เสียงฟ้าร้องกลิ้งทับยอดเขาป่ากลับไปกลับมา ขณะที่เต่าสือเชียนเหอกำลังนอนแน่นิ่งอยู่ในแอ่งโคลน
ฝนตกหนักเหลือเกิน
ดินเหลืองไหลบ่าลงเนินเป็นสาย เสื้อคลุมเต๋าถูกแช่จนมองไม่ออกว่าเดิมทีเป็นสีอะไร บ่าซ้ายมีบาดแผลรูทะลุลึกถึงกระดูกหลุมหนึ่งหยดดำเป็นเลือดดำรั่วออกตลอดเวลา พิษศพซึมไปตามสายเลือด ครึ่งแขนนั้นขยับไม่รู้สึกเสียแล้ว
ห่างออกไปสิบกว่าวา โลงทองหัวมุมทองแดงแตกกระจัดกระจาย
ฝาโลงเสียบเฉียงอยู่กลางดินโคลน เชือกเม่าโต่วขาดรุ่งริ่งอยู่ทั่ว ตะปูทองแดงเส้นกำปั้นถูกแรงมหึมาดัดงอ หนึ่งเส้นทะลุเข้าต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ เหลือโผล่พ้นเปลือกไม่ถึงครึ่ง
ซอมบี้หลวงตนนั้นยืนอยู่กลางสายฝน
ฉลองเสื้อพลางเสร็จขาดวิ่น เนื้อหนังเขียวดำ เล็บสิบนิ้วยาวกว่าสองนิ้วไหว ประกายไฟฟ้ายังคลุกเคล้าไปทั่วร่างศพ
แรกฟ้าดลผ่าโลงทองเมื่อครู่ พลังฟ้าผ่าที่ควรสยบอบายมาร กลับกลายเป็นหลอมร่างศพของสัตว์ตนนี้ให้แข็งแกร่งขึ้นเสียนี่
เชียนเหอออกเดินทางมาพบเจอสารพัดเรื่องในยุทธจักรมานักหนา แต่เรื่องซวยขนาดนี้พบเป็นครั้งแรก
“อาจารย์!”
เสียงตะโกนของอาตงดังมาจากด้านข้าง
เชียนเหอเงยหน้าขึ้นแรง
ศิษย์สี่คนตะวันออกใต้ตะวันตกเหนือบาดเจ็บไปสาม อาตงเองก็ไม่เป็นรอง เสื้อบนไหล่ถูกกรงเล็บศพฉีกขาด เลือดไหลเป็นสายตามแขนลงมา ยังต้องลากน้องชายอ่องหวังลากลับถอยหลัง
อ่องหวังตกใจจนมึนงง ฝ่าเท้าลื่นไถล สองคนสะดุ้งโงกเงก ม่วยเดินให้เร็วเลย
ซอมบี้หลวงค่อย ๆ หมุนหัว
ปีกจมูกกระดกขึ้นลง
กลิ่นเลือดคนเป็นเข้มข้นสูดดมเข้าจมูก
“เฮือก—!”
เสียงคำรามของศพสั่นใบไม้รอบ ๆ หวั่นไหว
“หนี!”
เชียนเหอกัดฟันขยับกายลุกขึ้น ดาบพีชไม้ที่ขาดกลางจับแนบอก พิษศพทำให้สายตาเริ่มมัวเลือน แต่ตอนนี้คนที่ยังยืนได้เหลือเพียงผู้เดียว
อาตงตาแดงก่ำ “อาจารย์ ไปด้วยกัน!”
“พาอ่องหวังหนีไปเดี๋ยวนั้น!”
เชียนเหอตะโกนแรงเกินไป อกแน่นจนแทบล้มอีกครั้ง
ฝีเท้าอาตงหยุดค้าง
ซอมบี้หลวงพุ่งแล้ว
ดินโคลนใต้เท้าระเบิดออกพร้อมเสียงกู่ ร่างศพสูงใหญ่ลากกลิ่นศพหนักอึ้งพุ่งเข้ามา เร็วจนเกือบเป็นเงาล่องหน
เชียนเหอตาหดกระชับ ดาบพีชไม้ปัดออกไป
กร๊วก!
