ยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้
แนวป้องกันชั้นนอกสุดของคุกชีวภาพ
บนยอดหอสังเกตการณ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เพียงลำพัง ไฟส่องตรวจการณ์กำลังกวาดลำแสงเชื่องช้าไปทั่วบริเวณ
“เฮ้ย ได้ยินเสียงแปลก ๆ มั้ย”
ยามคนหนึ่งที่กำลังหาวนอนขมวดคิ้ว เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก่อนเอียงคอถามเพื่อนข้างๆ
“ข้าก็ว่าข้าได้ยิน”
เพื่อนตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “เหมือนเสียงปืนนะ ไม่ใช่พวกหออื่นลั่นปืนใส่ใครโดยไม่ได้ตั้งใจหรอกเหรอ”
“แกน่าจะรายงานไปที่ศูนย์บัญชาการหน่อยมั้ย ถามดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ได้”
อีกคนพยักหน้ารับ หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาเรียกทันที
“ศูนย์บัญชาการ ศูนย์บัญชาการ ที่นี่หอสังเกตการณ์หมายเลข 257 พวกเราเหมือนได้ยินเสียงปืนดังขึ้น ขอตรวจสอบหน่อยว่าเป็นหออื่นพลาดลั่นปืนเองหรือเปล่า”
ปลายสายมีเพียงเสียงสัญญาณรบกวน ไม่มีการตอบกลับใดๆ
ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังขมวดคิ้วรู้สึกผิดสังเกต
“ซ่า ซ่า” สองครั้ง เส้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากวิทยุ เสียงนั้นเป็นของผู้บังคับบัญชาพวกเขาจริงๆ
“รับทราบ”
“ทางนี้ตรวจสอบแล้ว เป็นหออื่นลั่นปืนโดยไม่ตั้งใจ ไม่มีสถานการณ์ผิดปกติแต่อย่างใด พวกนายทำหน้าที่เฝ้าระวังต่อไป ป้องกันศัตรูแทรกซึมเข้ามาที่นี่อย่างเข้มงวดที่สุด”
ทั้งสองได้ฟังก็วางใจลงทันที ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ
“รับทราบ งั้นไม่รบกวนแล้ว”
......
ภายในคุกชีวภาพ
ห้องควบคุมส่วนกลาง
ณ เวลานี้ ในห้องเงียบสงัด แต่จากภาพตรงหน้า ทหารกว่าสิบนายในเครื่องแบบสีกากีอ่อนนอนสลบอยู่กับพื้น ไม่รู้เป็นตายร้ายดี