“และกิ้งก่ายักษ์กลายพันธุ์ตัวนี้ ก็เข้ามาเติมเต็มช่องว่างทางเทคนิคของเราได้อย่างเหมาะเจาะ”
ไวท์ควีนหยุดไปชั่วขณะ
แล้วยกมือขึ้นชี้ลึกเข้าไปในห้องแล็บ ที่นั่น แท็งก์เพาะเลี้ยงขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอย่างโดดเด่น
“นั่นมัน...”
กู้เยวียนมองดูเอ็มบริโอสีดำที่กำลังเต้นตุบ ๆ อย่างเชื่องช้าอยู่ในแท็งก์
ไวท์ควีนไม่ได้ตอบคำถามของกู้เยวียนในทันที แต่กลับอธิบายต่อไปว่า
“ในลำดับยีนของกิ้งก่ายักษ์กลายพันธุ์ตัวนี้ มีชิ้นส่วนที่หาได้ยากยิ่งอยู่ส่วนหนึ่ง เราเรียกมันว่า ‘โมดูลยีนกัมมันต์สูงในสัตว์เลื้อยคลาน’ ยีนส่วนนี้สามารถควบคุมพลังกล้ามเนื้อในการระเบิด การก่อเคอราตินที่ผิวหนัง และความเร็วในการตอบสนองของระบบประสาทไปพร้อม ๆ กันได้ การทำงานร่วมกันของสามสิ่งนี้ เป็นโครงสร้างยีนหลักที่ลิกเกอร์ต้องการพอดี”
“ทีมวิจัยสองทีมได้ทำการวิเคราะห์แบบย้อนกลับยีนของกิ้งก่ายักษ์กลายพันธุ์ และประสบความสำเร็จในการสกัดและสร้างชิ้นส่วนยีนนี้ขึ้นมาใหม่ จากนั้นจึงนำมันไปหลอมรวมกับพาหะของทีไวรัสที่ร่มชีวภาพมีอยู่”
กู้เยวียนฟังเงียบ ๆ เรียบเรียงข้อมูลทั้งหมดที่ไวท์ควีนให้มา
ทำความเข้าใจให้มากขึ้นสักหน่อย ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
ไวท์ควีนมองดูท่าทางที่กู้เยวียนตั้งอกตั้งใจฟัง รอยยิ้มที่ราวกับมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
“ดังนั้น ขอแค่เรามีตัวอย่างทางชีววิทยาของสัตว์จำพวกจิ้งจกในปริมาณมากพอเพื่อใช้เป็นพาหะพื้นฐาน เราก็สามารถผลิตลิกเกอร์ที่มีคุณสมบัติกลายพันธุ์ของจิ้งจกออกมาเป็นจำนวนมากได้ตามแม่แบบยีนชุดนี้”
“นี่ช่วยเราประหยัดเวลาไปได้อย่างน้อยหลายปี และลดจำนวนครั้งของการทดลองที่ล้มเหลวนับไม่ถ้วน เมื่อเทียบกับการเริ่มต้นวิจัยจากศูนย์”