เชียนเหอจ้องมองกู้ชิงอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ยกมือล้วงเข้าไปในถุงธรรมของตน
การต่อสู้เมื่อครู่ดุเดือดเกินไป ข้าวของข้างในแตกหักไปไม่น้อย โชคดีที่แผ่นยันต์ห่อด้วยกระดาษกันน้ำไว้ เหลือราวสิบกว่าแผ่นที่ยังไม่ถูกฝนซึมจนหมด
“เอาไป” เชียนเหอควักแผ่นกระดาษเหลืองยื่นให้ แล้วก็เอาไม่ได้ ต้องถามขึ้นมาอีก “เมื่อกี้เพิ่งจะได้สายฟ้าฝ่ามือมา ตอนนี้จะวาดอะไรอีกล่ะ”
กู้ชิงรับแผ่นยันต์มา แล้วยืมชานม้าแดงกับพู่กันยันต์จากเชียนเหอไปด้วย
“ยันต์ปราบศพ”
เชียนเหอขมวดคิ้ว “มึงจะวาดยันต์ปราบศพเป็นเหรอ”
“เพิ่งจะเป็น”
“……”
เชียนเหอไม่มีแรงจะถามต่อแล้วว่า “เพิ่งจะเป็น” มันหมายความว่าอะไร
เด็กหนุ่มคนนี้เมื่อวันนี้ปากพูดออกมาไม่มีประโยคไหนเลยที่ฟังแล้ววางใจได้
ฝนเริ่มเบาลงนิดหน่อย อาตงกับพวกพ้องหาที่แห้ง ๆ ได้อย่างหวุดหวิด เอาไม้โลงที่แตกพังมาประกอบไว้ใต้ต้นไม้ คลุมด้วยผ้ายางกันน้ำสองชั้น พอจะใช้กันฝนชั่วคราวได้
เชียนเหอกินยาแก่นออกไป ความรู้สึกคลื่นไส้ที่หน้าอกก็ทุเลาลงมาก แต่บ่าซ้ายยังคงดำมืดน่าขนลุก
เนื้อหนังรอบหลุมแผลห้าแผลที่เล็บศพคุกคามได้สูญเสียสีเลือดไปแล้ว
เส้นดำเล็ก ๆ หลายสายไต่จากบ่าลากยาวไปหากระดูกไหปลาร้า
กู้ชิงมองสองตา แล้วยื่นมือกดลงไปหนึ่งครั้ง
เปลือกตาเชียนเหอกระตุก “จำเป็นต้องกดด้วยเหรอ”
กู้ชิงว่า “ดูว่าพิษศพไหลไปถึงไหนแล้ว”
“เห็นอะไรออกมาไหม”
“เกือบถึงคอแล้ว”
“แล้วยังจะใจเย็นได้อยู่อีกเหรอ”
กู้ชิงเดินไปนั่งยอง ๆ ด้านข้าง กางกระดาษเหลืองราบลงบนแผ่นไม้โลง “รีบก็ไม่มีประโยชน์ คุณอาจารย์อย่าขยับก่อนเลย”
เชียนเหอกลับรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที
เขาออกท่องย่านสู้ชีวิตมาหลายปี พิษศพอย่างนี้ทั้งเคยเจ็บตัวและเห็นมานักต่อนัก
พิษแบบเบา ใช้ข้าวเหนียวดูดพิษ ทายางูด้านนอก กินน้ำมนต์ด้านใน พักฟื้นสักวันสองวันก็กดมันลงได้
พิษแบบหนัก ก็ทำได้แค่ลอกเนื้อเน่าออกก่อน แล้วใช้ไฟหยางเผาแผล บีบพิษศพออกมาอย่างทรมาน
ระดับแบบเขาตอนนี้ ถ้าเป็นผู้ใดที่วรยุทธ์ต่ำกว่า คงต้องเตรียมจัดการศพกันไปแล้ว
