ปี 2053 วันที่ 25 กุมภาพันธ์ อากาศแจ่มใส
เพิ่งผ่านเทศกาลโคมไฟ หมิงชู นักศึกษาชั้นปีสามลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยความรักของพ่อแม่ หันกลับไปโบกมือให้พวกท่าน “หนูขึ้นรถแล้วนะ!! ข้างนอกหนาว พ่อกับแม่กลับบ้านไปก่อนเถอะ!!”
พ่อแม่ตระกูลหมิงกับน้องสาวหมิงยืนโบกมือให้เธออย่างแรงอยู่นอกประตูตรวจตั๋ว หมิงชูหันกลับแล้วเดินเข้าไปในสถานีรถไฟฟ้าเมือง
ตรวจตั๋ว ขึ้นชานชาลา
หมิงชูหาตู้โดยสารหมายเลข 2 เจอ แล้วยืนรออยู่หลังเส้นสีเหลือง
รถไฟฟ้าเมืองมาถึงตรงเวลา จังหวะก้าวขึ้นรถของหมิงชูชะงักไปเล็กน้อย
เมื่อครู่ตอนที่เธอเหม่อลอย คล้ายเห็นรถไฟฟ้าเมืองเลือนหายไปชั่วพริบตา เผยให้เห็นขบวนรถไฟสีดำขบวนหนึ่ง
แต่พอเพ่งมองดู รถไฟฟ้าเมืองก็ยังเป็นสีขาวชัดๆ
คงเป็นเพราะไอขาวที่เธอพ่นออกมาเมื่อครู่ ทำให้ตาพร่ามัวไปเอง
หรือไม่ก็อาจถึงเวลาต้องไปตัดแว่นแล้ว
เมื่อเห็นคนรอบข้างขึ้นรถไฟฟ้าเมืองกันหมดแล้ว หมิงชูก็หิ้วกระเป๋าเดินทางตามขึ้นไป
แต่เธอไม่เห็นว่า ในชั่วขณะที่ตัวเองก้าวขึ้นรถไฟฟ้าเมือง รถไฟฟ้าที่อยู่นอกสายตาของเธอกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทจริงๆ
ในวินาทีที่เธอก้าวขึ้นรถไฟฟ้าเมือง ขบวนรถไฟสีดำก็ปรากฏขึ้นเป็นเวลาหนึ่งวินาทีตามสถานที่ต่างๆ ทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นอาคารที่พัก ถนนใหญ่ เรือประมง และที่อื่นๆ
รถไฟฟ้าเมืองเป็นรถแบบไม่มีที่นั่งโดยสาร สถานีที่หมิงชูขึ้นเป็นสถานีที่สอง ต่อให้เป็นช่วงคนเดินทางกลับมหาวิทยาลัย ก็ยังพอหาที่นั่งว่างได้อยู่บ้าง เธอเตรียมใจแย่งที่นั่งไว้แล้ว แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับงุนงง
ในตู้โดยสารมีแต่ที่นั่งกว้างขวางนั่งสบาย ดูคล้ายกับที่นั่งชั้นหนึ่งบนรถไฟความเร็วสูงที่เธอเคยขึ้นตอนออกไปเที่ยวครั้งเดียว วันนั้นเธอลืมซื้อตั๋ว สุดท้ายเลยต้องซื้อตั๋วชั้นหนึ่งขากลับ
รถไฟฟ้าเมืองหรูหรานั่งสบายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
เดี๋ยวก่อน!
คนทางนั้นแต่งตัวอะไรน่ะ? เสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นลายฉูดฉาดหรือ?
“นี่มันอะไรกัน พาฉันมาที่ไหนเนี่ย? ฉันขึ้นรถนำเที่ยวชมวิวไม่ใช่เหรอ?”
ชายหนุ่มในกางเกงขาสั้นลายฉูดฉาดร้องลั่น คนในตู้โดยสารกว่ายี่สิบคนต่างก็ได้สติขึ้นมา
“ฉันซื้อตั๋วชั้นธุรกิจ ทำไมถึงมาอยู่ชั้นหนึ่งล่ะ?”