ดาบหักคามือ
กรงเล็บศพเฉี่ยวผ่านหน้าอก เสื้อคลุมเต๋าขาดวิ่น เชียนเหอถูกทุ่มกระเด็นออกไป ล้มลงกลิ้งไปอีกหลายวา ปากพ่วงเลือดกระเด็นพุ่งออกมา
แผ่นอกราวกับถูกค้อนทุบเต็มแรง
หายใจไม่ทัน
ซอมบี้หลวงไม่ไล่ตาม พอร่วงถึงพื้นก็พุ่งเข้าหาอาตงกับอ่องหวังทันที
อาตงเพิ่งผลักอ่องหวังออกไป เท้าลื่น ทั้งร่างล้มลงกลางโคลน
พอเงยหน้าขึ้น กรงเล็บเขียวดำสองข้างก็ทาบลงมาแล้ว
“หมดแล้ว……”
ในหัวอาตงเหลือความคิดเดียวเท่านั้น
ปัง—!
แสงสายฟ้าสีม่วงขาวฉีกม่านฝนกระจาย
น้ำขังกลางป่าระเบิดเป็นหมอกขาวพร้อมกัน สายฟ้านั้นเกือบแนบพื้นพุ่งตัดผ่านระยะสิบกว่าวา ถล่มเข้ากลางอกซอมบี้หลวงเต็มแรง
เปรี้ยง!
ร่างศพสูงใหญ่กระเด็นทันที
ชนต้นไม้ใหญ่หักไปสามต้นระหว่างทาง แล้วทุบเข้าผาหินกลางป่า ก้อนหินกับโคลนพังทลายลงมาทับจนมิด
อาตงยังคงยกแขนบังหน้าค้างอยู่
อ่องหวังนั่งยองกลางโคลน เสียงร้องไห้เงียบผาด
เชียนเหอมึนงงอยู่ครู่ใหญ่ ค้ำดาบพีชไม้ครึ่งดอนแทะยกหัวขึ้นอย่างทรุดโทรม
จากในม่านฝนลึก ๆ มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามา
เปาะ แปะ
เดินไม่เร็ว
เต๋าชีหนุ่มคนหนึ่งเดินตัดผ่านแนวป่า เสื้อคลุมเต๋าสีน้ำเงินเข้มเปียกปอนไปกว่าครึ่งตัว มือขวาถือร่มกระดาษน้ำมันที่ขาดจนเหลือครึ่งเดียว เดินไปก็หมอบหมายศึกษาโครงร่มไปด้วย
เดินเข้ามาใกล้แล้ว เต๋าชีหนุ่มจึงเขย่าร่มครึ่งดอนในมือทิ้ง ๆ
“ตอนซื้อเจ้าของร้านยังบอกเลย ฝีมือช่างสิบปี ตกฝนทั้งวันก็ไม่รั่ว”
กู้ชิงเงยหน้ามองฝนกระหน่ำแล้วแลมองร่มในมือ “ครึ่งวันก็ทนไม่ไหว”
มุมปากเชียนเหอกระตุก
ยุคนี้นี่เองที่ยังคะนึงถึงร่ม ทั้งเขาเม่าซานนี่หาคนขนาดนี้ได้ไม่กี่คน
มองแลแล้วสองตา เขาจึงจำได้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
“กู้ชิง?”
กู้ชิงได้ยินเสียงจึงเหลือบเห็นเชียนเหอที่นอนแน่นอยู่กลางโคลน รีบทิ้งร่มแล้ววิ่งมาเป็นสาย
“อาจารย์อู๋เชียนเหอ?”
กู้ชิงย่อตัวลง กวาดตาดูแผลตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า คิ้วค่อย ๆ ขมวด “ทริปนี้ท่านโชคร้ายจังนะ ออกไปคุ้มกันคุมศพ ตัวเองกลับแทบถูกคนอื่นคุมไปเสียแล้ว”
เชียนเหอหน้าดำคล้ำ “หลานหัวหลังของท่านสอนให้พูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ทุกวันหรือ”
กู้ชิงยื่นมือกดที่ไหล่เขาเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เชียนเหอแทบกระโดดลอย “เบามือหน่อย!”