กู้ชิง เด็กที่เพิ่งจะวาดยันต์ปราบศพเป็น จะเอาอะไรรักษา
“กู้ชิง” เชียนเหอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “บาดแผลข้า... เอ้ย บาดแผลของฉันพักหนึ่งยังไม่ถึงตาย รอให้ศิษย์อาจารย์สื่อมู่มาถึงก่อน ค่อยจัดการช้า ๆ ก็ยังทัน”
กู้ชิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ศิษย์อาจารย์วางใจ ผมมีแผนอยู่”
เชียนเหอฟังแล้วยิ่งไม่วางใจ
กู้ชิงกำพู่กันยันต์ลง
อำนาจนามธรรมเต็มรูปแบบของคัมภีร์ไท่อี้ล่ากุมศพถูกสลักไว้ในสมองเรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อถึงเวลาลงมือ เขากลับไม่ได้ลอกคัมภีร์บรรพชนเต็มรูปแบบมาวาดตรง ๆ
เหตุผลง่าย ๆ
พลังวิชาไม่พอ
คัมภีร์ไท่อี้ล่ากุมศพฉบับสมบูรณ์ ด้วยระดับฝีมือปัจจุบันของเขา สัญลักษณ์หัวยันต์บรรทัดแรกยังต้านไม่ไหวเลย
ฝืนวาดลงไป แผ่นยันต์ส่วนใหญ่ต้องลุกเป็นไฟต่อหน้า และตัวเขาเองก็ต้องรับแรงสะท้อนกลับด้วย
กู้ชิงหลับตาชั่วครู่ แยกลายล่ากุมศพพื้นฐานที่สุดสายหนึ่งออกจากคัมภีร์บรรพชนอันสมบัติพลัมนั้น
พอใช้แล้ว
พู่กันยันต์ลงกระดาษ
ชานม้าแดงลากเส้นสีแดงตรงเป็นแนวยาวบนกระดาษเหลือง
เชียนเหอแค่จะเปิดปากเตือนว่าการวาดยันต์ต้องรวมจิตสมาธิ แต่วินาทีถัดมา เสียงก็ค้างอยู่กลางลำคอ
เมื่อกู้ชิงปล่อยแปรงลงสายนั้น พิษศพที่ตกค้างอยู่แถวนั้นดูเหมือนจะสั่นไหวเบา ๆ
ฝนยังคงหยด
ลมก็ยังพัด
แผ่นกระดาษเหลืองกลับดูหนักขึ้นทันที กดแนบสนิทกับพื้นไม้โลง มุมกระดาษแม้แต่จะสั่นก็ไม่สั่น
กู้ชิงวาดต่อไป
หัวยันต์สำเร็จ
หัวใจยันต์ถูกกดลง
ลายชานม้าแดงค่อย ๆ ซับซ้อนขึ้น
สีหน้าของเชียนเหอจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเองก็บำเพ็ญวิชายันต์แห่งเมาซาน ตลอดชีวิตวาดยันต์ปราบศพไปไม่ต่ำกว่าแปดร้อยฉบับ
สิ่งที่กู้ชิงวาดอยู่นี้ เขาแม้แต่เส้นสักเส้นก็ไม่เคยเห็น
แต่แปลกตรงที่เบ้าแห่งยันต์ที่หมุนวนอยู่ข้างในกลับเป็นสายเดียวกับวิชาปราบศพพอดี
เหมือนกับว่าเลื่อนย้อนจากยันต์ปราบศพที่พวกเขาใช้กันอยู่ทุกวันนี้ ย้อนกลับไปหลายร้อยปี
เชียนเหอมองจนหลง ลืมแม้แต่ความเจ็บปวดที่บ่า
แปรงสุดท้ายลงจบ
ฮืม