“ไม่จริงน่า ฉันซื้อตั๋วนอนบนรถไฟนะ นี่มันเรื่องแกล้งกันหรือไง?”
ตู้โดยสารพลันอึกทึกขึ้นมา
ใจหมิงชูหนักอึ้ง เธอแทบจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโดยสัญชาตญาณ ตั้งใจจะโทรแจ้งตำรวจ
แต่โทรศัพท์ฉุกเฉินที่ร่ำลือกันว่าโทรได้ทุกที่แม้ไม่มีสัญญาณ กลับไม่มีสัญญาณเสียอย่างนั้น
【ติ๊งต่อง… ยินดีต้อนรับสู่ขบวนรถไร้สุด แอปขบวนรถไร้สุดโหลดสำเร็จแล้ว กรุณากลับไปนั่งประจำที่ภายใน 30 วินาทีและคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย หากไม่ปฏิบัติตามกฎของผู้โดยสาร ผลที่เกิดขึ้นผู้โดยสารต้องรับผิดชอบเอง】
อะไรกันเนี่ย?
หมิงชูใจสะดุ้ง เธอขึ้นรถไฟฟ้าเมืองมานี่นา ไม่มีที่นั่งสักหน่อย!
เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เสียงนั้นพูดถึงแอปหรือ?
หมิงชูก้มมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ก็เห็นว่ามีแอปหัวรถจักรสีดำเพิ่มขึ้นมาจริงๆ เธอรีบกดเข้าไป โชคดีที่แอปขบวนรถไร้สุดนี้ดูเหมือนจะมีอินเทอร์เน็ตเร็วมาก พอเปิดขึ้นมา หมิงชูก็เห็นหมายเลขที่นั่งของตัวเองทันที
【ตู้โดยสาร 1 ที่นั่ง 33】
ตู้โดยสารคงไม่ผิดแน่ หมิงชูเห็นตัวเลขที่ด้านข้างของที่นั่ง ฝั่งขวาของเธอเป็นหมายเลข 5 ถัดจากหมายเลข 5 คือหมายเลข 8
หมิงชูออกวิ่งไปทางท้ายตู้โดยสารสุดฝีเท้า ระหว่างวิ่งก็ไม่ลืมตะโกนบอก “ในโทรศัพท์มีแอปขบวนรถไร้สุดสีดำอยู่ ข้างในมีหมายเลขที่นั่ง!”
ในตู้โดยสารมีแต่คนหนุ่มสาววัย 18 ถึง 40 ปี ไม่มีใครไม่คุ้นกับโทรศัพท์มือถือ พอได้ยินหมิงชูตะโกนก็ต่างเข้าใจทันที
แต่ก็มีคนไม่ยอมเชื่ออยู่เหมือนกัน
อย่างเช่นชายที่อยู่หน้าสุด สวมสูท หนีบกระเป๋าเอกสารไว้ สีหน้าท่าทางราวกับนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ “พวกคุณกำลังเล่นอะไรกันอยู่? ถ่ายอะไรอยู่หรือไง? ฉันเตือนพวกคุณนะ รีบปล่อยฉันกลับไปเดี๋ยวนี้ วันนี้ฉันมีธุรกิจมูลค่าหลายสิบล้านต้องคุย ถ้าพวกคุณทำให้เสียเรื่อง อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
ยังมีผู้หญิงวัยสามสิบกว่า สวมผ้ากันเปื้อน ผิวค่อนข้างคล้ำ ดูพูดภาษาจีนติดขัดอยู่บ้าง เธอพูดว่า “ฉะ…ฉันต้องกลับไปทำอาหารกลางวันให้คุณนาย…”
ระหว่างที่พวกเขายื้อยุดกัน หมิงชูก็วิ่งไปถึงท้ายตู้โดยสารและหาที่นั่งของตัวเองเจอแล้ว
