สองทุ่มตรง
พี่สะใภ้สุยหรูอวิ้นตั้งใจเปลี่ยนชุดนอนเซ็กซี่เป็นพิเศษ แล้วลากพี่ชายเซียวเกาเจี้ยนที่นั่งคุยกับฉันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเข้าไปในห้องนอน
ไม่นานฉันก็ได้ยินเสียงดังจั๊กจั๊กดังออกมาจากห้องนอน
"อย่าแบบนี้สิ เฉินเฟยยังอยู่ข้างนอกนะ" พี่ชายเกาเจี้ยนเอ่ยปฏิเสธอย่างชัดเจน
พี่สะใภ้สุยหรูอวิ้นตั้งใจเพิ่มระดับเสียง "ฉันตั้งใจแบบนี้แหละ น้องสาวฉันจะมาอยู่ด้วยเธอยังไม่ให้ พอดีกลับพาคนที่ติดคุกมาหกปีเข้าบ้าน ถ้าชาวบ้านแถวนี้รู้เรื่อง เขาจะมองเรายังไง?"
"กลางวันเธอไปทำงาน เหลือฉันคนเดียวอยู่บ้าน เขาเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว ยังจะหน้า厚มาอยู่ได้ไง?"
สุยหรูอวิ้นตั้งใจใช้วิธีนี้ให้ฉันรู้ตัวแล้วถอยออกไปเอง
แต่เธอไม่รู้ว่า ไม่ใช่ฉันที่อยากอยู่บ้านเธอ แต่เป็นเกาเจี้ยนที่ยืนยันจะให้ฉันมาอยู่
หกปีก่อน ฉันแทงคนให้เกาเจี้ยน แล้วติดคุกหกปี
ถ้าไม่มีฉัน เกาเจี้ยนถูกแทงจนพิการไปตั้งนานแล้ว จะมามีชีวิตที่สุขสบายแบบนี้ได้ยังไง?
เกาเจี้ยนอยากชดใช้ให้ฉัน แต่เขามีความสามารถจำกัด เลยได้แต่ให้ฉันมาอยู่บ้านเขาก่อน
ไม่คิดว่าสุยหรูอวิ้นจะมองฉันไม่ถูกหูถูกตาไปทุกอย่าง ชอบกลั่นแกล้งฉัน
ฉันอดทนมาตลอด ไม่พูดอะไร
ฉันเป็นเด็กกำพร้า หกปีก่อนตอนฉันเกิดเรื่อง บ้านในหมู่บ้านถูกยึดไป ตอนนี้ไม่มีที่ไปจริงๆ
ไม่งั้น ฉันก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ให้กินข้าวเย็นชาม
"เธอเบาๆ หน่อย อย่าให้เฉินเฟยได้ยินเข้าไป" เกาเจี้ยนพยายามเกลี้ยกล่อมสุยหรูอวิ้น
น้ำเสียงของสุยหรูอวิ้นเปลี่ยนไปทันที "เธอรีบไปโรงพยาบาลตรวจดูเถอะ ตอนนี้ฉันจะทำยังไงกับไอ้นั่นของเธอก็ไม่เห็นผลเลย ไม่มีทีท่าจะดีขึ้นสักนิด"
ในห้องนอน
เกาเจี้ยนทรุดตัวลงข้างๆ อย่างหมดเรี่ยวแรง "ก็ได้ ว่างเมื่อไหร่ฉันจะไปตรวจ"
เกาเจี้ยนกับสุยหรูอวิ้นแต่งงานกันได้แค่สองปี ก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว เขาเองก็หวาดกลัวไม่น้อย
กลัวตัวเองทำให้สุยหรูอวิ้นไม่พอใจ กลัวสุยหรูอวิ้นไปมีคนนอก
เขาคนจนจากบ้านนอก ที่ได้แต่งงานกับสาวสวยอย่างสุยหรูอวิ้น ไม่รู้ว่ามี多少人อิจฉา
แต่ไอ้นั่นก็ไม่เคยทำให้สมหวัง ทุกครั้งไปด้วยความฮึกเหิม กลับมาอย่างหมดสภาพ
นานวันเข้า เขาก็ไม่กล้ารับประกันว่าสุยหรูอวิ้นจะทนไม่ไหวแล้วไปหาผู้ชายคนอื่นหรือเปล่า
ที่เขาจัดให้ฉันมาอยู่บ้าน ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือ ให้ฉันช่วยจับตาดูสุยหรูอวิ้น
สุยหรูอวิ้นไม่ชอบฉัน ก็ถูกใจเขาแล้ว
คนนึงเงียบขรึม ไม่ค่อยพูด
อีกคนดูถูกคนเคยติดคุก
คนสองคนแบบนี้อยู่ด้วยกัน ยังไงก็ต้องไม่มีอะไรแน่นอน
สุยหรูอวิ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินออกมาจากห้องด้วยความฉุนเฉียว แล้วก็เห็นฉันนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ จนเธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะแปลกๆ
สุยหรูอวิ้นอดที่จะมองอีกสองสามทีไม่ได้ ใจเริ่มวูบวาบ
ไม่นาน เกาเจี้ยนก็เดินตามออกมา ยิ้มเดินมาหาฉัน "เฉินเฟย ฉันคุยกับพี่สะใภ้ของเธอเรื่องบางอย่าง เธอ...ไม่ได้ยินอะไรใช่ไหม?"
