(โลกคู่ขนาน + มีระบบ + อสูรกายน้อย)
วินาทีก่อนเจ้าซูกำลังยืนอยู่บนระเบียงชี้กลางให้ฟ้าแล้วด่าพระเจ้าชะตาฟ้าอย่างโหดเหี้ยม วินาทีถัดมาฟ้าผ่าลงมาพุ่งเข้าใส่นางเสียฉาด
เจ้าซู เพศหญิง สิ้นชีพก่อนวัยอันควรขณะอายุ 20 ปี สาเหตุการตาย: ถูกฟ้าผ่า
ในกงหยงอี้ชุนแห่งแคว้นฉิน เจ้าซูยกมือขึ้นขยี้ตา สายตาที่เบลอ ๆ ก็เห็นสาวใช้หน้าตาจืดคนหนึ่งนั่งอยู่ใกล้มาก กำลังถือยาหม่องทาบนศีรษะให้นาง
พอมองรอบ ๆ เห็นสถาปัตยกรรมโบราณอายุความและเหล่าสตรีในฉายาแต่งโบราณ เจ้าซูก็รู้สึกศีรษะมันปวด ตามันแสบ
นางไม่ควรกำลังยืนด่าสวรรค์ไร้ความปรานีอยู่บนระเบียงหรือ
ที่นี่ตรงไหนกัน?
ขณะที่ยังมึนงง ความทรงจำก้อนหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่จิตวิญญาณของนางทันที พอไล่เรียงจนครบ ศีรษะก็ยังตั้งสติไม่ทัน
นางข้ามเวลามาแล้ว... เอ๊ะ หรือว่าเป็นการรื้อคืนความทรงจำชาติก่อน ไม่สิ ชาตินี้หรือชาติไหนกันแน่ นางก็แยกไม่ออกแล้ว
ข้ามมายังแคว้นฉิน! กลายเป็นโอรสองค์ที่ 19 ของจักรพรรดิผู้รวบสี่ทวีป หยิ่งซู!
เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน! โอรสองค์ที่ 19! นาง... เป็นผู้ชาย?
ในสายตาอัศจรรย์ของสาวใช้ เห็นหยิ่งซูรีบล้วงมือเข้าไปในกางเกงแล้วคลำหนึ่งครั้ง จึงได้ที่จิตใจคลายกังวล โถมอง นางเป็นผู้ชายแบบน้ำข้าวแค่แกล้ง!
เงยหน้ามองสายตาไร้อารมณ์ของสาวใช้ หยิ่งซูไอสองครั้งรีบจะอธิบาย แต่เสียงในศีรษะก็ขัดขึ้นเสียก่อน
【เสียงกริ่ง: ระบบเก็บเหรียญทองจากพ่อเฒ่าฟื้นฟูพลังงานเสร็จสิ้น ระบบเริ่มทำงานอีกครั้ง! กำลังโหลดหน้าต่างสถานะ】
หยิ่งซูพรวดลุกขึ้น ย่ำเท้าเดินบนความว่างเปล่า ก็คนทางเราถือสกุลฟ้าสูงส่ง ข้ามเวลาทีก็ต้องมีสมบัติล้ำค่าประจำตัว! ในที่สุดก็ตามกระแสคณะผู้ข้ามเวลาทัน!
ข้อมูลมโหฬารก้อนยิ่งใหญ่กว่าเดิมพุ่งเข้าสู่ศีรษะของหยิ่งซู นางอดทนกับอาการปวดจากแรงกระแทก เอาเถิด อาการแสบปลายนิ้วแค่นี้ย่อมไม่สู้ฟ้าผ่าเด็ดขาด
ทีนี้ก็รู้แล้วว่าเพราะเหตุใดนางจึงข้ามมาอยู่แคว้นฉิน แท้จริงแล้วตอนที่ฟ้าผ่านางสิ้นชีพในทันทีนั้นเอง ระบบก็ผูกพันเข้ากับนาง แล้วถูกดูดเข้าสู่คลื่นมหาสมุทรของเวลาและอวกาศที่ปั่นป่วน มาเกิดใหม่เป็นโอรสองค์ที่ 19 ของฉินสื่อหวงตี้ในโลกคู่ขนาน
มารดาคือกุมภ์สตรีแห่งแคว้นเจ้า แคว้นเจ้ากับแคว้นฉินนั้น ความแค้นมันสูงส่งไปถึงฟ้าสาธารณะ
ฉะนั้นเมื่อรู้ว่าคลอดออกมาเป็นธิดาไร้ค่า นางจึงตัดสินใจฉับพลัน ติดสินบนหมอเด็กไป แล้วสังหารผู้ร่วมรับประสูติทุกคน ปลอมเจ้าซูเป็นโอรส ตั้งใจเต็มกำลังจะผลักดันให้นางไต่สู่บัลลังก์
แต่น่าเสียดายที่เจ้าซูแท้จริงเป็นอสูรกายน้อยโดยกำเนิด ยืนเคียงองค์ชายฟูซูเมื่อไรก็เกิดภาพตรงข้ามกันราวกับสรรค์สร้าง อสูรกายน้อยกับมณีวิเศษ!
