เซี่ยหยานไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน
เธอจำได้เพียงว่า ฝันไปมากมายหลายเรื่อง
ในฝัน เธอยืนอยู่บนที่สูงมาก ลมแรง ท้องฟ้าสีครามสดใส ทิวทัศน์งดงาม
เธอกางแขนทั้งสองข้าง
ราวกับนกที่ไร้พันธนาการ อยากจะบินขึ้น
แต่เท้าของเธอกลับขยับไม่ได้ ราวกับถูกบางสิ่งตรึงไว้กับพื้น
เธอก้มลงมอง พื้นดินแตกเป็นรอยแยก ภายในส่องแสงแดงสลับขาวเจิดจ้า ร้อนแรงจนแสบตา
เธอมองแสงนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว
เบาจน
ราวกับว่าเธอกำลังบินจริง ๆ
“เซี่ยหยาน”
มีคนเรียกชื่อเธอ
เสียงนั้นทั้งใกล้ ทั้งไกล
“เซี่ยหยาน ตื่นได้แล้ว”
เธอลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เพดานสีขาว ไฟสีขาว ผ้าปูที่นอนสีขาว
และใบหน้าหนึ่งที่เคยเห็นก่อนการรักษา เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาว กำลังยิ้มมองเธออยู่
“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?” หมอถาม
เซี่ยหยานอ้าปาก คอแห้งผากราวกับจะไฟลุก
“น้ำ...”
เสียงของเธอแหบพร่าจนไม่เหมือนเสียงตัวเอง
แก้วน้ำอุ่นถูกส่งมาที่ริมฝีปากเธอ
เธอดื่มอย่างตะกละสองสามอึก รู้สึกว่าทั้งร่างกายฟื้นคืนชีพขึ้นมา
“การรักษา...สำเร็จหรือเปล่า?”
เธอถามอย่างยากลำบาก
หมอที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวยิ้มบาง ๆ
“สำเร็จแล้ว ผลตรวจสมองของคุณแสดงว่าเซลล์มะเร็งถูกกำจัดจนหมดสิ้น ต่อไปแค่ต้องพักฟื้นอีกระยะหนึ่ง คุณก็จะหายดีเป็นปกติ”
เซี่ยหยานตะลึงไปครู่หนึ่ง
เธอมองหมอตรงหน้า ดวงตาเริ่มแดงก่ำ
“ฉัน...ฉันหายดีจริง ๆ เหรอ?”
“จริง”
น้ำตาของเซี่ยหยานควบคุมไม่อยู่แล้ว ไหลออกมาอย่างไม่อาจห้าม