สีหน้ากู้ชิงจริงจังขึ้น “พิษศพข้ามไหล่ไปแล้ว ถ้าช้าไปอีกครึ่งชั่วยาม แขนนี้สภาพไม่อาจรักษาไว้ได้”
เชียนเหอทนปวดถาม “ทำไมถึงอยู่ที่นี่”
“อาจารย์ให้มาดูเรื่องนี้” กู้ชิงควักจากถุงผ้าที่เอวหยิบยาเม็ดออกมายื่นให้ “อาจารย์บอกว่าทริปนี้ท่านคุมซอมบี้หลวง มีข้าราชการพวกไม่เป็นเรื่องเป็นราวติดตามมาอีกชุดหนึ่ง เดาว่าต้องเดือดร้อนแน่”
มือที่รับยาเม็ดของเชียนเหอหยุดค้าง
เรื่องนี้ช่างเป็นน้ำเสียงของหลานหัวหลังเสียจริง
“อาจารย์ของเจ้าล่ะ”
“ไม่มา”
สติที่เพิ่งเรืองขึ้นมาของเชียนเหอจึงจมหายไปอีก
เมื่อครู่สายฟ้านั้นแข็งแกร่งมาก
แข็งแกร่งเกินเหตุ
แต่ซอมบี้ตนนั้นกลืนฟ้าผ่าไปแล้ว ร่างศพเปลี่ยนไป เขายังประเมินไม่ออกด้วยซ้ำว่าไปถึงระดับไหน
กู้ชิงโดยปริยายก็ยังเด็ก
“สิ่งนั้นยังไม่ตาย” เชียนเหอยัดยาเม็ดเข้าปาก ค้ำพื้นพยายามลุกขึ้น “ตีก่อนที่เจ้าทำมันเจ็บตัว ถ้าจะสยบมันให้ยังต้อง……”
จากทิศผาหินเสียงก้อนหินกลิ้งดังขึ้นทันที
กรวดราก
กู้ชิงเงยหน้ามองไป
กองหินแตกกระจาย
ซอมบี้หลวงก้าวออกจากในนั้นหนึ่งก้าว ฉลองเสื้อพลางที่หน้าอกไหม้เกรียมขาดวิ่น เนื้อหนังมีร่องรอยฟ้าผ่าเป็นบริเวณกว้าง ระหว่างที่กลิ่นศพหนาแน่นกลิ้งวน ประกายไฟฟ้าที่ติดอยู่ทั้งร่างกลับถูกผลักไล่ออกไปทีละเล็กทีละน้อย
มันเงยหน้าคำราม เขี้ยวสองซี่ในปากงอกโผล่เต็มที่แล้ว
หน้าเชียนเหอตกใหญ่
“กู้ชิง ถอย!”
กู้ชิงจ้องมองซอมบี้หลวงสองสามแล แววตากลับสว่างวาบขึ้นมา
“ท่านอาจารย์อู๋ ถูกฟ้าผ่าหลอมไปแล้วมัน ร่างศพเริ่มไหลไปทางซอมบี้เกราะทองแดงใช่ไหม”
เชียนเหอตะลึง “เจ้ามองออก?”
“เคยอ่านหนังสือมาสองสามเล่ม”
กู้ชิงลุกขึ้นยืน แกว่งข้อมือไปตามสบาย
เชียนเหอเห็นท่าทางนั้น ความรู้สึกไม่ดีในใจยิ่งทับถม
“จะทำอะไร”
กู้ชิงโบกมือเรียกอาตง “พาอาจารย์ของเจ้าถอยไปไกล ๆ”
อาตงถามโดยไม่รู้ตัว “ไกลแค่ไหน”
กู้ชิงเงยหน้ามองกลุ่มเมฆฟ้าผ่าบนฟ้าแล้วประเมินคร่าว ๆ
“สักยี่สิบวา”
อาตงอ้าปากค้าง “ไกลขนาดนั้นเลย?”
