“บอกกันตรง ๆ สิถึงทำให้คนวางใจ”
ไวท์ควีนกล่าว
“พวกวัจนลีลาอ้อมค้อม มีแต่จะทำให้คนรู้สึกเชื่อถือไม่ได้ แต่คำพูดเมื่อกี้ของคุณ แม้ฟังดูเข้มงวดไปบ้าง กลับช่วยให้หลายคนเลิกตั้งแง่”
กู้เยวียนยิ้มแบบไม่รับไม่ปฏิเสธ กวาดตามองไปทางโซนพักผ่อน
“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”
เขาพึมพำเสียงต่ำ
แล้วก็ก้าวเท้าไปยังห้องวีไอพีข้าง ๆ เตรียมรับฟังรายงานจากผู้บริหารระลอกแรก
......
ในเวลาเดียวกัน
โซนพักผ่อน
ผู้คนทยอยออกจากโถงประชุมใหญ่ แยกย้ายกันหาที่นั่งเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย
ตอนนั้นเอง
“หือ นี่อะไรน่ะ”
มีคนพบว่าบนโต๊ะทุกตัววางนาฬิกาอัจฉริยะไว้หนึ่งเรือน พร้อมคู่มือการใช้งานแนบมาด้วย
“สวัสดิการภายในของเครือใช่ไหม”
ชายหนุ่มคนหนึ่งหยิบนาฬิกาขึ้นมาสวม ลองคลำดู ก็ต้องยอมรับว่า ใส่แล้วพอดีเป๊ะ
หน้าจอนาฬิกาสว่างขึ้น
ตรงกลางหน้าแรกเป็นโลโก้แปดเหลี่ยมแดงสลับขาว เหมือนกับตราสัญลักษณ์ของเครือไม่มีผิด
ด้านล่างมีตัวหนังสือเล็ก ๆ อยู่หนึ่งแถว
“ยินดีต้อนรับสู่ร่มชีวภาพ กรุณายืนยันตัวตนให้เสร็จสมบูรณ์”
ชายหนุ่มใช้นิ้วแตะหน้าจอด้วยความสงสัย นาฬิกาก็เด้งอินเทอร์เฟซขึ้นมาทันที ให้เขาบันทึกลายนิ้วมือและข้อมูลม่านตา
“นี่...ต้องสแกนม่านตาด้วยเหรอ”
เขาอดแปลกใจไม่ได้ บ่นงึมงำ
แต่พอฉุกคิดอีกที
บริษัทยอมแจกนาฬิกาอัจฉริยะระดับไฮเอนด์แบบนี้ให้ฟรี ๆ แค่บันทึกข้อมูลชีวภาพนิดหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร
ว่าแล้ว
เขาก็ทำตามคู่มือ จ่อนาฬิกาแนบดวงตา ไม่กี่วินาที หน้าจอก็ขึ้นว่า “ยืนยันตัวตนสำเร็จ”
“นี่อะไรหรือ”
ผู้บริหารหญิงข้าง ๆ ก็หยิบนาฬิกาขึ้นมา พลิกกลับไปกลับมาดูอย่างสนใจ
“น่าจะอุปกรณ์สื่อสารภายในที่บริษัทแจกน่ะครับ”