แผ่นยันต์สั่นเบา ๆ
ลายชานม้าแดงเรืองแสงทองจาง ๆ ขึ้นมาชั้นหนึ่ง ก่อนจะหุบหายไปอย่างสะอาดสนิท
สีหน้ากู้ชิงก็ซีดลงเล็กน้อย
วาดลายล่ากุมศพที่ถูกบั่นทอนจนบั่นทอนไม่ไหวอีกแล้วสักแผ่น พลังที่ใช้ยังคงมากกว่ายันต์ปราบศพทั่วไปอยู่พอควร
“สำเร็จแล้ว”
กู้ชิงหยิบยันต์ขึ้นมา
เชียนเหอได้สติในที่สุด “ยันต์ปราบศพที่มึงวาดนี่มันแบบไหน”
กู้ชิงเดินเข้ามา “ผมแก้ไขเพิ่มนิดหน่อยเอง”
สายตาที่เชียนเหอมองเขาเริ่มเพี้ยนแล้ว
“แก้ไปเท่าไหร่”
กู้ชิงคิดเล็กน้อย “เยอะพอสมควร”
“จะเอาไปแปะที่ไหน”
“บนตัวคุณอาจารย์”
หน้าเชียนเหอดำสนิททันที “ฉันเป็นคน”
กู้ชิงพยักหน้า “ผมรู้”
“ยันต์ปราบศพแล้วเอามาแปะคนเนี่ยนะ”
“ตอนนี้ในตัวคุณอาจารย์เต็มไปด้วยพิษศพ”
เชียนเหออ้าปากค้าง
ก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
แต่ฟังดูมันก็ยังแปลกประหลาดเต็มประดาอยู่ดี
กู้ชิงไม่ให้เวลาเขาได้ครุ่นคิดต่อ ยกมือแหวกเนื้อผ้าขาดวิ่นที่บ่าออก
หลุมแผลห้าแผลจากเล็บศพเปิดโล่งออกมา
เนื้อรอบ ๆ ดำคล้ำแข็งกรัง
“ทนหน่อย”
เชียนเหอระแวงขึ้นทันที “พูดให้ชัดก่อนว่าให้ทนอะไร”
เพี๊ยะ!
แผ่นยันต์สีเหลืองถูกตบลงข้างแผลโดยตรง
ครึ่งตัวเชียนเหอกระตุกตึงขึ้นทันที
พิษศพเย็นเยียบซ่านถึงกระดูกเหมือนถูกสิ่งใดสากจับแน่น เส้นดำที่กำลังไต่ขึ้นต่อไปหยุดนิ่งพร้อมกันทั้งหมด
ผิวแผ่นยันต์เรืองลายสีทองจาง ๆ ขึ้นเป็นแนวต่อแนว
ลายเส้นไหลตามบ่าของเชียนเหอค่อย ๆ แผ่ออกไปด้านนอก
เส้นศพสีดำที่ไต่มาถึงแถวไหปลาร้านั้น กลับหยุดจริง ๆ
อาตงกับพวกพ้องยกพวกมาดูกันหมด
“อาจารย์!”
“เงียบ ๆ” เชียนเหอยกมือกันไว้ สายตาจ้องเขม็งที่บ่าของตนเองไม่วางตา
หลังจากหยุดนิ่งแล้ว เส้นดำเริ่มถอยกลับ
ช้าไม่เร็ว
แต่ชัดเจนมาก
เส้นดำที่เดิมไปถึงใต้ไหปลาร้า ใช้เวลาแค่การหายใจไม่กี่ครั้งก็ถอยกลับไปถึงบ่า
เชียนเหอมีชีวิตอยู่มาเกือบครึ่งชีวิต ครั้งแรกเลยที่เห็นพิษศพถอยแบบนี้
เมื่อก่อนจัดการพิษศพกัน ต้องอาศัยข้าวเหนียว น้ำมนต์ ฤทธิ์ยาค่อย ๆ บดขยี้ ที่ไหนเคยมีการเบี่ยงพิษศพกลับโดยตรงแบบนี้
“กู้ชิง” เสียงเชียนเหอเบาลงอย่างเห็นได้ชัด “ยันต์ของมึงนี่...”