ตู้โดยสารนี้มีที่นั่งแถวละสี่ที่ แต่หมิงชูไม่คิดเลยว่าทั้งตู้จะมีแค่ 33 ที่นั่ง ที่นั่งของเธออยู่ท้ายสุด เพียงลำพังหนึ่งที่นั่งกินพื้นที่ทั้งแถว
สถานการณ์ตอนนี้ประหลาดเกินไป หมิงชูตัดสินใจทำตามที่เสียงนั้นบอก เธอนั่งลงทันทีแล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด ก่อนจะพบว่ามันเป็นเข็มขัดแบบห้าจุดเหมือนกับเข็มขัดบนรถเข็นเด็ก
ในใจเธอรู้สึกถึงลางไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆ
เสียงนั้นยังคงนับถอยหลัง
【…15, 14…】
หมิงชูกัดฟันคาดเข็มขัดนิรภัยให้แน่น จากนั้นจึงวางกระเป๋าเดินทางไว้ตรงหน้า ไม่เพียงใช้มือจับหูหิ้วไว้แน่น ทั้งสองข้างยังหนีบกระเป๋าเอาไว้ด้วย
【5, 4…】
จากมุมมองของหมิงชู เห็นคนส่วนใหญ่กลับไปนั่งที่นั่งของตัวเองอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แต่ก็ยังมีบางคนไม่ยอมแพ้
【…1 ขบวนรถหมายเลขไร้สุดออกเดินทาง】
สิ้นเสียง แรงกระชากมหาศาลก็ซัดเข้ามาจากด้านหลัง หมิงชูรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะถูกกดแบนติดกับเบาะ ส่วนคนที่ยังไม่ได้นั่งหรือไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เธอเห็นเงาดำวูบผ่านหางตา จากนั้นก็ได้ยินเสียงกระแทกกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากด้านหลัง
หมิงชูไม่มีแม้แต่เวลาจะหันกลับไปมอง เพราะรถไฟเหมือนกำลังถูกปั่นอยู่ในเครื่องซักผ้า เริ่มหมุนเหวี่ยงไปมาอย่างบ้าคลั่ง เธอกอดกระเป๋าเดินทางไว้แน่น ข่มความคลื่นไส้ที่ตีขึ้นมาในใจ
ข้างหูมีเสียงสิ่งของกระทบกันดังโครมครามปะปนกับเสียงกรีดร้องจากในตู้โดยสาร หางตายังเห็นบางคนถูกเหวี่ยงจากท้ายตู้ไปกระแทกถึงด้านหน้า ที่เหลือเชื่อที่สุดคือเหมือนมีช่วงหนึ่งที่รถไฟวิ่งถอยหลัง หมิงชูเห็นคนกระแทกเข้ากับเพดานได้กับตา
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดรถไฟก็กลับมานิ่ง หมิงชูหน้าซีดเผือด เงยหน้ามองไปก็เห็นคราบเลือดในตู้โดยสาร
ข่าวดีคือไม่มีใครตายในขบวนรถ
ข่าวร้ายคือมีคนแขนหักขาหัก
เสียงคร่ำครวญกับเสียงกรีดร้องดังระงมในตู้โดยสาร ทุกคนยังขวัญเสียไม่หาย
【ติ๊งต่อง… ยินดีด้วย ผู้โดยสารชุดแรกทั้ง 99 คนยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้จะปลุกพรสวรรค์ให้คุณ】
แทบจะในเวลาเดียวกัน หมิงชูได้ยินเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นข้างหู
