“อันตรายทางการรับรู้ มลพิษทางจิต”
ไวท์ควีนทวนคำพูดของกู้เยวียนอีกครั้ง
“มันเหมือนกับว่ารบกวนระบบรับรู้ของเป้าหมาย ชักนำให้เป้าหมายแสดงพฤติกรรมอันตรายไร้เหตุผล”
“ใช่”
กู้เยวียนพยักหน้า
“และสิ่งผิดปกติประเภทนี้มักไม่สังหารด้วยวิธีทางกายภาพ แต่ทำให้คุณฆ่าตัวเอง”
“วิธีการสังหารแบบนี้ ไม่ทิ้งร่องรอย ไม่เหลือหลักฐาน จึงยากที่คนธรรมดาจะสังเกตเห็น ถึงมีคนสังเกตเห็น ก็ยากที่จะพิสูจน์การมีอยู่ของมัน”
ไวท์ควีนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า
“ผู้นำสูงสุด ท่านคิดว่าสิ่งนี้กับสัตว์กลายพันธุ์มีความเชื่อมโยงกันไหม”
กู้เยวียนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นส่ายหน้า
“ฉันไม่แน่ใจ แต่มันปรากฏตัวขึ้นแทบจะพร้อมกัน”
“สัตว์กลายพันธุ์ สิ่งมีชีวิตผิดปกติ เริ่มถี่ขึ้นในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ถ้าจะว่าไม่เกี่ยวข้องกันเลย มันก็บังเอิญเกินไป”
เขาลุกขึ้น เดินไปที่หน้าแท่นควบคุม เอามือไพล่หลัง จ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอกอย่างเงียบๆ
“โลกใบนี้ กำลังผิดปกติมากขึ้นทุกที”
ไวท์ควีนเดินไปข้างกายเขา พูดเบาๆ ว่า “แต่ร่มชีวภาพ ก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน”
กู้เยวียนหันไปมองเธอ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
“พูดถูก”
เขาหมุนตัวเดินออกไปนอกศูนย์บัญชาการ ฝีเท้าเร็วกว่าเมื่อครู่
“ให้เรดควีนวิเคราะห์ทุกเฟรมของวิดีโอนี้อย่างละเอียด รวมถึงภูมิหลังทางสังคม ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล และเส้นทางชีวิตของทั้งเจ็ดคน”