“นี่...”
เกาเจี้ยนมองหน้าฉันด้วยสีหน้าลำบากใจ เพราะเขารู้ดีว่าฉันเป็นคนหัวแข็ง ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร การให้ฉันไปปรนนิบัติสุยหรูอวิ้นทั้งยกน้ำชา ทั้งส่งน้ำให้เนี่ย แทบเป็นไปไม่ได้เลย
“หรูอวิ้น เฉินเฟยเป็นผู้ชายนะแก ให้เขาทำแบบนี้ ไม่ใช่การกดขี่เขาหรอกเหรอ” เกาเจี้ยนพูดแทนฉัน
สุยหรูอวิ้นถีบเกาเจี้ยนเข้าอย่างแรง พลางตวาดว่า “ฉันเป็นเมียแกนะ! ไม่เข้าข้างฉัน กลับไปช่วยไอ้นักโทษนั่นอยู่เรื่อย! เอางี้ก็ได้ แกไปอยู่กับมันสองคนเถอะ ฉันไป!”
เห็นท่าว่าสุยหรูอวิ้นจะไปจริง ฉันจึงขวางทางเธอไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ได้ ฉันรับปากตามที่แกขอ”
สุยหรูอวิ้นถึงกับอึ้ง
เมื่อครู่ เธอแค่กำลังหัวเสีย เลยกลั่นแกล้งฉันเล่น
เธอแค่อยากให้ฉันขายหน้า ไร้ศักดิ์ศรี เพื่อระบายความไม่พอใจที่ฉันตีเธอ
แต่ไม่คิดว่า เพื่อเกาเจี้ยน ฉันจะยอมรับปากตามที่เธอขอจริง ๆ
สุยหรูอวิ้นมีเกาเจี้ยนเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว นอกจากเขาแล้ว เธอไม่เคยมีสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นมาก่อน
ถ้าฉันต้องคอยปรนนิบัติเธอ ทั้งยกน้ำชา ส่งน้ำให้ มันก็ต้องมีการสัมผัสตัวกันใช่ไหม?
ไม่รู้ทำไม พอคิดถึงตรงนี้ สุยหรูอวิ้นกลับรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“เฉินเฟย!” เกาเจี้ยนแสดงท่าทีเห็นใจฉัน
แท้จริงแล้ว เขาอยากให้ฉันยอมอ่อนข้อ เพื่อที่เขาจะได้มีเรื่องไปรายงานกับสุยหรูอวิ้นได้
อีกอย่าง ยิ่งฉันยอมปรนนิบัติสุยหรูอวิ้นมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งดูถูกฉันมากขึ้นเท่านั้น เขาก็จะยิ่งวางใจ
“ไม่ต้อง”
ฉันพูดว่า “ไม่เป็นไร แค่ยกน้ำส่งน้ำให้ ฉันไหว”
พอได้สติ สุยหรูอวิ้นก็เดินอย่างหัวเสียกลับไปนั่งที่โซฟา แล้วชำเลืองมองฉันอย่างเย็นชา “ก็ได้! ไปตักน้ำล้างเท้าให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะล้างเท้า”
“เฮ้ย! แบบนี้ไม่ดีหรอก หรูอวิ้น ฉันจัดการเองดีกว่า” เกาเจี้ยนพูดแต่มือไม่ขยับ
สุยหรูอวิ้นจ้องเขาเขม็ง “ไปทำงานของแกไป!”
“พี่เขย ผมเข้าใจผิดพี่สะใภ้เอง สมควรขอโทษแล้วล่ะ พี่ไม่ต้องยุ่งหรอก”
ฉันหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ ตักน้ำอุ่นออกมาถาดหนึ่ง
ฉันวางน้ำอุ่นไว้ข้างเท้าของสุยหรูอวิ้น มองเท้าขาวผ่องดั่งหยกของเธอ จิตใจก็เริ่มคิดอะไรไม่ดี
ฉันจับเท้าทั้งสองข้างของสุยหรูอวิ้น ลงไปในอ่างน้ำ
ร่างของสุยหรูอวิ้นอดสั่นเทิ้มไม่ได้
ฉันตั้งใจล้างเท้าให้สุยหรูอวิ้นอย่างจริงจัง แต่ในใจกลับอดคิดไม่ได้ว่า เธอตอนอยู่บนเตียงจะเป็นยังไงนะ?