【กำลังปลุกพรสวรรค์… ปลุกสำเร็จ ยินดีด้วย คุณได้รับพรสวรรค์ระดับ S ที่อัปเกรดได้ “ฉันมีกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ”】
【ยินดีด้วย คุณเป็นผู้เล่นคนแรกที่พบแอปขบวนรถไร้สุดและหาที่นั่งเจอ ได้รับความสำเร็จ: ฉันไปก่อนหนึ่งก้าว】
【หากต้องการตรวจสอบความสามารถโดยละเอียด กรุณาเปิดแอปขบวนรถไร้สุด】
หมิงชูกดเปิดแอปขบวนรถไร้สุดด้วยสีหน้าเหม่อลอย พอเข้าไปก็เห็นข้อมูลของตัวเองทันที
【ชื่อ: หมิงชู
อายุ: 21
ระดับผู้เล่น: F
พรสวรรค์: ฉันมีกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ (อัปเกรดได้) (รายละเอียด)
ความสำเร็จ: ฉันไปก่อนหนึ่งก้าว (รายละเอียด)】
【ฉันมีกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ: คุณมีกระเป๋าเดินทางที่หวงแหนเป็นอย่างยิ่ง เพื่อตอบแทนความรักของคุณ กระเป๋าเดินทางจึงสมัครใจเป็นพรสวรรค์ของคุณ
ทักษะ 1: มิติส่วนตัว หน้าที่สำคัญที่สุดของกระเป๋าเดินทาง แน่นอนว่าคือใส่ของ! ยินดีด้วย มิติในกระเป๋าเดินทางของคุณมีขนาดใหญ่ขึ้น 4 เท่า และจะกลายเป็นมิติส่วนตัวของคุณ
ทักษะ 2: จอมจัดเก็บ กระเป๋าเดินทางขนาด 26 นิ้วที่ยัดของจนไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย นี่แหละยอดนักจัดเก็บของจริง! ไม่ว่าจะเป็นภาชนะเก็บของแบบไหน คุณก็ยัดของเข้าไปได้มากขึ้น 2 เท่าอย่างสบายๆ
ทักษะ 3: ดูสิว่ากระเป๋าเดินทางของฉันหนักแค่ไหน! คุณมีกระเป๋าเดินทางที่หนักมหาศาล หากถือกระเป๋าเดินทางโจมตี จะสร้างความเสียหายแบบคริติคอลที่มีน้ำหนักเพิ่มขึ้น 10 เท่า】
【ฉันไปก่อนหนึ่งก้าว: ทุกครั้งที่เข้าสู่โลก คุณมีโอกาส 100% ที่จะได้รับข่าวสารที่เกี่ยวข้องหนึ่งรายการ ในแต่ละวันของโลกภารกิจ คุณมีโอกาส 10% ที่จะรีเฟรชเบาะแสหนึ่งรายการ】
หมิงชู “…”
ดูเหมือนว่าความรู้สึกเชื่อมโยงระหว่างเธอกับกระเป๋าเดินทางที่สัมผัสได้เมื่อครู่จะไม่ใช่เรื่องคิดไปเองจริงๆ
กระเป๋าเดินทางที่เมื่อก่อนยัดของจนเต็ม ตอนนี้ในความรู้สึกของหมิงชูกลับกินพื้นที่เพียงหนึ่งในสี่ ยังเหลือพื้นที่ว่างอีกสามในสี่
“ฉันปลุกพรสวรรค์ได้แล้ว! ฉันเป็นหมอ พวกคุณหลีกทางให้หน่อย ฉันจะช่วยคนเจ็บ!”
เสียงร้องด้วยความตกใจทำให้หมิงชูได้สติ เธอหันไปด้านข้างก็เห็นคนเจ็บอยู่ข้างตัว ในสถานที่ประหลาดแบบนี้ มีคนพวกเดียวกันเพิ่มอีกสักคนก็เป็นเรื่องดี!
