(โลกคู่ขนาน + มีระบบ + อสูรกายน้อย)
วินาทีก่อน เจ้าซูกำลังยืนอยู่บนระเบียง ชูนิ้วกลางด่าทอสวรรค์เฒ่าอย่างเกรี้ยวกราด วินาทีถัดมา สายฟ้าก็พุ่งฟาดใส่นางฉาดหนึ่ง
เจ้าซู เพศหญิง อายุขัยยี่สิบปี สาเหตุการตาย: ถูกฟ้าผ่าตาย
ภายในกงหยงอี้ชุนแห่งราชวงศ์ฉิน เจ้าซูยกมือขึ้นขยี้ตา ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือสาวใช้หน้าตาสะสวยผู้หนึ่งซึ่งนั่งใกล้นางอย่างยิ่ง กำลังถือยาทาแผลแต้มลงบนศีรษะของนาง
เมื่อกวาดตามองรอบกาย เห็นอาคารบ้านเรือนเก่าแก่โบราณและเหล่าสตรีในชุดโบราณ เจ้าซูก็รู้สึกปวดศีรษะ ทั้งยังแสบตา
นางไม่ควรกำลังยืนด่าสวรรค์เฒ่าบัดซบนั่นอยู่บนระเบียงหรือไร
ที่นี่คือที่ใดกัน
ท่ามกลางความมึนงง ความทรงจำสายหนึ่งพลันถาโถมเข้าสู่จิตสำนึกของนาง ครั้นเรียบเรียงจนกระจ่างแล้ว ศีรษะของนางก็ยังคงมึนงงอยู่บ้าง
นางทะลุมิติมาแล้ว ไม่สิ น่าจะเป็นการระลึกความทรงจำในชาติก่อนขึ้นมา แต่ก็ไม่ถูก ตอนนี้ชาติไหนเป็นชาติก่อนหรือชาติหลัง นางเริ่มแยกไม่ออกแล้ว
ทะลุมิติมายังราชวงศ์ฉิน! กลายเป็นบุตรองค์ที่สิบเก้าของจักรพรรดิผู้ปฐม หยิ่งซู!
เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน! บุตรองค์ที่สิบเก้า! นางเป็นผู้ชายหรือ!
ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของสาวใช้ หยิ่งซูรีบยื่นมือเข้าไปในกางเกงคลำดู พอแน่ใจแล้วใจก็พลันสงบลง ยังดี ยังดี ที่แท้นางก็เป็นผู้ชายปลอม ๆ!
หยิ่งซูเหลือบมองสาวใช้ผู้มีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนกระแอมสองครั้ง ตั้งใจจะอธิบาย แต่เสียงในศีรษะกลับขัดขึ้นเสียก่อน
【ติ๊ง: ระบบพ่อเฒ่าระเบิดเหรียญทองฟื้นฟูพลังงานเสร็จสิ้น ระบบเริ่มทำงานอีกครั้ง! กำลังโหลดหน้าต่างระบบ】
หยิ่งซูกระโดดพรวดขึ้นมา เหยียบอากาศราวกับยืนอยู่บนพื้น นางรู้อยู่แล้วว่าพวกเราผู้มีสายเลือดสูงส่ง ยามทะลุมิติมาย่อมต้องมีของวิเศษติดตัว! ในที่สุดก็ได้ตามกระแสกองทัพผู้ทะลุมิติทันเสียที!
ข้อมูลก้อนมหึมาพุ่งเข้าสู่สมองของหยิ่งซู นางอดทนต่อความเจ็บปวดจากแรงปะทะของข้อมูล อย่างไรเสีย แค่ความรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มเล็กน้อยย่อมไม่รุนแรงเท่าสายฟ้าฟาด
ในที่สุดนางก็รู้แล้วว่าเหตุใดจึงทะลุมิติมายังราชวงศ์ฉิน ที่แท้ในชั่วขณะที่ถูกฟ้าผ่าตายนั้น ระบบก็ผูกมัดกับนางพอดี จากนั้นยังประสบกับคลื่นของเวลาและอวกาศที่ปั่นป่วน จึงทะลุมิติมาเกิดใหม่ในราชวงศ์ฉินแห่งโลกคู่ขนาน กลายเป็นบุตรองค์ที่สิบเก้าของฉินสื่อหวง
มารดาของนางเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นจ้าว แคว้นจ้าวกับแคว้นฉินนั้นมีความแค้นลึกล้ำดุจทะเลและสวรรค์กั้นขวาง
ดังนั้น เมื่อรู้ว่าตนให้กำเนิดองค์หญิงไร้ประโยชน์ นางจึงตัดสินใจติดสินบนหมอตำแย แล้วสังหารผู้ช่วยทำคลอดที่เหลือทั้งหมด ปลอมตัวหยิ่งซูให้เป็นองค์ชาย หมายมั่นจะผลักดันหยิ่งซูขึ้นสู่อำนาจอย่างสุดกำลัง
แต่น่าเสียดายที่เนื้อแท้ของหยิ่งซูเป็นอสูรกายน้อย ยามยืนเคียงข้างองค์ชายฟูซู ทั้งคู่ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน อสูรกายน้อยกับไข่มุกวิเศษ!