กู้ชิงอธิบายอย่างจริงใจ “วิชาสายฟ้าฝ่ามือนี้ผมเรียนได้สามวันเอง ครั้งแรกที่จะใช้ตีของจริง ยืนใกล้ไปเดี๋ยวโดนกระแทกพลาด”
เชียนเหอหายใจแทบไม่ออก
“ครั้งแรกในการใช้จริง?!”
กู้ชิงพยักหน้า “ครับ”
“งั้นเมื่อกี้ท่านยังกล้าอัด?”
“เมื่อกี้สถานการณ์เร่งด่วน”
เชียนเหอกลอกตามอง “เจ้าว่าเจ้าใช้วิชาสายฟ้าได้จริงหรือไม่”
คำถามนี้ทำให้กู้ชิงเงียบไปชั่วขณะ
สามวันก่อนนี่ เขาตอบคำถามนี้ไม่จริง ๆ สักหน่อย
ติดตามสือเจียนมาสิบเอ็ดปี ยันต์ มวยปะทะ สมุทรศาสตร์ บทท่องก้าวเท้าเทพ ได้เรียนมาไม่น้อย มีเพียงสายฟ้าที่สือเจียนเก่งกาจที่สุดซึ่งเขากดห้ามไว้ไม่ยอมสอน
ด้วยเหตุผลของสือเจียนว่า เอ็นกระดูกยังไม่แข็ง พลังยังไม่นิ่ง เรียนสายฟ้าคือเรียกฟ้าผ่า
สามวันก่อน กู้ชิงก้าวเข้าสู่ขั้นเต๋าชีอย่างเป็นทางการ
สือเจียนจึงเรียกเข้าเขาเข้าห้องสายฟ้า แล้วสืบทอดวิชาสายฟ้าฝ่ามือระดับพื้นฐานที่สุดให้
สองชั่วยามถัดมา กู้ชิงเบ่งประกายสายฟ้าขึ้นที่ฝ่ามือได้สายแรก
ความรู้สึกโบราณที่เงียบสงบอยู่ในจิตหลายปีก็ขยับตอบสนองในชั่วเดียวกัน
【วิชาสายฟ้าฝ่ามือ เข้าถึงขั้นต้น】
【มวลธรรมคืนสู่บรรพชน】
【ย้อนต้น — วิชาสายฟ้าเสินเซียว ตราสายฟ้าจื่อเซียว】
กู้ชิงศึกษามาสามวันเต็ม
ทฤษฎีเข้าใจหมดแล้ว
แต่จับของจริงมาลอง วันนี้เป็นครั้งแรก
“คงได้”
กู้ชิงยื่นคำตอบให้เชียนเหอ
เชียนเหอขึ้นสมองมืดฟาด “อะไรนะ คงได้?”
คำยังไม่ทันจบ ซอมบี้หลวงก็พุ่งเข้ามาแล้ว
ครั้งนี้เร็วยิ่งกว่าเดิม
มันจำได้ชัดเจนถึงแค้นสายฟ้าเมื่อครู่ เป้าหมายราบพุ่งเข้าใส่กู้ชิงโดยตรง
ระยะสิบกว่าวาจางหายในพริบตา
กลิ่นศพเหม็นคาวปะทะหน้า
กู้ชิงยืนอยู่ในที่เดิม มือขวาค่อย ๆ เชิดขึ้น นิ้วทั้งห้ากระชับ ฝ่ามือหงายขึ้นหาเบื้องบน
ฝนรอบ ๆ หมันลงทั้งหมด
อาตงตะลึงเงยหน้า
สายฝนในรัศมีหลายวาราวกับถูกดึงดูดด้วยอะไรบางอย่าง พร้อมเพรียงเลี่ยงตำแหน่งที่กู้ชิงยืน
สีหน้าเชียนเหอเปลี่ยน
เจตอายานนี้……
เขาบำเพ็ญมาหลายสิบปี จะผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด
เล็บมือที่กู้ชิงเบ่งขึ้นตอนนี้ ไม่ใช่วิชาสายฟ้าฝ่ามือธรรมดาที่ไหน
ซอมบี้หลวงพุ่งถึงตัวแล้ว เล็บแหลมสิบนิ้วทิ่มตรงเข้าลำคอกู้ชิง
กู้ชิงแปลงมือลงกด
“เช่!”