กู้ชิงกดนิ้วสองนิ้วไว้ที่ตำแหน่งหัวใจยันต์ เทพลังไหลลงไปช้า ๆ
“ยังไม่ต้องพูด”
ลายยันต์สีทองเปล่งประกายขึ้นพรวดพราด
ใต้บ่าของเชียนเหอเหมือนมีแมลงดำนับไม่ถ้วนไต่คลอน เส้นพิษศพเล็ก ๆ หลายสายถูกบีบให้พากันวิ่งไปรวมที่รอบแผลหมด
หลุมเลือดห้าหลุมเริ่มดันเลือดดำข้น ๆ ไหลออกมา
กลิ่นคาวเน่าจ้ำจัดขึ้นมาทันที
อาตงเอามือหนีบจมูก หน้าเต็มไปด้วยความดีใจ “ดันออกมาแล้ว!”
กู้ชิงมองอยู่ครู่หนึ่ง
พิษศพถูกล่ากุมไว้เกือบหมด
เหลืออยู่นิดเดียว
เขาเดินไปด้านหลังเชียนเหอ
เชียนเหอเหลือบเห็นท่าทางของเขา ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาได้ “จะทำอะไร”
“บีบที่เหลือออกมา”
“บีบยังไง”
กู้ชิงยกฝ่ามือขึ้น
เปลือกตาเชียนเหอกระตุกไม่หยุด “กู้ชิง มึงรอก่อน—”
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือหนึ่งประทับลงกลางหลัง
“เฮือก!”
เชียนเหอหน้ามือคว่ำลงไป เลือดดำปากเดียวพุ่งลงไปในโคลนโดยตรง
เลือดดำตกถึงพื้นแล้วระอุฟุ้งขึ้นมา
ต้นหญ้าข้าง ๆ เหี่ยวเหลืองลงต่อหน้าต่อตา
“อาจารย์!”
อาตงรีบเข้าไปประคอง
เชียนเหอฟื้นตัวได้อยู่พักใหญ่ ถึงค่อยยกมือเช็ดเลือดที่มุมปาก
ความอึดอัดที่อัดหน้าอกจนหายใจไม่ออกนั้นหายไปแล้ว
แขนซ้ายก็เริ่มส่งความเมื่อยเจ็บแบบเสียมเข่าตอกกลับมาอีกครั้ง
จะเจ็บ กลับเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ
แปลว่าความรู้สึกกลับมาแล้ว
เชียนเหอหมุนเทพลังพินิจไปครู่หนึ่ง
พิษศพในร่างหายไปเกือบทั้งหมด
ที่เหลืออีกบางส่วนก็ถูกอัดล่ากุมไว้แถวรอบแผล ไม่สามารถไต่ลึกเข้าไปในร่างต่อได้อีก
เขาก้มลงมองแผ่นยันต์สีเหลืองบนบ่า
ตัวกระดาษดำไปครึ่งแผ่นแล้ว
ลายเส้นชานม้าแดงยังคงล่ากุมพิษศพเหล่านั้นไว้แน่นหนา
“ใช้ได้จริง ๆ……”
เชียนเหอบ่นพึมพำเบา ๆ
กู้ชิงเช็ดน้ำฝนที่หน้าผาก “ที่เหลือค่อย ๆ ดูดออกไป คืนนี้ประคบข้าวเหนียวเพิ่มอีกสักหลายรอบ สามถึงห้าวันก็สะอาดหมด”
เชียนเหอเงยหน้ามองเขา
กู้ชิงถูกมองจนงง “ทำไมล่ะ”
เชียนเหอถามว่า “ยันต์นี้มึงเพิ่งเกิดปัญญาตอนดูฉันทำพิธีนี่เหรอ”
กู้ชิงคิดคำอธิบายเอาไว้นานแล้ว
เรื่องมวลธรรมคืนสู่บรรพชน เขาไม่มีแผนจะบอกใครเลยตั้งแต่แรก
ของบางอย่างฝังไว้ในใจตัวเองปลอดภัยที่สุด
