ในวิดีโอ เหลียงเหลยเหงื่อท่วมศีรษะ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสเปี่ยมสุขภาพดี ก่อนเอ่ยถามเฉินหนิงซีว่า
“เกิดอะไรขึ้น?”
เฉินหนิงซีสังเกตเห็นเงาร่างด้านหลังเหลียงเหลยที่ดูคุ้นตา สายตาจึงไล่ตามไปตลอด ส่วนคำตอบก็ฟังดูเหม่อลอย “ไม่มีอะไร เห็นเธอกำลังทำอะไรอยู่”
เหลียงเหลยเดินไปทางห้องแต่งตัว เงาร่างคุ้นตานั้นก็หายไปจากหน้าจอ เฉินหนิงซีจึงได้สติกลับมา
เหลียงเหลยพูดว่า “ดูท่าทางเธอไม่เหมือนคนไม่มีอะไรเลยนะ ว่าไง ทะเลาะกับกัวเฮ่อหมิงหรือเปล่า?”
เฉินหนิงซียกชาขึ้นจิบ ก่อนตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “เลิกกันแล้ว”
“เลิกกันแล้วเหรอ? พวกเธอไม่ใช่ว่ากำลังจะ...” เหลียงเหลยพูดค้างไปกลางประโยค แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “เธอน่าจะเลิกกับเขาตั้งนานแล้ว เขาคู่ควรกับเธอตรงไหนกัน หน้าตา นิสัย หรือฐานะ อย่างไหนก็ไม่ได้เรื่อง ตอนแรกเธอก็ไม่น่าคล้อยตามคนอื่นไปเลย จะมีกฎเกณฑ์อะไรมากมาย หาคู่ก็ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนา ยิ่งเรื่องแต่งงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง”
เฉินหนิงซีขัดขึ้นว่า “ถ้ายังบ่นต่อไปอีก เธอคงกลายเป็นยายแก่แล้วละ”
“ฉันไม่ได้บ่นสักหน่อย” เหลียงเหลยตาเป็นประกาย “เธอโทรหาฉันเพราะอยากมารักษาแผลใจหรือเปล่า? ไปกัน พวกเพื่อนคนขึ้นหน้าผาของเราจะไปโยวเล่อกันเดี๋ยวนี้ ฉันจะพาเธอไปดูหนุ่ม ๆ มีครบทุกประเภท ทั้งสายหมาป่า สายหมาน้อย สายอนิเมะ แล้วก็หนุ่มกล้ามท้อง ชอบแบบไหนก็มีหมด”
“ไม่ถึงกับต้องรักษาแผลใจหรอก ฉันยังโอเคอยู่” เฉินหนิงซีเหลือบมองเวลา เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าเอง เข้านอนตอนนี้ก็เร็วเกินไป “ไปตอนนี้ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?”
เหลียงเหลยตื่นเต้นจนคิ้วตาร่ายรำ “ก็ต้องรีบไปแต่เนิ่น ๆ สิ วันนี้เอ็มซีช่วงปิดท้ายของบาร์คือเสี่ยวเฉวียน” พอพูดถึงตรงนี้ เหลียงเหลยก็แกล้งปาดมุมปาก ก่อนทำเสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก “เขาไปทัวร์ต่างเมืองมาตั้งเดือนแล้ว คืนแรกที่กลับมาฉันต้องไปให้ได้ คิดถึงกล้ามท้องแปดลูกของเขาจะแย่แล้ว”