อายุสี่ขวบ หลอกหูไฮให้กินเม็ดมูลแกะ โดยบอกว่าที่แกะถ่ายออกมาคือผลไม้รสหวาน
อายุห้าขวบ พาพวกสมุนแต่งตัวเป็นจอมยุทธ์แล้วกระโดดลงมาจากต้นไม้ คนอื่นกระดูกหักกันหมด มีเพียงอสูรกายน้อยตัวจริงอย่างนางที่หัวโนเล็กน้อยเท่านั้น
อายุหกขวบ วิ่งไปยังสำนักซักผ้า ใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าของบิดาจนเป็นรูสองรู ทั้งยังรวมพรรคพวกในที่ศึกษา ต่อต้านอาจารย์ แล้วพาเพื่อนร่วมชั้นโดดเรียนทั้งห้อง
อายุเจ็ดขวบ นางเริ่มต้นชีวิตข่มเหงบุรุษรังแกสตรี รับจ้างคัดตำรา ลักลอบซื้อขายสินค้า รับสินบนเพื่อจัดการเรื่องต่าง ๆ ล้วนเป็นเรื่องธรรมดาแสนจืดชืดของนาง
อายุแปดขวบ จู่ ๆ ก็ไม่ชอบหน้าหูไฮกับเจ้าเกาขึ้นมา จึงเริ่มเส้นทางที่มีธุระก็ซ้อมหูไฮ ไม่มีธุระก็หาเรื่องซ้อมหูไฮ
……
กระทั่งปีนี้นางอายุสิบเจ็ดปี จักรพรรดิฉินออกจากวังไปล่าสัตว์ เหตุใดจึงไม่พานางไปด้วยหรือ นี่เป็นเรื่องน่าเศร้ายิ่งนัก เพราะเมื่อคืนนี้นางไม่นอน แถมยังไปทำท่าผีบนหลังคา จนถูกจักรพรรดิฉินทุบตีเสียยับเยิน นอนแผ่อยู่บนเตียงจนไปไหนไม่ได้
หยิ่งซูผู้ได้รับความทรงจำมาไม่อยากเชื่อ นี่เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! นางต้องทะลุมิติมาแน่! ใส่ร้ายนางแล้ว! ใส่ความนางแล้ว! นางจะแจ้งทางการ! มีคนทำลายชื่อเสียงของนาง!
ระบบพ่อเฒ่าผู้มีพลังงานเต็มเปี่ยมหัวเราะเยาะเสียงเย็น
【อย่าฝันไปเลย นี่คือตัวเจ้าแท้ ๆ ที่ตรงกันทุกประการ! ไม่อย่างนั้นระบบพ่อเฒ่าระเบิดเหรียญทองอย่างข้าจะผูกมัดกับเจ้าได้อย่างไร】
【เพิ่งผูกมัดกับเจ้าได้ไม่นาน เจ้าก็ถูกฟ้าผ่าเสียแล้ว ลองคิดดูสิว่าหลายปีมานี้เจ้าทำเรื่องชวนโกรธแค้นฟ้าดินไปตั้งเท่าไร ทำเรื่องไร้คุณธรรมไว้มากมายเพียงใด】
หยิ่งซูลูบจมูก ไม่ยอมรับตายเสียให้ได้ ระบบพ่อเฒ่าใช้พลังงานจนหมดสิ้นเพื่อช่วยชีวิตนางเอาไว้ ทั้งยังปกป้องวิญญาณของนางในคลื่นของเวลาและอวกาศที่ปั่นป่วน ก่อนส่งนางไปเกิดใหม่
ต้องขอบคุณเรื่องราวชวนตายที่นางก่อไว้ตลอดหลายปีมานี้ ระบบพ่อเฒ่าจึงฟื้นขึ้นมาได้รวดเร็วเช่นนี้
เป้าหมายที่ระบบพ่อเฒ่าผูกมัดด้วยส่วนใหญ่มักเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ โดยอาศัยการกระทำบางอย่างของนางทำให้พวกพ่อเฒ่าเกิดความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ภายในเวลาอันสั้น เพื่อรับเหรียญทองมา