“เมื่อกี้เห็นศิษย์อาจารย์ใช้ยันต์ปราบศพ ก็เลยแง้มอะไรบางอย่างที่เมื่อก่อนคิดไม่ตกให้คลายออกมาได้” กู้ชิงนั่งยอง ๆ ลงเก็บพู่กันยันต์ “พอวาดก็เลยแก้ไปมือเลย”
เชียนเหอเหลือบมองยันต์บนบ่าอีกครั้ง
แก้ไปมือเลยน่ะหรือ
แก้แล้วยังสามารถล่ากุมพิษศพในร่างคนมีชีวิตให้ถอยกลับได้อีก
“ศิษย์พี่ใหญ่ของมึงสอนกันยังไงเนี่ย……”
เชียนเหอบ่นกับตัวเองเบา ๆ
กู้ชิงได้ยินพอดี ยิ้มแล้วตอบว่า “อาจารย์ผมปกติด่าเยอะกว่านั้นอีก”
เชียนเหอพยักหน้า “อันนี้เชื่อ”
อาตงกับพวกพ้องในที่สุดก็มีอารมณ์หัวเราะออกมาได้บ้าง
ม่านมืดมิดที่ทับอยู่บนอกทุกคนมาทั้งคืนก็เบาลงไปมาก
ซอมบี้หลวงกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว
พิษศพของเชียนเหอก็ถูกกดกลับลงได้
ที่เหลือก็แค่รักษาบาดแผลกับเก็บกวาดสิ่งตกค้าง
กู้ชิงลุกขึ้นยืน มองป่าไม้ที่โดนสายฟ้าผ่าจนพังยับรอบทิศ แล้วก็มองไม้โลงกับเต็นท์ที่ล้มเกลื่อนพื้น จึงเริ่มช่วยพวกเขาเก็บของ
เพิ่งยกครึ่งแผ่นฝาโลงขึ้น เสียงระฆังก็ดังแว่วมาจากไกล ๆ
กริ๊ง
กริ๊ง
จากใต้ม่านฝนลึก ๆ มีคนเปิดปากตะโกนขึ้นมาเสียงหนึ่ง
“ศพเดินทาง—”
“คนเป็นจงหลบ—”
ใบหน้าของเชียนเหอที่เพิ่งได้ผ่อนคลายลงก็แย้มยิ้มออกมาในที่สุด
“ศิษย์อาจารย์สื่อมู่มาถึงแล้ว”
กู้ชิงหันไปมองทิศทางที่เสียงดังมา
เสียงระฆังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ไม่นาน ร่างหนึ่งสวมเสลาน้ำก็เบียดออกมาจากกลุ่มไม้ ด้านหลังตามมาด้วยแถวศพลูกค้าที่แปะยันต์สีเหลืองไว้ กระโดดเป็นจังหวะกันทั้งแถว
สื่อมู่เขย่าระฆังไปด่าไป
“อากาศสังหารนี่มัน สายฟ้าโหดพรวดพราดกันแทบไม่เว้นมือ เกือบต้องเอาลูกค้าฉันเซียนกระจายหมด”
เขาเช็ดน้ำฝนออกจากหน้า เงยหน้ามองไปข้างหน้า
เห็นเชียนเหอก่อนเป็นคนแรก
ฝีเท้าสื่อมู่เร็วขึ้นทันที
“เชียนเหอ!”
“ยังไม่ตายหรอก” เชียนเหอพิงอาตงแล้วหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง
สื่อมู่โล่งอกขึ้นมา กำลังจะเดินไปตรวจบาดแผลให้ สายตาก็เหลือบไปเห็นหน้าผาที่ถูกสายฟ้าหนึ่งคมแหวะหายไปเป็นหลุมพร้อมกัน
ฝีเท้าหยุด
สื่อมู่เงยหน้า
มองภูเขา
แล้วก็ก้มลงมองหลุมสายฟ้าบนพื้น
สุดท้ายหันไปมองกู้ชิง
“ที่นี่เพิ่งโดนเทวทัณฑ์สายฟ้าลงมาหรือเปล่า”