ในเวลาเดียวกัน ภายในวังหลวง
ไทเฮาประทับบนบัลลังก์หงส์อย่างสง่างาม พระหัตถ์พลางคลึงลูกประคำไม้กฤษณา พระพักตร์เปี่ยมเมตตา ทว่าพระวรกายยังแข็งแรงกระปรี้กระเปร่า
ฮองเฮาประทับอยู่เบื้องล่าง พระอิริยาบถสำรวมสง่างาม รอบคอบสุขุมดังเช่นทุกครา
นางกำนัลเพิ่งเก็บน้ำชาและขนมออกไป ภายในตำหนักจึงเหลือเพียงแม่นมสูงวัยคนสนิทสองคนยืนปรนนิบัติอยู่ข้างพระวรกาย
“กำหนดวันอภิเษกของเฉิงจิ่งอยู่ในเดือนนี้แล้ว” ไทเฮาวางลูกประคำลง รับสั่งด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจอยู่หลายส่วน “เด็กคนนี้แต่เล็กก็ซุกซนราวกับลิง พริบตาเดียวก็จะมีชายาแล้ว”
ฮองเฮาค้อมกายเล็กน้อย “เสด็จแม่โปรดวางพระทัย เรื่องต่าง ๆ ทางสำนักจงเจิ้งซื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว กรมพระคลังในวังกับสำนักเครื่องแต่งกายก็เร่งตัดเย็บกันอยู่ ย่อมไม่เกิดข้อผิดพลาดเพคะ”
ไทเฮาทรงนิ่งคิดครู่หนึ่ง “ตามธรรมเนียมเก่าของวัง ก่อนองค์ชายจะอภิเษก ต้องเตรียมนางกำนัลไว้สอนเรื่องในห้องหอ เพื่อให้เจ้าบ่าว...รู้ความเป็นไปของชายหญิง เฉิงจิ่งก็อายุไม่น้อยแล้ว แม้ปกติจะทำตัวไม่เอาถ่าน แต่เรื่องเช่นนี้อย่างไรก็ไม่ควรทำให้เจ้าสาวลำบากใจ เจ้าว่าควรเตรียมคนที่เหมาะสมไว้สองคนตามธรรมเนียมหรือไม่”
ฮองเฮาวางผ้าเช็ดหน้าในพระหัตถ์ลง มิได้ตอบทันที
นางอภิเษกเข้าราชวงศ์มานานกว่ายี่สิบปี ย่อมเข้าใจพระอุปนิสัยของไทเฮาเป็นอย่างดี ที่ไทเฮาตรัสถามเช่นนี้ แท้จริงแล้วทรงกำลังลังเลอยู่ในพระทัย