กู้ชิงฉื่อยืนอยู่นอกเส้นกั้น สายคล้องกระติกน้ำร้อนพันอยู่ระหว่างนิ้ว สายตาหลังแว่นขอบเงินยังคงจับจ้องหวงจื่อเสวียน
ครูฝึกหญิงมองบัตรประจำตัวอาจารย์ที่ติดอยู่บนอกเธอ ก่อนเปิดรายชื่อนักศึกษาใหม่สาขาวิศวกรรมซอฟต์แวร์ที่จุดคุ้มครอง เพื่อตรวจสอบชื่อผู้รับผิดชอบของหวงจื่อเสวียน
“ครูกู้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาประจำตัวของนักศึกษาหวงจื่อเสวียน การดูแลตามปกติไม่ต้องลงทะเบียน แต่ห้ามรบกวนระเบียบการฝึก”
“ค่ะ ฉันส่งน้ำเสร็จแล้วจะไปเลย”
กู้ชิงฉื่อแตะบัตรผ่านประตูด้านข้าง เดินอ้อมลังเครื่องดื่มที่กองอยู่ตรงจุดคุ้มครอง รองเท้าส้นสูงเหยียบผ่านลู่วิ่งพลาสติกจนมีเศษยางสีดำติดมาสองสามเม็ด
หวงจื่อเสวียนนั่งอยู่ใต้เต็นท์บังแดด ข้างเท้ามีชานม น้ำเกลือแร่ และผลไม้หั่นชิ้นวางอยู่ ส่วนในอ้อมแขนยังมีทิชชูเปียกที่ยังไม่แกะอีกสองห่อ
กู้ชิงฉื่อยื่นกระติกน้ำร้อนให้เขา แล้วเหลือบมองพัดลมตัวเล็กข้าง ๆ ที่กำลังเป่าลมใส่ปกเสื้อ
“ดูเหมือนฉันจะมาช้าไปแล้วนะ นักศึกษาหวงคงไม่ขาดน้ำดื่ม”
“โธ่ กระติกของครูกู้เอามาให้ผมโดยเฉพาะ ความหมายมันต่างจากของพวกเขานี่ครับ”
หวงจื่อเสวียนรับกระติกน้ำร้อนมา บิดฝาออกก็ได้กลิ่นมะนาวจาง ๆ ข้างในยังมีมะนาวสองแว่นที่แช่จนนิ่มลอยอยู่
น้ำไม่ร้อนไม่เย็น กำลังดื่มได้พอดี เขาดื่มรวดเดียวไปเกือบครึ่งกระติก ลำคอแห้งผากจากแดดก็รู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย
ตอนแรกกู้ชิงฉื่อยังมองชานมหลายแก้วนั้นอยู่ พอเห็นเขาดื่มน้ำของเธอก่อน นิ้วที่กดอยู่ตรงก้นกระติกถึงค่อยคลายออก
“ช่วงเช้าเหงื่อออกเยอะ อย่าดื่มน้ำเย็นมาก ฉันใส่มะนาวไปสองแว่น ไม่ได้ใส่น้ำตาล”
“ครูกู้เตรียมให้ใส่ใจขนาดนี้ ไม่กลัวนักศึกษาเอาไปนินทาเหรอครับ”
หวงจื่อเสวียนใช้ฝารองน้ำที่ไหลจากปากกระติก สายตาเลื่อนจากแหวนเพชรของเธอไปมองรอบ ๆ
แม้พวกนักศึกษาหญิงในชั้นจะกลับไปนั่งที่เดิมกันหมดแล้ว แต่ทุกสองสามวินาทีก็ยังเหลือบมองมาทางนี้ แม้แต่ครูฝึกที่อยู่ไม่ไกลก็เงยหน้าขึ้นมาสองครั้งระหว่างจัดรายชื่อ
กู้ชิงฉื่อขยับแว่นให้เข้าที่ แล้วดันปีกหมวกที่เอียงไปด้านหนึ่งกลับมาตรงกลาง ปลายนิ้วแตะอยู่เพียงสองวินาทีก็ชักกลับ