อย่างเช่น นางปีนขึ้นไปทำท่าผีบนหลังคาตอนกลางดึกจนจักรพรรดิฉินเดือดดาล จึงได้เหรียญทองยี่สิบเหรียญ
หยิ่งซูเปิดหน้าต่างระบบ พลางถูมือไปมา
【ผู้ใช้: หยิ่งซู (เจ้าซู)
เพศ: หญิง
อายุ: สิบเจ็ดปี
สถานะ: บุตรองค์ที่สิบเก้าของฉินสื่อหวง หยิ่งเจิ้ง (องค์หญิงสิบ)
ร่างกาย: แปดสิบ (แข็งแรงดุจกระทิง)
จิตใจ: แปดสิบห้า (เรี่ยวแรงเหลือล้น)
สติปัญญา: หนึ่งร้อยสิบ (คนธรรมดาสามัญ ไม่โดดเด่น)
โชค: ศูนย์ (ศูนย์ไม่ใช่ขีดจำกัดของเจ้า แต่เป็นขีดจำกัดของระบบ)
เหรียญทอง: ศูนย์ (มีชีวิตใหม่มาสิบเจ็ดปีก็ยังเป็นยาจก)
สรุป: เจ้าเป็นมนุษย์พันธุ์บีเกิลที่เรี่ยวแรงเหลือล้น แข็งแรงดุจกระทิง และโชคร้าย!】
หยิ่งซู: ?
อะไรกันเนี่ย นางกลายเป็นบีเกิลไปได้อย่างไร คำประเมินของระบบแทงทะลุหัวใจดวงน้อย ๆ ของหยิ่งซูอย่างจัง!
ไม่สิ ตอนนี้นางเป็นองค์ชายแล้ว! เป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์ฉินเชียวนะ! ขอเพียงไม่ปล่อยให้เจ้าหูไฮขึ้นครองบัลลังก์ และช่วยให้ฟูซูขึ้นสืบทอดราชสมบัติได้ ชีวิตภายหน้าของนางก็สุขสบายแล้ว!
นอนเอกเขนกบนเตียงนุ่ม รับการปรนนิบัติจากนางกำนัลข้างกาย มิน่าเล่าเถ้าแก่ในยุคปัจจุบันถึงชอบเป็นเจ้าที่ดินนายทุน ชีวิตช่างสุขสบายจริง ๆ
ในเมื่อนางได้ความทรงจำกลับคืนมาแล้ว เรื่องที่เคยซ้อมหูไฮกับเจ้าเกาก็ผ่านไปแล้ว พรุ่งนี้ค่อยซ้อมพวกเขาใหม่อีกสักรอบ
หูไฮ เจ้าเกา ฮึ ๆ ๆ ข้าจะไล่ฆ่าพวกเจ้าให้สิ้น!
……
วันถัดมา ยามขาล
ภายนอกยังมืดสนิท ชุนเยว่ นางกำนัลคนสนิทของหยิ่งซู ก็ปลุกนางให้ตื่น
“องค์หญิง ถึงเวลาตื่น ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเสวยอาหารเช้าแล้วเพคะ”
หยิ่งซูยังงัวเงียอยู่ ในปากส่งเสียงอืออาสองครั้ง ก่อนดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะแล้วหลับต่อ
ชุนเยว่จนใจ แต่โชคดีที่องค์หญิงของตนทำเช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรก พวกนางจึงมีวิธีรับมือที่ชำนาญแล้ว
คนหนึ่งช่วยแต่งตัว อีกคนช่วยล้างหน้าแปรงฟัน ไม่ทำให้หยิ่งซูนอนหลับสะดุดแม้แต่น้อย กระทั่งตอนออกจากตำหนัก ยังมีขันทีสี่คนหามนางไปที่ศึกษา
เมื่อสายลมพัดจนใบหน้าหยิ่งซูเจ็บ นางจึงค่อยลืมตาขึ้น
หยิ่งซูมองท้องฟ้ามืดมิด พลางมองมือเท้าที่ถูกมัดไว้ สมองพลันว่างเปล่า “???”
