มือที่ถือเครื่องสื่อสารของชายสวมหน้ากากผีค่อย ๆ ห้อยตกลงข้างตัว
เขาชะงักแข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับรูปปั้นหินที่ถูกดึงเอาวิญญาณออกไป เขากลายเป็นหมากที่ถูกทิ้งเสียแล้ว
อาจถึงขั้นว่าไม่คู่ควรกับคำว่าหมากที่ถูกทิ้งด้วยซ้ำ
เขาติดตามรองหัวหน้ามาตลอดห้าปี เอาชีวิตเข้าแลก เลียบคมดาบที่ชุ่มเลือด สุดท้ายก็เป็นแค่เบี้ยหมากรุกที่ถูกทิ้งได้ทุกเมื่อ
น่าขำจริง ๆ
"หัวหน้า รองหัวหน้าว่าไงบ้าง" ชายร่างผอมสูงหดตัวอยู่หลังก้อนหินก้อนหนึ่ง โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง
ชายสวมหน้ากากผีไม่ตอบ
เขาหันศีรษะช้า ๆ มองไปทางชายร่างผอมสูงแวบหนึ่ง
แววตาคู่นั้นไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความว่างเปล่าและเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้สันหลังเย็นเฉียบ
"มันบอกว่า"
เสียงของชายสวมหน้ากากผีแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน
"ถอยได้ก็ถอย ถอยไม่ได้ก็กัดคอพวกมันให้ตายไปข้าง"
สีหน้าของชายร่างผอมสูงซีดเผือดในทันใด
เขาเข้าใจนัยของประโยคนี้ ความหมายก็คือพวกเขาถูกรองหัวหน้าทิ้งแล้ว
ที่เหลืออยู่มีเพียงสองหนทาง
หนีรอดไปได้ หรือไม่ก็ตายที่นี่และลากคนอื่นไปเป็นเพื่อนตาย
"แต่...แต่เราจะถอยยังไงวะ!"
เสียงของชายร่างผอมสูงดังขึ้นมาในทันที
เขาชี้ไปยังลานหินระเกะระกะเบื้องหน้าซึ่งถูกหมาขุมนรกและคนคลุ้มคลั่งปั่นป่วนจนพลิกคว่ำพลิกหงาย
"ไอ้พวกสัตว์กลายพันธุ์นั่นปิดทางตายหมดแล้ว เราออกไปไม่ได้เลย ยิ่งกว่านั้นไกลออกไปยังมีพลซุ่มยิงของศัตรูอีก!"
ชายสวมหน้ากากผีไม่สนใจเขา แต่ก้มหน้าลง แล้วเริ่มตรวจดูอาวุธในมือ
เขาถอดซองกระสุนออกมา มองกระสุนที่เหลืออยู่ด้านในแวบหนึ่ง แล้วดันมันกลับเข้าไปใหม่ กระชากคันรั้งลูกเลื่อน กระสุนขึ้นลำ