【ระบบเอ๊ย จับรางวัล! ลงทุนหมดหน้าตัก!】
หยิ่งซูจ้องวงล้อหมุน ในมือนางมีเหรียญทองทั้งหมดสี่สิบเหรียญ จับรางวัลได้สี่ครั้ง สิ่งที่ดีที่สุดคือจับได้ยาระบายไร้สีไร้กลิ่นในตอนนี้
【ติ๊ง! ยินดีกับผู้ครอบครองระบบ จับได้ลมหายใจสามเฮือก และยาระบายไร้สีไร้กลิ่นหนึ่งห่อ】
หยิ่งซู “???”
นางมีเหตุผลให้สงสัยว่าระบบหลอกนาง บีบห่อยาเม็ดเล็ก ๆ ในมือ ช่างเถิด อย่างไรของก็ถึงมือแล้ว ค่อยคิดบัญชีกับเฒ่าระบบทีหลัง
“ของให้เจ้าแล้ว หากข้ารู้ว่าเจ้าต่อหน้าทำตาม ลับหลังกลับคิดเป็นอื่น หึ ๆ ๆ จุดจบของเจ้า เจ้าก็รู้ดี” หยิ่งซูหรี่ตามองหูไฮ พลางวางมือข้างหนึ่งบนไหล่เขา
หลายปีที่ยอมสยบต่ออำนาจของหยิ่งซู ทำให้หูไฮเกิดปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณ เขาพยักหน้าเร็วยิ่งกว่าผู้ใด
หูไฮวิ่งโซเซตามอาจารย์ออกไป มือประคองจอกสุราไว้
“ท่านอาจารย์ ท่านอย่าได้โกรธเลย ข้าน้อยมาขอโทษแทนองค์ชายสิบเก้า”
ข่งเฟิงก้มมองหูไฮด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง องค์ชายองค์หนึ่งในบรรดาผู้ที่ฝ่าบาทโปรดปรานที่สุด อย่างน้อยก็ยังรู้ธรรมเนียม เขารับถ้วยชาจากมือหูไฮแล้วดื่มรวดเดียวหมด
“องค์ชายสิบแปดไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ แม้ทุกพระองค์จะเป็นพระโอรสของฝ่าบาท แต่องค์ชายสิบเก้าห่างชั้นจากองค์ชายสิบแปดนัก รอฝ่าบาทเสด็จกลับมา ข้าจะกราบทูลเรื่องวันนี้ให้ฝ่าบาททรงทราบทุกประการ
องค์ชายสิบแปดทรงเมตตาและกตัญญูยิ่งนัก”
หูไฮถูกชมจนรู้สึกผิด รีบเออออตามไปสองสามคำแล้วหนีไปทันที หากอีกประเดี๋ยวอาจารย์เกิดปวดท้องแล้วสงสัยมาถึงตัวเขา เช่นนั้นต่อให้กระโดดลงแม่น้ำก็ล้างตัวไม่สะอาด
เพียงไม่กี่อึดใจ สีหน้าของข่งเฟิงก็ยิ่งดูแย่ลง เม็ดเหงื่อบนหน้าผากหยดแล้วหยดเล่า เสียง “ปู๊ดป๊าด” ดังขึ้นพร้อมของเหลวปนเปกัน บรรดาอาจารย์คนอื่นต่างพากันประหลาดใจ
“ปราชญ์ข่ง ร่างกายไม่สบายหรือ?”
“อ้วก ๆ ๆ กลิ่นเหม็นไปหมด รีบออกไปเร็ว!”
ข่งเฟิงหน้าตาบูดบึ้ง วิ่งเร็วจี๋ คราบสีเหลืองบนกางเกงตรงบั้นท้ายค่อย ๆ ขยายเป็นวงกว้าง
“ลงมือเลย เสี่ยวลี่ เอาแผงกั้นออกหรือยัง!”
“เอาออกแล้ว อ้วก ๆ ๆ” หวังลี่ลากหลี่อี้ ทั้งสองยกมือปิดปากกับจมูก ช่างน่าสงสารและไร้ที่พึ่ง งานสกปรกเช่นนี้เหตุใดต้องตกเป็นหน้าที่พวกเขาด้วย?
ภาพในความทรงจำผุดขึ้นมา หยิ่งซูตบไหล่พวกเขาทั้งสอง ในฐานะลูกน้องมือหนึ่งและมือสองของนาง เรื่องสำคัญเช่นนี้จะมอบให้ใครนางก็ไม่วางใจ มีเพียงมอบให้พวกเขาสองคนเท่านั้นนางจึงวางใจ!
ทั้งสองถูกตำแหน่งลูกน้องมือหนึ่งและมือสองล่อลวง จึงตอบตกลงโดยไม่กะพริบตา
ทันทีที่มาถึงส้วม ข่งเฟิงก็รีบร้อนปลดเสื้อผ้า ยืนตรงเตรียมปลดทุกข์ ทันใดนั้นเสียงระเบิดก็ดัง “ตูม!”