หกปีในคุก ทำให้ฉันคิดถึงผู้หญิงจนแทบบ้า
เพียงแต่ว่า ฉันรู้ดีว่านักโทษอย่างฉัน มันยากที่จะหาผู้หญิงที่ถูกใจได้
ฉันได้แต่นึกฝันกับสุยหรูอวิ้นเท่านั้น
สุยหรูอวิ้นก้มหน้ามองฉัน ในใจก็พลอยคิดไปต่าง ๆ นานา
ความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับจากเกาเจี้ยน กลับมาได้จากฉันที่นี่
เธอรู้สึกสุขใจกับความรู้สึกนี้ไม่น้อย
“ฉัน... ฉันไปทำงานก่อนนะ หรูอวิ้น อย่าแรงเกินไปล่ะ...” เกาเจี้ยนคิดว่าสิ่งที่เห็น คือสิ่งที่คิดไว้แล้ว ก็ไปทำงานอย่างสบายใจ
ในบ้านเหลือเพียงฉันกับสุยหรูอวิ้นสองคน
ฉันล้างเท้าให้สุยหรูอวิ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกดจุดนวดให้เธอ
ร่างกายเธอมีพิษเย็นค่อนข้างมาก การนวดจุดฝังเข็มจะช่วยบรรเทาได้บ้าง
ถือเสียว่าเป็นการขอโทษสำหรับอาการหัวร้อนเมื่อครู่นี้แล้วกัน
แต่สุยหรูอวิ้นกลับถูกฉันนวดจนเริ่มกระสับกระส่ายมากขึ้นเรื่อย ๆ แก้มก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ อีกไม่นานก็เผลอส่งเสียงครางออกมา
เราทั้งคู่ถึงกับงง
สุยหรูอวิ้นรู้ตัวว่าปล่อยเสียงที่ไม่ควรออกมา เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เธอจึงตวาดใส่ฉันว่า “ดูอะไร! รีบล้างให้เสร็จแล้วไปซะ!”
ฉันไม่พอใจท่าทีของเธอมาก แรงมือเลยเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สุยหรูอวิ้นถูกฉันกดจนร้องออกมาด้วยความเจ็บ ร่างกายโค้งงอเป็นกุ้งแห้งโดยไม่รู้ตัว
“ไป๊!”
“แกเป็นบ้าหรือไง? คนที่ให้ฉันปรนนิบัติก็แก คนที่ไล่ฉันไปก็แก!” ฉันโกรธมาก ไม่เข้าใจว่าสุยหรูอวิ้นเมื่อวินาทีก่อนยังทำหน้าสุขสบายอยู่เลย ตอนนี้กลับตวาดใส่ฉันอีก
“ให้ไปก็ไปสิ! จะพูดมากทำไม?” สุยหรูอวิ้นอารมณ์ฉุนเฉียวยิ่งขึ้น ยังเอาเท้าถีบฉันอีก
ฉันถูกเธอถีบจนก้นกระแทกพื้น เกือบทำอ่างน้ำคว่ำ โชคดีที่ตั้งสติได้ทัน ทำเอาโมโหสุดขีด
ถ้าเธอไม่ใช่ผู้หญิงของเกาเจี้ยน ฉันจะจัดการเธอเดี๋ยวนี้เลย
ฉันอุ้มอ่างน้ำล้างเท้าเดินออกไป
สุยหรูอวิ้นกัดฟันกลับเข้าห้องไป รอเดี๋ยวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา
เธอยืนปิดทางเข้าห้องน้ำ แล้วไล่ฉันออกไปอีก
ฉันอยากจะตบหน้าเธอให้สักทีจริง ๆ
แต่ฉันก็อดทนไว้
ฉันเดินออกจากห้องน้ำ สุยหรูอวิ้นก็ปิดประตูห้องน้ำ “ปัง” ลงทันที อีกไม่นานก็ได้ยินเสียงน้ำไหล “ซ่า ๆ” ดังออกมา
ฉันคิดในใจ ผู้หญิงเมืองกรุงนี่ช่างเยอะเรื่องจริง ๆ เช้านี้ ๆ จะอาบน้ำอะไรกัน
นี่มันจงใจยั่วให้ฉันทำผิดกันชัด ๆ
ใจฉันหงุดหงิดจนทนไม่ไหว เลยลงไปวิ่งออกกำลังกาย
กำลังวิ่งอยู่ดี ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เบอร์แปลกตา
โทรศัพท์เครื่องนี้เป็นเครื่องเก่าที่เกาเจี้ยนพี่เขยเลิกใช้แล้ว แต่เบอร์โทรใหม่ที่ใช้บัตรประชาชนฉันเปิดเป็นการส่วนตัว
นึกว่าเกาเจี้ยนคงมีธุระอะไร เลยรับสาย ไม่คิดว่าจะเป็นสุยหรูอวิ้น
“แกไปตายไหนมา?” สุยหรูอวิ้นแม้จะอยู่ไกลแค่โทรศัพท์ก็ยังชอบด่าฉัน
“ฉันออกมาวิ่ง” ฉันก็ไม่อยากคุยกับเธอ น้ำเสียงเลยแข็งกระด้างไปหน่อย
สุยหรูอวิ้นสั่งให้ฉันกลับไปเดี๋ยวนี้
“ทำไม?”
