กว่าจะกินมื้อนี้เสร็จเล่นเอาลั่วซูจุกแน่นไปหมด
ทั้งสองมาถึงลานจอดรถใต้ดิน ฉินเหิงยืนกรานจะไปส่งเธอ แต่ถูกลั่วซูปฏิเสธ
“ไม่ต้องไปส่งฉัน พรุ่งนี้จะออกต่างจังหวัดแล้ว อีกเดี๋ยวฉันมีนัดต่อ คุณจำไว้ด้วย! ฉันเป็นคนรักความสะอาด รถ อย่าทำสกปรก!”
อย่าทำสกปรก สามคำนี้พูดออกมาได้ยียวนนัก และก็ทิ่มแทงลึกเข้าไปในหัวใจของตัวเอง
ลั่วซูกลั้นใจไม่พูดคำที่แรงกว่านี้ออกมา
เธอดื่มเกินมาสองสามแก้ว แต่ยังไม่ถึงขั้นเมาจนขาดสติ เหตุผลยังคงอยู่เหนือกว่า เธอรู้ดีว่าจุดประสงค์ของเธอครั้งนี้คืออะไร
ฉินเหิงว่าง่าย คว้ากุญแจรถของเธอขึ้นรถไป
“ซูเอ๋อร์! ผมรักคุณ!”
ฉินเหิงยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่างรถ คำพูดนี้จริงจังมาก
ลั่วซูเกือบจะเชื่อ เธอเม้มปากยิ้มบางๆ ไม่ตอบอะไร
ความรักมันแสนถูก พูดออกมาได้ง่ายดาย ใครๆ ก็ทำได้
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอต้องยอมรับว่าพวกเขาเคยรักกัน แต่นั่นเป็นแค่เพียงอดีต
มองเขาขับรถของเธอหายลับไปจากสายตา ดวงตาเธอพร่ามัว น้ำตาที่อัดแน่นไหลรินลงมาอาบแก้ม
เธอสะอื้นเงียบๆ น้ำตาไหลไม่ขาดสายราวกับน้ำพุ
“สารเลว! ขยะ!” เธอกัดฟันด่าออกมาเบาๆ อย่างเกลียดชัง
ความเจ็บปวดในใจเหมือนมีคนใช้มีดเล็กๆ ค่อยๆ กรีดลง เลือดค่อยๆ ซึมแผ่ซ่าน กัดกินไปทั่วร่าง
เธอพิงกำแพง สะอื้นจนพูดไม่ออก น้ำตานองหน้า
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ราวกับน้ำตาจะเหือดแห้งหมดแล้ว