ของเหลวสีเหลืองขาวปลิวว่อนทั่วฟ้า ร่วงลงบนศีรษะ ใบหน้า และทั่วร่างของเขา ไม่มีส่วนใดรอดพ้น ข่งเฟิงชะงักค้าง เพียงชั่วครู่ เขาก็ไม่จำเป็นต้องปลดเสื้อผ้าเพื่อเข้าส้วมอีกแล้ว
เพราะทุกอย่างไหลออกมาหมดแล้ว~
ยังมีหินก้อนเล็ก ๆ อีกหลายก้อนพุ่งเข้าใส่ขาทั้งสองของข่งเฟิงจากมุมที่แม่นยำ ในฐานะบัณฑิตผู้บอบบางที่ดูแคลนนักรบ ข่งเฟิงไม่มีวรยุทธ์แม้แต่น้อย เขาหงายหลังล้มลงไปในบ่ออุจจาระอย่างพอดิบพอดี
“ช่วยด้วย~”
“กลั้ว ๆ~”
“อ้วก ๆ ๆ~”
“กลั้ว ๆ~”
มือทั้งสองกวัดแกว่งอยู่ในบ่ออุจจาระ เขาอ้าปากกว้างร้องขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งปฏิกูลก็จะเข้าปาก พออาเจียน สิ่งปฏิกูลก็ยังจะเข้าปาก จะร้องขอชีวิตก็ไม่ได้ จะอาเจียนก็ไม่ได้
จะอับอายขายหน้า หรือจะจมสิ่งปฏิกูลตาย ข่งเฟิงเลือกอับอายขายหน้า
ขณะที่ข่งเฟิงกำลังว่ายน้ำอย่างมีความสุข ในที่สุดก็มีคนได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขา
บัณฑิตฉินมองข่งเฟิงที่กำลังว่ายอยู่ในบ่ออุจจาระด้วยความตกตะลึง ความคิดที่จะเข้าส้วมมลายหายไปสิ้น เขาทำได้เพียงกลืนของเหลวสีเหลืองขาวลงคอไม่หยุด
ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าปราชญ์ข่งชอบกินของเหลวสีเหลืองขาว ทั้งยังชอบว่ายอยู่ในนั้นด้วย?
ปราชญ์ข่ง “แท้จริงแล้ว คนที่ไม่รักกัน ต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือก็ยังคิดว่าเป็นความชอบของเจ้า”
แม้สหายร่วมงานจะมีงานอดิเรกพิเศษอยู่บ้าง แต่เขาจะไม่ดูแคลนปราชญ์ข่งหรอก
“ปราชญ์ข่ง ท่านค่อย ๆ กิน ค่อย ๆ ว่ายเถิด ข้าจะทำเหมือนไม่เห็น รับรองว่าวันนี้จะมีเพียงฟ้ารู้ ดินรู้ ท่านรู้ ข้ารู้ ไม่มีผู้อื่นรู้แน่นอน”
“ดึงข้าขึ้นไป! กลั้ว~ ขึ้นไป! กลั้ว~ เร็วเข้า! กลั้ว~”
“สวรรค์! ที่แท้ตกลงไปในบ่ออุจจาระหรือ?” น้ำเสียงของบัณฑิตฉินแฝงความเสียดายเล็กน้อย ที่แท้ไม่ใช่งานอดิเรกพิเศษ เขายังนึกว่าปราชญ์ข่งชอบกินของพวกนี้โดยกำเนิดเสียอีก
“ปราชญ์ข่ง ข้าคนเดียวลากท่านขึ้นมาไม่ไหว ท่านวางใจเถิด ข้าจะไปตามคนมาเดี๋ยวนี้” พูดจบเขาก็ไม่หยุดแม้แต่ก้าวเดียว หันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันเห็นมือของข่งเฟิงที่ยื่นมารั้งไว้ด้วยซ้ำ
“หูไฮ หวังลี่ หลี่อี้ ทำได้ดีมาก! ไม่แน่ว่าพวกเราจะช่วยอาจารย์ข่งเปิดโลกใบใหม่ก็ได้ เช่น ชอบกินอุจจาระ!”
“อ้วก!”
หยิ่งซูถอยห่างจากหูไฮ เมื่อครู่หินก้อนนั้นเป็นหูไฮที่ขว้างลงไป เคราะห์ร้ายที่มันกระเด็นมาโดนชายเสื้อของเขาเล็กน้อย จึงถูกทุกคนรังเกียจและพากันถอยหนี
“สมกับเป็นหัวหน้า! เก่งกาจนัก! แผนการเช่นนี้คนทั่วไปยากจะนึกออกและลงมือทำได้ มีเพียงคนต่ำช้าเจ้าเล่ห์ไร้ยางอายอย่างหัวหน้าเท่านั้นที่ทำได้!”
หยิ่งซู “???”
น่าสงสัยว่าเจ้ากำลังด่าข้าอยู่ แต่สีหน้าเลื่อมใสและจริงจังนั่นหมายความว่าอย่างไร?
เพียงหนึ่งเค่อ ข้างบ่ออุจจาระก็มีผู้คนมามุงดูไม่น้อย ทั้งบรรดาอาจารย์และองครักษ์ ต่างยืนมองอาจารย์ข่งที่กำลังกินอุจจาระอยู่ริมบ่อ ทว่าก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไรดี!