ฉันส่ายหน้า
ที่จริง ฉันได้ยินหมดทุกอย่าง
เกาเจี้ยนยิ้มแล้วพูด "ไม่ได้ยินก็ดี แล้วก็ เธอเพิ่งออกมา พักสักสองสามวันก่อน อีกสองวันฉันจะหางานให้เธอทำ"
"ทำให้เร็วที่สุดได้ไหม?" ฉันไม่อยากอยู่กับสุยหรูอวิ้นตามลำพัง เธอไม่ชอบฉัน ฉันก็ไม่ชอบเธอเหมือนกัน แน่นอนว่า ไม่รวมหน้าตากับหุ่นของเธอนะ
สุยหรูอวิ้นสวยจริงๆ หน้าตาเลิศ หุ่นสูงโปร่งออดอ้อน ที่สำคัญที่สุดคือ ผิวเธอขาวมากเป็นพิเศษ
ฉันกับเกาเจี้ยนโตที่บ้านนอก ผู้หญิงบ้านนอกหน้าตาจะดูเรียบง่าย ผิวคล้ำ ไม่ค่อยแต่งหน้า ดูมอมแมม
จะเหมือนคนเมืองอย่างสุยหรูอวิ้นได้ยังไง ดูแล้วเหมือนตุ๊กตาแกะสลัก แขนปอดๆ น่าหยิกไปหมด
"ฉันจะพยายาม"
เกาเจี้ยนไม่ได้อยากให้มันเร็วขนาดนั้นจริงๆ ถึงฉันเคยช่วยเขาไว้ แต่เขาก็ไม่อยากให้ฉันไปได้ดีกว่าที่เป็นอยู่
เขาไม่อยากหางานดีๆ ให้ฉัน ส่งของหรือก่อสร้างอะไรแบบนั้นก็พอ
แบบนี้เท่านั้นถึงจะทำให้ความสำเร็จของเขาเด่นชัดขึ้นมา
"ฉันไปพักก่อนนะ" ฉันเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว พอออกจากคุกมาหกปี ก็ยิ่งพูดน้อยลงไปอีก
ฉันกับเกาเจี้ยนและสุยหรูอวิ้นไม่มีอะไรจะคุยกัน เลยได้แต่กลับห้องไปพักผ่อน
แต่สุยหรูอวิ้นกลับคิดว่าฉันไม่มีมารยาท โมโหด่าใหญ่ "นี่มันกิริยาอะไรกัน ยังไงซะถ้าไม่ได้เราสองคน เธอก็ต้องไปนอนข้างถนนอยู่แล้ว"
เกาเจี้ยนรีบเข้าไปห้ามสุยหรูอวิ้น "พอๆ เฉินเฟยเพิ่งออกมา ยังไม่ชินกับโลกข้างนอก เธอให้เวลาเขาหน่อยเถอะ"
สุยหรูอวิ้นผลักเกาเจี้ยนด้วยความโมโห "คืนนี้อย่ามานอนกับฉัน ไปนอนโซฟาไป"
......
วันรุ่งขึ้น
ฉันออกจากห้องนอนมา ก็เห็นพี่ชายเกาเจี้ยนนอนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ฉันโมโหแทบระเบิด คิดว่าสุยหรูอวิ้นเกินไปจริงๆ
เกาเจี้ยนก็แค่ให้ฉันมาอยู่ด้วย เธอจะไล่เขาออกไปนอนโซฟาได้ยังไง?