อายุ 4 ขวบหลอกหูไฮกินถั่วมูลสัตว์ โดยบอกว่าแกะถ่ายนั่นคือผลไม้หวาน
อายุ 5 ขวบพาพรรคพวกแต่งตัวเป็นจอมยุทธ์ พุ่งลงจากต้นไม้ คนอื่นกระดูกหักกันถ้วนหน้า เฉพาะอสูรกายน้อยแท้ ๆ นี้ศีรษะแค่บวมเล็กน้อยเท่านั้น
อายุ 6 ขวบวิ่งไปสำนักซักฟอก ใช้กรรไกรเลาะเสื้อของบิดาเป็นสองรู แล้วยังพากันตั้งคณะในที่ศึกษา กดดันครูผู้สอนจนพาเพื่อนทั้งชั้นหนีเรียน
อายุ 7 ขวบเปิดตำนานชีวิตข่มชายกดหญิง ทั้งรับจ้างคัดตำรา รับจ้างกลายหอจำหน่ายของ รับสินบนเกลี้ยกล่มเรื่องต่าง ๆ ฯลฯ ล้วนเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่น่าตาตื่นอะไร
อายุ 8 ขวบกลับเกิดหมั่นไส้หูไฮกับเจ้าเกาขึ้นมาลอย ๆ เริ่มเส้นทางมีงานก็ตบหูไฮ ไม่มีงานก็หางานตบหูไฮ
……
จวบจนปีนี้นางอายุ 17 ปี ฉินสื่อหวงตี้เสด็จออกวังไปล่าสัตว์ แต่เหตุไฉนจึงไม่ทรงพานางไปด้วย เป็นเรื่องเศร้าสลดยิ่งนัก เพราะเมื่อคืนนางไม่ยอมนอน ไปเสกสรรปั้นเป็นผีขึ้นบนหลังคา จึงโดนฉินสื่อหวงตี้ทรงอาบัติทุบตีอย่างหนัก นอนราบอยู่บนเตียงแม้แต่จะลุกก็ลุกไม่ไหว
เมื่อรับชาติที่แล้วมา หยิ่งซูแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ไปไม่ได้ นี่ไม่ใช่ฉันแน่นอน! ฉันต้องข้ามเวลามาแน่ ๆ! ใครกล้าทำลายชื่อเสียงฉัน! จะไปแจ้งความ! มีคนทำให้ชื่อเสียงของนางมอมแมม!
ระบบพ่อเฒ่าที่มีพลังงานเต็มเปี่ยมก็หัวเราะเยาะเย้ยในลำคอ
【อย่าฝันไกลเลย ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ คืนรูปเนื้อตัวทุกกระเบียดนิ้วของเจ้าเอง! มิฉะนั้นระบบเก็บเหรียญทองจากพ่อเฒ่าแบบฉันจะผูกพันกับเจ้าได้อย่างไร?
พึ่งผูกพันได้เจ้าก็โดนฟ้าผ่า ลองคิดดูว่าสร้างเรื่องยั่วโมโหทั้งมนุษย์ทั้งเทพมาเนิ่นนานเท่าไร กระทำการไร้ศีลธรรมลงไปเท่าไร】
หยิ่งซูลูบจมูกตัวเอง ดื้อรั้นจนถึงที่สุดไม่ยอมรับ ระบบพ่อเฒ่าก็ทุ่มพลังงานสุดที่มีช่วยชีวิตหมาจรจัดตัวนี้ไว้ แล้วยังปกป้องวิญญาณของนางท่ามกลางคลื่นของเวลาและอวกาศจนมาเกิดใหม่ได้
ต้องยกเครดิตให้พฤติกรรมเสี่ยงตายของนางทั้งหลายปีนี้ ระบบพ่อเฒ่าถึงได้ฟื้นคืนได้เร็วเช่นนี้
ผู้ถูกระบบพ่อเฒ่าผูกพันล้วนเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ ผ่านความประพฤติบางส่วนของนาง ทำให้คนเหล่านั้นเกิดความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ภายในเวลาอันสั้น จึงได้เหรียญทองมา
เช่นนางแอบขึ้นไปตั้งหลักเป็นผีบนหลังคา ทำให้ฉินสื่อหวงตี้ทรงพิโรธ ก็ได้เหรียญทอง 20 เหรียญ
หยิ่งซูเปิดหน้าต่างสถานะออก เสียดสีมือเข้าหากัน
【ผู้เช่า: หยิ่งซู (เจ้าซู)
เพศ: หญิง
อายุ: 17
ฐานันดร: โอรสองค์ที่ 19 ของฉินสื่อหวงตี้ (ธิดาองค์ที่ 10)
ร่างกาย: 80 (แกร่งดุจวัว)
จิตใจ: 85 (พลังล้นเหลือ)
สติปัญญา: 110 (สามัญชนไร้ความเด่น)
โชคชะตา: 0 (ศูนย์ไม่ใช่พื้นปลายของเจ้า หากแต่เป็นพื้นปลายของระบบ)
เหรียญทอง: 0 (กลับชาติมาแล้ว 17 ปี ก็ยังเป็นขี้เรื้อนเสียจริง)
สรุป: เจ้าคือมนุษย์พันธุ์หมาทุกข์ที่พลังเหลือล้นแข็งแรงดุจวัว และโชคร้ายยิ่งกว่าผู้ใด!】
หยิ่งซู: ?
