มดับเบิลยู