ฉันไม่พูดพล่ามทำอะไรเลย เดินตรงไปที่หน้าห้องของสุยหรูอวิ้น แล้วทุบประตูดังดัง "ปังๆ"
สุยหรูอวิ้นกำลังนอนหลับเพลิน ถูกปลุกจนตื่น โมโหเปิดประตูออกมา
แต่ในวินาทีถัดมา ผมของเธอก็ถูกฉันคว้าไว้ แล้วลากเธอออกมาที่ห้องนั่งเล่นอย่างแรง
สุยหรูอวิ้นกรีดร้องสุดเสียง "เกาเจี้ยน ช่วยฉันด้วย!"
เกาเจี้ยนลืมตาขึ้นมา เห็นฉันจับผมของสุยหรูอวิ้นอยู่ ตกใจจนหน้าซีด
"เกิดอะไรขึ้น เฉินเฟย ปล่อยมือก่อน พี่สะใภ้เธอตัวบางๆ แค่นี้ เดี๋ยวก็ทนไม่ไหว..."
ฉันไม่ได้ปล่อยมือ แต่พูดกับสุยหรูอวิ้น "ขอโทษพี่ชายฉัน!"
สุยหรูอวิ้นด่าเสียงหลง "แกบ้าไปแล้วเหรอ ฉันจะขอโทษเขาทำไม?"
"เกาเจี้ยนเป็นสามีเธอ เธอมีสิทธิ์อะไรให้เขานอนโซฟา?"
ทั้งคู่ถึงได้เข้าใจว่าทำไมฉันถึงได้อาละวาดตั้งแต่เช้าตรู่
เกาเจี้ยนดีใจอยู่ในใจ ฉันเป็นคนนิสัยแบบนี้ สุยหรูอวิ้นต้องไม่ชอบแน่นอน เขาวางใจได้เลยที่จะให้ฉันอยู่ที่นี่ต่อไป
และที่ฉันก่อเรื่องแบบนี้ สุยหรูอวิ้นก็ไม่มีทางชอบฉันได้อีกแล้ว ดีมาก!
ได้ทั้งแก้ปัญหาที่พักให้ฉัน แล้วยังได้คนช่วยจับตาดูสุยหรูอวิ้นฟรีๆ สองเด้งในทีเดียว
เกาเจี้ยนเสแสร้งพูดปลอบ "เฉินเฟย ฉันเองที่อยากนอนโซฟาเอง เธออย่าไปโทษพี่สะใภ้เลย ปล่อยมือเร็ว พี่สะใภ้เธอกลัวเจ็บที่สุด"
"จริงเหรอ?"
"จริง!"
ได้ยินเกาเจี้ยนพูดแบบนั้น ฉันถึงยอมปล่อยมือ
แต่สุยหรูอวิ้นกลับไม่ยอมจบง่ายๆ โมโหพุ่งเข้ามาจะข่วนจะตีฉัน "ตั้งแต่เด็กจนโต พ่อแม่ฉันยังไม่เคยตีฉันเลย มีสิทธิ์อะไรมาตีฉัน ไอ้สารเลว มาอยู่บ้านฉัน ยังกล้าตีฉันอีก..."
ถ้าเกาเจี้ยนไม่ห้ามไว้ สุยหรูอวิ้นคงพุ่งเข้ามาหาฉันแล้ว
ฉันไม่เคยตอบโต้ เพราะไม่อยากให้เกาเจี้ยนเสียหน้า
สุยหรูอวิ้นถูกเกาเจี้ยนกดลงบนโซฟา แต่ก็ยังระบายความโกรธไม่ออก "ฉันไม่สน ยังไงก็แล้วแต่ เขาจะอยู่ที่นี่อีกไม่ได้เด็ดขาด"
"รูหยุน เธอก็รู้ว่าเฉินเฟยช่วยชีวิตฉันไว้ แถมพ่อแม่เขาก็ไม่เหลือแล้ว ถ้าเราขับไล่เขาออกไป ให้เขาไปอยู่ที่ไหน?"
"ถือว่าฉันขอร้องเธอ ให้เขาอยู่ต่อเถอะ"
สุยหรูอวิ้นโมโหอยู่พักหนึ่ง คิดแล้วก็พูด "ก็ได้ ถ้าอยากให้เขาอยู่ต่อ ก็ต้องคอยรับใช้ฉันทุกวัน"