หมิงชูดันกระเป๋าเดินทางออกไป แล้วรีบเข้าไปช่วยคนเจ็บ
คนที่มีพรสวรรค์เป็นหมอ เดิมทีก็เป็นแพทย์ที่เพิ่งเรียนจบและทำงานได้ไม่ถึงปี พออาชีพหมอกลายเป็นพรสวรรค์ ข้างตัวเธอก็มีกล่องยาเพิ่มขึ้นมา อีกทั้งยาทุกชิ้นในนั้นยังมีสรรพคุณพิเศษ
อย่างเช่นผ้าพันแผล
【ผ้าพันแผล: ห้ามเลือดจากบาดแผลขนาดเล็กได้ทันที ส่วนบาดแผลขนาดใหญ่จะค่อยๆ ห้ามเลือด】
【ยาแก้ปวด: ระงับความเจ็บปวดได้ทุกชนิด ออกฤทธิ์ 12 ชั่วโมง】
【อะดรีนาลีน: เพิ่มสมรรถภาพร่างกายอย่างเต็มกำลังเป็นเวลา 30 นาที หลังจากนั้นจะอ่อนแรงเป็นเวลา 24 ชั่วโมง】
ยังดีที่ทุกคนได้รับบาดเจ็บภายนอก มีเพียงสองคนที่กระดูกหัก หมอก็จัดกระดูกและพันแผลให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมแบ่งยาแก้ปวดให้คนละเม็ด
【ติ๊งต่อง… รถไฟกำลังจะถึงสถานี กรุณาถือสัมภาระของตนให้เรียบร้อย รถไฟจะจอดในอีกหนึ่งนาที】
【คำแนะนำจากขบวนรถ: 1. กรุณาเก็บตั๋วรถไฟของคุณให้ดี หลังจากผ่านไป 30 วัน ให้ใช้ตั๋วรถไฟขึ้นขบวนรถเพื่อเดินทางกลับ 2. รถไฟจะเตรียมเอกสารยืนยันตัวตนและเงินทุน 2,000 หน่วยให้ผู้โดยสารทุกคน หลังลงจากรถแล้ว กรุณารับสิ่งของผ่านแอปขบวนรถไร้สุด 3. คำแนะนำเพิ่มเติมสำหรับโลกมือใหม่: โลกาวินาศจะปะทุขึ้นในอีก 28 ชั่วโมง 4. จงมีชีวิตรอด จงมีชีวิตรอด จงมีชีวิตรอด!】
“เดี๋ยวก่อน โลกาวินาศอะไร? นี่มันลักพาตัวชัดๆ!”
มีคนข้างหน้าระเบิดอารมณ์ ด่าทอรถไฟกับพนักงานรถไฟเสียงดัง
หมิงชูกลับไปนั่งบนเก้าอี้ มือสั่นเทาขณะแกะกระดาษเปียกมาเช็ดเลือดบนมือ
จริงๆ ด้วย
ขาหักจริงๆ กระดูกแทงทะลุเนื้อออกมาแล้ว
หมิงชูยังเป็นแค่นักศึกษาปีสาม ไม่ใช่นักศึกษาแพทย์ จู่ๆ ก็ได้เห็นภาพน่าสยดสยองขนาดนี้ เธอทั้งคลื่นไส้ทั้งลนลาน เลือดบนมือเหนียวเหนอะหนะและมีกลิ่นคาวคล้ายสนิมเหล็ก
รถไฟถึงสถานีแล้ว
【รถไฟมาถึงโลกต่างมิติวันสิ้นโลกแล้ว จะจอดเป็นเวลา 2 นาที หากผู้เล่นไม่ลงจากรถภายใน 2 นาที ผลที่ตามมาผู้เล่นต้องรับผิดชอบเอง】
ตอนนี้ไม่มีใครกล้ามองข้ามคำเตือนของรถไฟ ไม่มีใครอยากบาดเจ็บในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ พอประตูรถไฟเปิด ทุกคนก็พากันวิ่งกรูออกไป
มีพี่สาวคนหนึ่งที่วิ่งตามหลังหันกลับมาเห็นว่ายังมีคนอยู่ เธอจึงตะโกนว่า “น้องผู้หญิงข้างหลัง รีบลงรถเร็วเข้า!!”
หมิงชูมือสั่นเทา ลากกระเป๋าเดินทางเตรียมจะไป แต่หลังยกกระเป๋าออก เธอก็เห็นกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งที่ถูกกระเป๋าบังเอาไว้
บนกระดาษเขียนตัวอักษรใหญ่สี่ตัว
“อย่าบาดเจ็บ!!”