พวกเขาถือไม้ยาวท่อนหนึ่ง ทำได้เพียงให้ท่านอาจารย์ข่งปีนขึ้นมาเอง อย่างไรเสีย ใครจะอยากช่วยคนที่กลายเป็นไม้กวนอุจจาระมีชีวิตกันเล่า!
ท่านอาจารย์ข่งปีนออกจากบ่ออุจจาระมาได้ เมื่อเห็นท่าทีรังเกียจและหลบเลี่ยงของทุกคน หัวใจก็แหลกสลาย ราวกับได้ยินเสียงกระซิบของปีศาจ “เขานั่นแหละ เขาคือข่งเฟิงอาจารย์ข่งที่ชอบกินอุจจาระ!”
ท่านอาจารย์ข่งทนสายตาของทุกคนไม่ไหวอีกต่อไป จึงหมดสติล้มลงกับพื้นด้วยความโมโห
ท่านอาจารย์ข่งไม่เคยคาดคิดเลยว่า การเป็นลมครั้งนี้จะทำให้ชื่อเสียงที่ว่าเขาชอบกินอุจจาระแพร่สะพัดไปทั่วเมืองเซียนหยาง!
วันนั้น ท่านอาจารย์ข่งถูกหามกลับจวนจากพระราชวังเซียนหยางด้วยแผ่นไม้ ขบวนเอิกเกริก เพียงครึ่งวันคนทั้งเมืองเซียนหยางก็รู้ว่าตระกูลข่งมีคนชอบกินของเหลวสีเหลืองขาว
【ติ๊ง! ยินดีกับผู้ครอบครองระบบ ได้รับเหรียญทองสามสิบเหรียญจากเฒ่าข่ง ขอให้พยายามต่อไป!】
บรรดาอาจารย์ต่างโยนความผิดให้หยิ่งซูโดยไม่ต้องคิด แม้เรื่องนี้จะไม่ใช่ฝีมือนาง ก็หนีไม่พ้นเกี่ยวข้องกับองค์ชายสิบเก้า
นี่แหละที่เรียกว่าชื่อเสียง!
ยังจะมีอาจารย์คนไหนกล้าสอนอีก? พวกเขากลัวว่าข่าวลือว่าตนชอบกินของเหลวสีเหลืองขาวจะแพร่ไปทั่วเมืองเซียนหยางในชั่วพริบตา
อาจารย์ผู้ยึดถือ “ธรรมเนียม” เป็นอันดับแรกมาตลอด ไม่เคยพบเห็นวิธีการต่ำช้าไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน ซ้ำยังป้องกันไม่ทันอีกด้วย!
“ได้ยินว่าท่านอาจารย์ข่งอาบน้ำอยู่ที่บ้านถึงยี่สิบรอบ ก็ยังได้กลิ่นเหม็นจาง ๆ อยู่”
“องค์หญิงซูเป็นผู้วิเศษจริง ๆ! ฝ่าบาทเสด็จกลับวังคราวนี้ เกรงว่านางคงหนีไม้เรียวไม่พ้นอีกครั้ง”
“เหอะ ท่านคิดว่าองค์หญิงซูกลัวหรือ? ตั้งแต่องค์หญิงซูหัดเดินก็เริ่มก่อเรื่องแล้ว ไม้เรียวที่นางเคยโดนตี มีมากกว่าเกลือที่พวกเรากินเสียอีก”
บรรดาบัณฑิตต่างพูดคุยกันไม่หยุด แต่ล้วนกลัวว่าฝ่าบาทจะเรียกชื่อคนถัดไปไปสอนหยิ่งซู
ล่วงเกินจักรพรรดิผู้ปฐม ยังมีชีวิตอยู่ได้ แต่ไปสอนองค์หญิงซู นั่นเท่ากับไม่อยากมีชีวิตแล้ว
——
“ทุกท่าน ฝ่าบาทเสด็จกลับพระราชวังแล้ว!”
บรรดาบัณฑิตที่ถูกทรมานมานานต่างดีใจยิ่ง ไม่เคยมีครั้งใดที่พวกเขาตั้งตารอพบฝ่าบาทมากเท่านี้ และไม่เคยมีครั้งใดที่รู้สึกว่าฝ่าบาททรงเป็นจักรพรรดิผู้ประเสริฐที่สวรรค์ประทานมาให้มากเท่านี้!
ทุกคนถูมือเตรียมคำฟ้องไว้เรียบร้อย จักรพรรดิผู้ปฐมเพิ่งนั่งลง ก็มีบัณฑิตกลุ่มหนึ่งมาหา
ในที่สุดฝ่าบาทก็เสด็จกลับมาแล้ว ในที่สุดก็มีคนจัดการดาวอัปมงคลเสียที! วันเวลาที่แสนทุกข์ยากของพวกเขากำลังจะผ่านพ้นไปแล้ว
ผู้คนกลุ่มหนึ่งรีบรุดไปยังหอพระอักษร แต่ละคนร่ำไห้สะอึกสะอื้น เริ่มฟ้องร้องกันยกใหญ่