เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาและแข็งทื่อราวกับหน้ากากของโกสต์ กู้เยวียนก็พอเข้าใจนิสัยใจคอของหน่วยปีศาจนี้แล้ว
เขามองชุดยุทธวิธีสีดำสนิทที่อีกฝ่ายสวมใส่ด้วยความสงสัยใคร่รู้
ชุดพรางแสงโฮโลแกรม
ของพวกนี้เห็นแค่ในหนังไซไฟเท่านั้น มันทำให้เขาสนใจไม่น้อย จึงเอ่ยขึ้นว่า
"เปิดระบบพรางของชุดนายหน่อย ขอดูประสิทธิภาพการหายตัวหน่อย"
"รับทราบ"
โกสต์ก้มหัว ยกแขนขึ้นตรงตำแหน่งที่มีเครื่องเทอร์มินัลรัดข้อมือ แล้วเริ่มจัดการบางอย่าง
วินาทีถัดมา
ภาพอันน่าอัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น
ทั่วร่างของโกสต์มีแสงสีฟ้าอ่อนวาบผ่าน ก่อนจะค่อย ๆ กลืนหายไปกับพื้นหลังเหมือนคลื่นน้ำ
แล้วก็หายตัวไปอย่างสมบูรณ์ในที่สุด
เหลือเพียงริ้วคลื่นจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น
ภาพที่น่าทึ่งนี้ เกิดขึ้นตรงหน้าของกู้เยวียนอย่างชัดเจน ทำให้เขาซาบซึ้งถึงเสน่ห์ของเทคโนโลยี
มนุษย์ล่องหน
นี่คือสามคำที่ผุดขึ้นในหัวของกู้เยวียน
ว่ากันตามตรง ในชาติก่อนเขาเคยฝันถึงเสื้อล่องหนที่คนทั้งโลกมองไม่เห็นแบบนี้อยู่เหมือนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น
ในใจยังเคยแวบความคิดทะลึ่ง ๆ อยู่บ้าง
ถ้าตัวเองล่องหนได้จริง จะแอบเข้าไปในโรงอาบน้ำหญิงเพื่อเสพสุขทางสายตาสักหน่อยได้ไหม?
เมื่อดึงสติกลับมา
กู้เยวียนมองเอฟเฟกต์การหายตัวที่เกือบสมบูรณ์แบบตรงหน้า เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เพราะหัวใจของภารกิจนี้อยู่ที่การแทรกซึมและการลอบเข้าไป โดยไม่ให้เจ้าหน้าที่ที่ประจำการรู้ตัวและเรียกกำลังเสริมได้ ก่อนจะเอาซากกิ้งก่ายักษ์กลายพันธุ์ออกมา