“ฉันข้อเท้าแพลง แกพาฉันไปโรงพยาบาล”
“เรื่องมากชะมัด”
อาบน้ำยังทำให้ข้อเท้าแพลงได้อีก ผู้หญิงคนนี้ช่างเยอะเรื่องจริง ๆ
จำใจต้องย้อนกลับไป
สุยหรูอวิ้นสวมชุดนอนผ้าไหม นั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถง ข้อเท้าข้างหนึ่งบวมแดงอย่างเห็นได้ชัด
“ไปทำอะไรมา?” ฉันถามขึ้นตามมารยาท
สุยหรูอวิ้นชำเลืองมองฉันอย่างไม่พอใจ “ตอนอาบน้ำเผลอโดนอะไรข่วนน่ะ”
“ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก ฉันนวดให้ แล้วแกพักสักสองวันก็หาย”
“แกยังรู้จักวิชาหมออีกเหรอ? อย่ามาทำให้ฉันพิการเป็นอันขาดล่ะ”
ฉันรู้สึกเหมือนเธอกำลังประชดฉัน
ฉันพูดว่า “ฉันเรียนวิชาหมอมาในนั้นล่ะ วางใจได้ ไม่ทำให้แกพิการหรอก”
อีกอย่างที่ฉันไม่ได้พูดก็คือ มันจะเจ็บมาก
ฉันตั้งใจ
ผู้หญิงคนนี้ดูถูกฉันมาตลอด ฉันแค่อยากเห็นท่าเธอร้อง “โอย ๆ” ตอนเจ็บ จะได้รู้สึกเหมือนพิชิตเธอได้
ฉันให้เธอนอนราบ แล้วหาเจอจุดที่แพลง
สุยหรูอวิ้นมองฉันด้วยสีหน้ากังวล “เจ็บไหม?”
“ไม่เจ็บ”
ฉันหาตำแหน่งที่บาดเจ็บของเธอเจอ แล้วบีบเบา ๆ
“อ๊า~”
สุยหรูอวิ้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทันที ท่าทางเหมือนจะทนไม่ไหว
“เฉินเฟย! แกมันไอ้สารเลว แกหลอกฉัน!”
เดิมทีฉันตั้งใจจะลงโทษเธอสักหน่อย แต่พอเห็นสุยหรูอวิ้นเจ็บปวดแทบขาดใจ ฉันก็กลับใจอ่อน
เพราะฉันรู้ดีว่า ความเจ็บปวดแบบนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาจะทนไหว
ฉันวางเท้าเธอบนตักฉัน แล้วเริ่มนวดเบา ๆ
แต่สุยหรูอวิ้นกลับไม่ยอมให้ฉันแตะต้องอีก “ไป๊! ไอ้คนโกหก แกแค่หาเรื่องแกล้งฉันต่างหาก!”
ฉันพูดเสียงเย็น “ถ้ายังดิ้นอีก ฉันจะบีบอีกทีแล้วกัน”
สุยหรูอวิ้นตกใจ รีบอยู่นิ่งทันที