เสียงเบาหวิว
ราก—!
ทั้งแนวป่าสว่างวาบเป็นสีขาวเขียว
เมฆฟ้าผ่าหนาเต่งถูกสายฟ้าม่วงขาวเส้นเดียวฉีกออก แท่งสายฟ้าพุ่งทะลุจากฟ้าเก้าชั้นลงมา แม่นยำริบริษัทหักลงที่กระหม่อมซอมบี้หลวง
แผ่นดินสะเทือนเกรียว
อาตงตาขาวม่านหูอื้อไปหมด ดีดตัวอีกนานจึงกลับมองเห็นได้
ตรงนั้นที่เมื่อครู่กลายเป็นหลุมดำร้อนใหญ่เพียงแล้ว
ดินเหลืองรอบขอบถูกไฟฟ้าเผาแดงก่ำ สายฝนตกลงไป ไอน้ำขาวจ้าพลุ่งทะลุขึ้น
ซอมบี้หลวงคุกเข่าอยู่ก้นหลุม
สองขาจมลงดินหมดทั้งต้น ทั้งร่างเนื้อหนังไหม้เกรียมดำ กลิ่นศพครองอำนาจมาแต่ก่อนก็กระจัดกระจายไปกว่าครึ่ง
เชียนเหอเปลือกตากระตุกแรง
นี่ยังเรียกว่าสายฟ้าฝ่ามือ?
สายฟ้าฝ่ามือแบบใครมันลงมาจากฟ้า?
ซอมบี้หลวงก้นหลุมเงยหน้าขึ้นแล ดวงตาขาวซีดจ้องเขม็งกู้ชิง ลำคอคำรามเสียงแหบห้วน
ยังไม่ตาย
กู้ชิงกลับไม่แปลกใจมาก
ร่างศพที่ผ่านการหลอมด้วยแรกฟ้านี่ขนาดจริง ๆ
เขากระโดดลงไปในหลุมสายฟ้า
ซอมบี้หลวงพุ่งกรงเล็บทันที
กู้ชิงบิดตัวหลบ มือขวาตามแรงวางทับหน้าอกที่ไหม้ดำ
ใต้ฝ่ามือ สายม่วงเส้นเล็ก ๆ แทรกลงร่างศพอย่างเงียบ ๆ
ป๊าก
เสียงเบามาก
แต่ท่าทีของซอมบี้หลวงกลับแข็งค้างในพริบตา
ลายสายฟ้าสีม่วงแน่นเป็นตับจากหน้าอกลุกลามอย่างรวดเร็ว แป๊บเดียวคลุมทั้งกะโหลก แขนขา และลำตัว
กู้ชิงปล่อยมือ ถอยหลังหนึ่งก้าว
รัง—!
