ลั่วซูไม่ใช่คนที่จะยอมรับใครได้ง่าย ๆ เธอไม่ใช่คนที่ใช้อารมณ์นำทาง
การทรยศของฉินเหิงในตอนนั้น เธอให้เวลาตัวเองเยียวยาหนึ่งเดือนเต็ม ถึงได้ลงมือแก้แค้น เธอคิดว่าตัวเองมีเหตุผลมากพอแล้ว
แต่กับเรื่องแต่งงานสายฟ้าแลบ เธอกลับดูรีบร้อนอย่างไม่น่าเชื่อ
เพียงเพราะทั้งคู่นอนด้วยกัน หลังจากเกิดเหตุพังประตูถึงสองครั้ง เธอกลับเลือกผู้ชายคนนี้โดยไม่เหลือข้อกังขาใด ๆ
ลึก ๆ ในใจ เธอถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ว่าคู่ชีวิตที่ดีควรเป็นเช่นไร
ไม่มีคำตอบที่ชัดเจน แต่เธอรู้สึกว่าเขาดูจะใช่
“คิดอะไรอยู่” อวี้จ้านเดินออกมาจากห้องน้ำ สวมชุดอยู่บ้านเนื้อไหมแท้หลวมสบาย เส้นผมยังมีหยดน้ำเกาะพราว กรอบแว่นไร้ขอบมีละอองหมอกบาง ๆ ปิดบังแววตาที่ไม่อาจอ่านออก
ลั่วซูนั่งบนเตียง กอดหมอนเหม่อลอย “คุณไม่มีอะไรจะถามบ้างหรือ”
“มีสิ” อวี้จ้านวางผ้าขนหนูบนเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างแม่นยำ
“อะไร”
“ค่าสินสอดสองล้าน น้อยไปไหม”
“หา”
ทันทีที่เธออุทานจบ อวี้จ้านก็มานั่งข้าง ๆ แขนยาววางพาดหัวเตียงด้านหลังเธอ ราวกับจะโอบล้อมตัวเธอไว้
“วันนี้ผมฝากการ์ดไว้กับแม่ใบหนึ่ง กลัวจะไม่พอ…”
“เดี๋ยวก่อน…” ลั่วซูรีบตัดบทเขา “คุณไม่มีอะไรจะถามอีกแล้วจริง ๆ หรือ”
ผู้ชายคนนี้ไม่รู้จักเพื่อนของเธอเลย หรือไม่เคยได้ยินชื่อเลยด้วยซ้ำ
ใบหน้าด้านข้างของเขาคมคายและแข็งกร้าว สะพานจมูกสูงราวยอดเขารับกับกรอบแว่นไร้ขอบ เลนส์สะท้อนแสงไฟนวลตาภายในห้อง
ริมฝีปากบางเย็นเฉียบของเขาขยับเล็กน้อย ดวงตาล้ำลึกจับจ้องเธอ “มี”