คำปราศรัยบนแท่นประธานเพิ่งจบลง คณะวิศวกรรมซอฟต์แวร์ก็ถูกพาไปยังฝั่งตะวันออกของสนามกีฬา นักศึกษาหญิงถูกจัดแถวใหม่ตามส่วนสูงเป็นสี่แถว
หวงจื่อเสวียนเพิ่งจัดปีกหมวกให้เข้าที่ เสียงเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“นักศึกษาหวงจื่อเสวียน เชือกรองเท้าหลุดแล้ว ผูกให้เรียบร้อยก่อนค่อยฝึก อย่ารอให้เหยียบแล้วล้มเอาล่ะ”
เขาหันไปมอง ก็เห็นกู้ชิงฉื่อยืนอยู่ใต้ร่มไม้ ในมือถือรายชื่อนักศึกษาใหม่กับชุดปฐมพยาบาล
วันนี้เธอยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสอบสีเทา ถุงน่องดำบางบนเรียวขาสะท้อนแสงแดดเป็นประกายนุ่มนวล
หวงจื่อเสวียนก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้เรียบร้อย แล้วฉวยจังหวะที่ครูฝึกยังจัดแถวอยู่ เดินเร็ว ๆ ไปหาเธอ
“ครูกู้ ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะครับ ตอนเช้าทางวิทยาลัยยังมีงานต้อนรับนักศึกษาใหม่ไม่ใช่เหรอครับ”
กู้ชิงฉื่อยัดรายชื่อใส่อ้อมแขนเขา แว่นกรอบเงินสะท้อนแสงแดดวาบหนึ่ง
“นายโง่หรือไง ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาประจำตัวนาย ไม่อยู่ที่นี่แล้วจะไปอยู่ไหนล่ะ”
“ช่วงดริลล์นักศึกษาใหม่ ถ้านายเป็นลมหรือบาดเจ็บ ฉันจะได้จัดการให้ทันที จะได้ไม่ต้องฝืนทำเป็นไม่เป็นไรแล้วไม่ยอมบอกใคร”
หวงจื่อเสวียนก้มมองกล่องปฐมพยาบาลข้างเท้าเธอ ข้างในมีน้ำยาสมุนไพรแก้ลมแดด ถุงน้ำแข็ง และผงเกลือแร่อีกหลายซอง
“เตรียมพร้อมขนาดนี้ ครูกู้มาดูแลทั้งวิทยาลัย หรือมาดูแลผมคนเดียวครับ”
กู้ชิงฉื่อรับรายชื่อกลับมา สายตามองข้ามไหล่เขาไป ตรวจดูว่าครูฝึกไม่ได้มองมาทางนี้
“นักศึกษาใหม่คนอื่น ๆ ในวิทยาลัยมีทีมดูแลร่วมกัน ส่วนนายเป็นนักศึกษาชาย ตามระเบียบต้องจัดคนมาดูแลเป็นพิเศษ”
หวงจื่อเสวียนขยับเข้าใกล้เธอครึ่งก้าว เอ่ยด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยิน
“งั้นก็ขอฝากตัวกับภรรยาคนสวยด้วยนะครับ”