“นี่มันอะไรกัน ท่ามองฟ้าสายฟ้าฟาดแบบใดกันเนี่ย”
ดูท่าระบบจะมองคนไม่ผิดจริง ๆ นางเป็นคนหน้าหนาเป็นพิเศษ ไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย
นางเพิ่งหนีการศึกษาเป็นเวลาสิบแปดปีในยุคปัจจุบันมาได้ พอทะลุมิติมายุคโบราณก็ยังต้องเรียนหนังสืออีกหรือ
ต้องตื่นเช้ากว่าเดิมด้วยหรือ นางอายุสิบเจ็ดแล้วนะ! สิบเจ็ดเชียว! องค์ชายวัยสิบเจ็ดของบ้านไหนยังต้องตื่นมาตอนตีสามกว่า ๆ กัน
หยิ่งซูหลับตาลง คิดว่าตนเองอาจจะหมดสติไปอีกรอบได้
“องค์หญิง ก่อนฝ่าบาทเสด็จออกไปทรงกำชับเป็นพิเศษว่าท่านต้องไปที่ศึกษา หากฝ่าบาทเสด็จกลับมา เกรงว่าท่านจะถูกตีอีกเพคะ”
ชุนเยว่จนใจ ไม่รู้เหตุใดองค์หญิงถึงชอบโดดเรียน ทั้งที่มีเงื่อนไขดีถึงเพียงนี้ ห้องเรียนก็ดี โอกาสผูกมิตรกับบุตรขุนนางชั้นสูงก็ดี เหตุใดองค์หญิงจึงไม่รู้จักเห็นคุณค่า
นอกจากจะสนิทสนมกับองค์ชายทั้งหลาย คอยคิดแผนการเหลวไหลมาเล่นสนุกทุกวันแล้ว องค์หญิงก็แทบไม่รู้เรื่องความรู้เลยสักนิด!
ภายในที่ศึกษา บัณฑิตฉินถือม้วนไม้ไผ่ สีหน้ายิ่งนานยิ่งไม่น่ามอง
“ฝ่าบาทเพิ่งเสด็จไปได้วันเดียว พวกเจ้าก็เกียจคร้านกันถึงเพียงนี้แล้ว ทั้งง่วงเหงาหาวนอน ทั้งเฉื่อยชา ทั้งแต่งกายไม่เรียบร้อย ทั้งยังมาเรียนสาย
บางคนตนเองไม่เอาไหน ยังพาคนอื่นไม่เอาไหนไปด้วย เขาเป็นโคลนเลน เป็นไม้ผุ เป็นหินผา!”
หลอหรือปราชญ์ข่งเหลือบมองหยิ่งซูซึ่งถูกหามเข้ามานั่งประจำที่ด้วย “เกี้ยวใหญ่” สี่คัน เขาหลับตาแน่นแล้วลืมขึ้นอย่างแรง ทว่าไม่ว่าจะมองไปทางใดก็เห็นหยิ่งซูอยู่ดี อยากไม่เห็นแล้วไม่ใส่ใจก็ทำไม่ได้
หยิ่งซูรับคำโดยไม่รู้ตัว
“ใช่ พวกเจ้าเป็นชั้นเรียนที่แย่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยสอนมา!”
ทุกคน: ……
บัดซบ อาจารย์พูดถึงองค์หญิงอยู่ไม่ใช่หรือ แล้วองค์หญิงไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือไร
“หยิ่งซู! เจ้า เจ้า เจ้ามันไม้ผุที่แกะสลักไม่ได้! เป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์ฉินแท้ ๆ ไม่รู้จักทำตัวเป็นแบบอย่าง กลับไม่เอาถ่าน วัน ๆ เอาแต่จับไก่ตีสุนัข
ฝ่าบาทให้กำเนิดเจ้า ราวกับขจัดพิษภัยให้แผ่นดิน
วันนี้องค์หญิงซูมาสายหนึ่งเค่อ อาจารย์ยังพูดไม่จบ เจ้ากลับพูดแทรกขึ้นมากลางคัน
แม้โอรสสวรรค์ทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นสามัญชน!
โบยฝ่ามือยี่สิบที เพื่อเตือนผู้อื่นเป็นเยี่ยงอย่าง!”
บัณฑิตข่งผู้นี้ ข่งเฟิง สืบสายจากตระกูลข่ง ว่ากันว่าเป็นผู้สืบเชื้อสายรุ่นที่แปดของปราชญ์ เขาถือตัวในความสามารถและทะนงตนอย่างยิ่ง
มีเพียงฟูซู องค์ชายใหญ่ ที่พอจะได้รับความเอ็นดูเป็นพิเศษจากเขาบ้าง ส่วนการถูกจักรพรรดิผู้ปฐมลากตัวมาเป็นอาจารย์ที่ศึกษานั้น เขาไม่พอใจอย่างยิ่ง
ข่งเฟิงไม่ได้จงใจเล่นงานหยิ่งซู เขาปฏิบัติต่อยากกับทุกคนในที่นี้อย่างเท่าเทียม และดูแคลนทุกคนในที่นี้อย่างเท่าเทียมเช่นกัน