อะไรกันแน่? ฉันเป็นพันธุ์หมาทุกข์ตอนไหน? คำสรุปของระบบนี่เยียบเย็นราวมีดแทงลึกเข้าไปในดวงใจน้อย ๆ ของหยิ่งซูเหลือเกิน!
เดี๋ยวก่อน ตอนนี้นางคือโอรส! โอรสแห่งแคว้นฉินต่างหาก เพียงอย่าให้หูไฮเจ้าตัวนี้ได้ครองบัลลังก์ ให้องค์ชายฟูซูไต่ขึ้นสู่ราชบัลลังก์สำเร็จ ชีวิตภายหน้าของนางจะสุขสบายเหลือเกิน!
นอนตะแคงบนเตียงนุ่มนวล อิดอรดให้บรรดาสาวใช้รับใช้ ว่าแล้วจึงเข้าใจว่าเหตุไฉนนายทุนยุคก่อนหน้าถึงชอบเป็นเจ้าที่ดินมากนัก ชีวิตแบบนี้มันสุขจริง ๆ
ทีนี้นางคืนชาติความจำแล้ว เรื่องที่เคยตบหูไฮกับเจ้าเกาก็เลยไปแล้ว พรุ่งนี้นางจะลงมือตบใหม่อีกครั้งใหญ่
หูไฮ เจ้าเกา เฮฮา แม่เฒ่านี่จะตามเจ้าจนมิดฟ้ามิดดิน!
……
รุ่งเช้า ยามเสือ
ภายนอกยังมืดสนิท สาวใช้ใหญ่ชุนเยฺว่ก็มาปลุกนาง
“ท่านองค์ชาย รุ่งสางแล้วเพคะ ทรงลุกขึ้นชำระร่างและรับประทานเช้าเถิดเพคะ”
หยิ่งซูตาปรือยังไม่ตื่น ลั่นเสียงอือ ๆ สองคำ ดึงผ้าห่มคลุมศีรษะแล้วกลับหลับต่อทันที
ชุนเยฺว่ได้แต่ถอนใจ โชคดีที่องค์ชายของนางไม่ใช่สาเหตุใหม่ พวกนางมีกลยุทธ์รับมืออย่างคล่องแคล่วมานานแล้ว
คนแต่งตัวก็แต่งตัว คนชำระร่างก็ชำระร่าง ไม่รบกวนการนอนขององค์ชายเลยแม้แต่น้อย แม้จะเสด็จออกจากห้อง ก็ยังมีขันทีสี่คนแบกองค์ชายไปยังที่ศึกษา
กระทั่งลมพัดจนใบหน้าแสบแดง หยิ่งซูจึงลืมตา
หยิ่งซูมองท้องฟ้ายามค่ำมืด แล้วมองแขนขาตนเองที่ถูกมัดแน่น คำถามลอยมาในศีรษะ “???”
“อะไรของพวกเจ้า? ท่านี้คือท่าอะไรกัน ไหงผูกทิ้งชูขึ้นฟ้าแบบนี้?”
โชคดีที่ระบบไม่ได้เลือกคนผิด นางช่างมีหนังหนา ไม่รู้สึกขายหน้าสักนิด
เพิ่งรอดพ้นการศึกษา 18 ปีของยุคหลัง ข้ามมาอยู่โบราณแล้วก็ยังต้องเรียนหนังสืออีกหรือ?
ยังต้องตื่นเช้ากว่าเดิม? นางอายุ 17 แล้วนะ! 17 ปีนะเว้ย! ใครกันที่โอรสวัย 17 ต้องตื่นตีสามไปเรียนหนังสือ?