ร่างศพไหม้ดำระเบิดจากภายใน เนื้อเลือดกระจายยังไม่ทันฟุ้ง ก็ถูกแสงสายฟ้าแน่นเป็นตับเผาเป็นธุลีเกรียม
สายฝนไหลบ่าลงมา
ก้นหลุมเหลือเพียงตะกอนดำสนิทบาง ๆ ชั้นเดียว
กู้ชิงก้มหน้าขยี้มือขวาที่ชาไปนิดหน่อย
พลังทำลายแรงกว่าที่คาดไว้อีก
เหนื่อยก็ไม่น้อย
พลังในตันเถียนหายไปราวสี่เส้นสิบ
ต่อจากนี้ถ้าลงกันจริง สายฟ้าแบบนี้อัดมั่วซั่วไม่ได้
กู้ชิงปีนขึ้นจากหลุมตามผนังหลุม เพิ่งตั้งไข่เท้าได้ ก็พบว่าทุกคนรอบข้างกำลังมองมาที่ตน
อาตงอ้าปากค้างจนสุด
ศิษย์ที่บาดเจ็บอีกสองสามคนก็ไม่รู้เมื่อไหร่ตื่นแล้ว นอนเกลื่อนกลาดอยู่กลางโคลน สายตามองกู้ชิงราวกับเห็นผี
เชียนเหอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเงื้อมือชี้ไปที่หลุมสายฟ้าไหม้ดำ
“เมื่อกี้นั่นมันคืออะไร”
กู้ชิงตอบไปตามความเคยชิน “สายฟ้าฝ่ามือ”
เชียนเหอจ้องเขาเขม็ง
กู้ชิงคิดว่าอีกฝ่ายฟังไม่ทัน จึงเพิ่มเสียงขึ้นหน่อย “วิชาสายฟ้าฝ่ามือที่อาจารย์สอนผมเมื่อสามวันก่อนไงครับ”
ปากเชียนเหอขยับขึ้น
ชั่ววูบนั้นนึกไม่ออกเลยว่าจะเริ่มด่าจากตรงไหน
เขาเป็นพี่น้องศิษย์กับสือเจียนมานานขนาดนี้ อาจารย์ใหญ่ใช้สายฟ้าอะไร เขาจะไม่รู้เลยได้อย่างไร
สายฟ้านั้นผ่าภูเขาขาดไปเป็นโพรงใหญ่
แล้วเจ้าจะบอกผมว่านั่นคือสายฟ้าฝ่ามือ?
กู้ชิงก็ไม่อธิบายต่อ ก้มตัวหยิบแผ่นยันต์สีเหลืองขึ้นจากแอ่งโคลน
กระดาษยันต์เปียกซึมไปหมด เส้นชาดถูกฝนชะล้างไปกว่าครึ่ง เหลือแนวเส้นยันต์ปราบศพรูปเดิมให้เห็นได้อย่างจืดเจือ
นี่คือสิ่งที่เชียนเหอทำหล่นไว้ตอนปะทะเมื่อครู่
กู้ชิงเคยเรียนวิธีเขียนยันต์ปราบศพมาก่อน วาดของพลาดไปก็เป็นสิบแผ่นพันแผ่น ยังขาดจุดหนึ่งที่จะเข้าถึงตัวจริงอยู่เรื่อยมา
ครู่นี้เฝ้าดูเชียนเหอเจิมยันต์ตลอดทาง ได้เห็นกายภาพการเปลี่ยนของกลิ่นศพของซอมบี้หลวงด้วยตาตนเอง ปมยักษ์ที่คิดมาเรื่อยมาจนติดขัดจึงทะลุปรุโปร่งขึ้นมาเอง
ความสั่นไหวคุ้นเคยชุดหนึ่งลอยขึ้นจากใต้สุดของจิต
【ยันต์ปราบศพ เข้าถึงขั้นต้น】
【มวลธรรมคืนสู่บรรพชน】
【ย้อนต้น — คัมภีร์ไท่อี้ล่ากุมศพ】
เจตนารมณ์ยันต์สุดจะประมาณไหลท่วมเข้าสู่จิตสำนึก
หัวยันต์ปราบดวงวิญญาณ ท้องยันต์ล่ากุมศพ เท้ายันต์กดอบาย ยันต์ปราบศพธรรมดาแผ่นหนึ่ง ในสายตากู้ชิงยามนี้พลันมีวิวัฒนาการนับไม่ถ้วนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้น
กู้ชิงก้มหน้าจ้องยันต์เหลืองเปียกเยิ้ม แววตาสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
เชียนเหอเพิ่งหายใจเข้าออกได้ปกติ เห็นสีหน้าแบบนั้นของอีกฝ่าย ใจก็สะดุ้งขึ้นมาอีก
“กู้ชิง”
กู้ชิงเงยหน้า “มีอะไรหรือครับ ท่านอาจารย์อู๋”
เชียนเหอจ้องยันต์ปราบศพในมือเขา “จะทำอะไรอีก”
กู้ชิงพับยันต์ขาดสองรอบ แล้วสอดเก็บไว้ในแขนเสื้อ
“ท่านอาจารย์อู๋”
“อืม?”
“ท่านมีกระดาษยันต์เปล่าติดตัวอยู่อีกไหมครับ”