หยิ่งซูหลับตาลง รู้สึกว่าตนเองจะหมดสติไปอีกครั้งได้
“ท่านองค์ชาย ก่อนเสด็จออกจากวัง ฝ่าบาททรงมีรับสั่งเป็นพิเศษว่า ท่านต้องเสด็จไปที่ศึกษาให้ได้ มิฉะนั้นเมื่อฝ่าบาทเสด็จนิวัต ท่านก็จะได้รับอาบัติอีกเพคะ”
ชุนเยฺว่เอ่ยด้วยความอนาถ ไม่เข้าใจว่าเหตุไฉนองค์ชายจึงโปรดหนีเรียนนัก สภาพแวดล้อมเลิศเลอ ที่ศึกษาประณีต โอกาสคบหาบุตรขุนนางเหล่านั้น องค์ชายทำไมจึงไม่รู้จักเลือกเก็บเกี่ยว?
นอกจากคุ้นเคยสนิทกับเหล่าองค์ชาย ผันแปรเรื่องเหลวไหลให้พากันเล่นสนุกทุกวัน ความรู้ความสามารถขององค์ชายนั้นแท้จริงเป็นเลื่อนลอยไร้แก่นสารยิ่ง!
ภายในที่ศึกษา ดร.ฉินถือแผ่นไม้ไผ่จารึกตำรา สีหน้ายิ่งเลวร้ายลงทุกขณะ
“ฝ่าบาทเพิ่งเสด็จจากไปได้เพียงหนึ่งวัน พวกเจ้าก็ผ่อนปรนบ้างสิ! ตาฝาดเมินเฉย สังเกตการณ์เกียจคร้าน เครื่องแต่งกายไม่เรียบร้อย เข้าโรงเรียนช้าด้าน
บางคนตัวเองไม่ขยายความรู้ ทุกวันยังลากพาผู้อื่นให้เสื่อมถอยตามไปด้วย เป็นดินเลน เป็นไม้ผุ เป็นก้อนหินตั้งมั่น!”
ดร.ข่งกวาดสายตามองหยิ่งซูที่ถูกแบกมาด้วยไม้บรรทมสี่ลำขึ้นนั่งประจำที่ แล้วบีบตาปิดแล้วเปิดอย่างแรง น่าน้อยใจเหลือเกินที่ไม่ว่าหันไปทางไหนก็มีแต่เห็นหยิ่งซู อยากไม่เห็นให้หายรำคาญก็ยังทำมิได้
หยิ่งซูอ้าปากตอบรับอัตโนมัติ
“ใช่ ๆ พวกแกช่างเป็นรุ่นเรียนที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยสอนมาจริง ๆ!”
ทั้งจวน: ……
แม่เจ้า ครูท่านเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา องค์ชายก็ยังไม่มีความรู้สึกตัวเลยหรือ?
“หยิ่งซู! เจ้า เจ้า เจ้าเป็นไม้ผุที่แกะสลักไม่ได้! ในฐานะโอรสแห่งแคว้นฉินกลับไม่ประพฤติตนเป็นแบบอย่าง กลับไร้ศาสตร์ไร้วิชา ทั้งวันจับไก่วิ่งเล่นกับสุนัข
ฝ่าบาทให้ประสูติเจ้าลงมา ดุจจับหนอนพิษออกจากร่าง
วันนี้องค์ชายซูมาสายครึ่งจุก เมื่อกี้ครูกำลังบรรยายยังไม่ทันจบ เจ้ากลับขัดขวางกลางคำ
แม้แต่โอรสสวรรค์ก็ต้องรับโทษเท่าบุญธรรม
เฆี่ยนฝ่ามือ 20 ครั้ง เพื่อเป็นตัวอย่างแก่ผู้อื่น!”
ดร.ข่งผู้นี้นามข่งเฟิง สืบสายตระกูลข่ง กล่าวกันว่าเป็นบุตรชั่วที่ 8 ของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ถือวิชาอวดดี ทะนงตนยิ่ง
มีเพียงองค์ชายใหญ่ฟูซูเท่านั้นที่ได้รับการชมเชยเล็กน้อยจากท่าน ส่วนที่ถูกฉินสื่อหวงตี้ทรงเรียกตัวมาเป็นครูที่ศึกษา ท่านไม่พอใจอย่างยิ่ง
ข่งเฟิงก็มิได้ตั้งใจรังแกเหยียบหยิ่งซูโดยเฉพาะ ท่านเป็นธรรมกับทุกผู้ที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้เท่า ๆ กัน เหยียบหยันทุกคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้อย่างเท่าเทียมกันด้วยเช่นกัน