จากการเข้าหากันเมื่อครู่ เฉิงเฉียวเป่ยรู้สึกว่าเฉินหนิงซีไม่ค่อยจะเข้าข่าย ป้องกันไว้ก่อนดีกว่า เขาจึงวางแผนสองทาง
เพิ่งจะสตาร์ทรถ ก็เห็นเฉินหนิงซีรีบวิ่งกระเด็นออกจากประตูใหญ่ ยืนริมถนนรอแท็กซี่ แต่ไม่มีรถว่างเลยสักคัน เฉิงเฉียวเป่ยจะปล่อยโอกาสเอาอกเอาใจแบบนี้หายไปได้อย่างไร เขาจึงสตาร์ทรถด้วยความมั่นใจว่าอยู่ในมือ แล้วจอดรถหยุดตรงหน้าเธอ
กระจกมองหลังเลื่อนลง เฉินหนิงซีเอียงคอเข้าไปมองในรถ
"คุณหมอของหน่วยนิงซี จะไปทางไหนครับ ฉันส่งให้"
เฉินหนิงซีอยากปฏิเสธ แต่ช่วงเที่ยงเท่านั้นที่กัวเฮ่อหมิงแน่นอนว่าไม่อยู่บ้าน
เรื่องเร่งด่วน เฉินหนิงซีจึงเปิดประตูเบาะหลังขึ้นไปนั่ง แล้วพูดว่า "ขอบคุณค่ะ รบกวนส่งฉันไปหมู่บ้านเจียงหนานชู่ฟู่ด้วยค่ะ"
เฉิงเฉียวเป่ยเห็นว่าเธอร้อนใจ จึงพูดเล่นขณะขับรถว่า "ฉันไม่ค่อยคุ้นเส้นทาง ต้องรบกวนคุณเป็นระบบนำทางสดหน่อย"
เฉินหนิงซีจึงนึกขึ้นได้ว่าเขาเพิ่งพูดไว้ว่ามาเมืองตันเจียงได้เพียงหนึ่งเดือนเศษ
"เลี้ยวซ้ายที่ทางแยกด้านหน้าค่ะ"
เฉิงเฉียวเป่ยขับรถขึ้นเลนซ้ายสุด "คุณอยู่บ้านทางนั้นหรือครับ"
เฉินหนิงซีลังเลอสักครู่ ตอบกลับไปว่า "……ใช่ค่ะ"
ภายใต้การนำทางของระบบนำทางสด รถจอดหยุดหน้าหมู่บ้านเจียงหนานชู่ฟู่ ก่อนลงจากรถ เฉินหนิงซีขอบคุณเขาอีกครั้ง
"ขอบคุณค่ะ รบกวนเวลาคุณไปมาก ขอโทษด้วยนะคะ ฉันจะโอนค่ารถให้ค่ะ"
"เอ๊ะ……" เฉิงเฉียวเป่ยยกมือขึ้นกดการขอบคุณของเธอให้เงียบ "ก็เพียงเลี่ยงสร้างความเข้าใจผิดไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกน่า ก็แค่แวะส่งฟากทาง ไม่มีอะไรหรอก อย่าใส่ใจสิ ถ้าคุณโอนค่ารถให้ฉัน มันก็จะดูเหมือนว่าคุณดูถูกฉันแล้วล่ะ บายครับ"
เฉินหนิงซีก็เห็นว่าไม่เหมาะ จึงพยักหน้าด้วยความเขินอาย "สวัสดีค่ะ คุณเฉิง"
ลงจากรถแล้ว เดินไปไม่กี่ก้าวเธอก็หันหลังกลับมามอง ปรากฏว่ารถของเฉิงเฉียวเป่ยยังคงจอดหยุดอยู่ตรงนั้น เธอจึงหันหน้ากลับ เดินเร็วเป็นพายุ
เธอเคยเดาว่าเฉิงเฉียวเป่ยจะใช้โอกาสที่ได้ส่งเธอยกเรื่องขยายสายไฟฟ้าขึ้นมาพูดอีกครั้ง แต่เธอเดาผิด เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยปากสักคำ
ขณะนั้นในรถ เฉิงเฉียวเป่ยเงยหน้าขึ้นมอง ริมฝีปากยกยิ้มอย่างมีความหมาย
วิธีที่เร็วที่สุดในการหลอมความสัมพันธ์ก็คือสร้างจุดเกี่ยวข้องกัน
……
บริษัทพลังงานไฟฟ้าประชุมผู้บริหารระดับกลางขึ้นไป ทั้งบ่ายนั่นปวดหัวจะตาย กลับมาถึงบ้านก็ขี้เกียจจะทำอาหารเย็น จึงเปิดแอปสั่งอาหารสั่งข้าวผัดไข่ปู
ระหว่างรออาหาร เฉินหนิงซีรดน้ำต้นไม้ในบ้าน เสียงแจ้งเตือนไลน์ในโทรศัพท์ที่บนโต๊ะน้ำชาดังขึ้นสองครั้ง
ปลดล็อกหน้าจอแล้วเห็นว่าไลน์มีข้อความสองข้อ เปิดดูก็เห็นหัวของ north มีเลขสองสีแดงเด่นชัด
north: สวัสดีครับคุณเฉิน ฉันเฉิงเฉียวเป่ยน่ะครับ
north: ถ้าสะดวกเมื่อไหร่ อยากจะปรึกษาเรื่องตำแหน่งการติดตั้งครับ เห็นข้อความแล้วตอบกลับด้วยนะครับ
น้ำเสียงสุภาพและเกรงใจ เฉินหนิงซีจึงวางกระบอกฉีดน้ำที่ถืออยู่ นั่งลงบนโซฟาแล้วพิมพ์ตอบ
【สวัสดีตอนเย็นค่ะ เรื่องตำแหน่งการติดตั้ง คุณพูดคร่าว ๆ มาได้เลยค่ะ】
ข้อความบนหน้าแชทแสดงว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์……
เฉิงเฉียวเป่ยหมายเวลาการติดตั้งไว้ทั้งหมด 13 จุดบนแผนที่ ตามมาด้วยข้อความที่มีทั้งภาพและคำอธิบาย แต่ละจุดติดตั้งมีทั้งรูปถ่าย แผนการติดตั้ง และวิธีบำรุงรักษาประจำวัน จะเรียกว่าวิเคราะห์อย่างมีเหตุผลและละเอียดถี่ถ้วนก็ได้
แต่……ทั้ง 13 จุดติดตั้งนั้น เฉินหนิงซีปฏิเสธหมด
เฉิงเฉียวเป่ยมองนาฬิกา ตีหนึ่งแล้ว
เขาเหนื่อยล้าถอดแว่นออก บีบระหว่างคิ้วที่ปวดเมื่อย ไม่อยากจะพิมพ์ต่อแล้ว จึงหยิบโทรศัพท์ข้าง ๆ กดปุ่มส่งเสียง
"คุณเฉิน วันนี้ขอตัดจบแค่นี้นะครับ ขอบคุณที่เหนื่อยด้วยนะครับ" และอีกว่า……"ขอบคุณครับ"
จากแผนการที่เขาเสนอ เห็นได้ชัดว่าใส่แรงใจมาพอสมควร หลายจุดที่จดหมายเหตุไว้เป็นลายมือเขียนทั้งนั้น ตอนนี้ทั้ง 13 จุดถูกเธอปฏิเสธหมด เฉินหนิงซีรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
จึงส่งข้อความไปหาเฉิงเฉียวเป่ยหนึ่งข้อ
ข้อความเด้งขึ้นพร้อมกันทั้งบนหน้าจอโน้ตบุ๊คและโทรศัพท์
เฉินหนิงซี: 【เสียใจด้วยนะคะ ที่ไม่ช่วยอะไรคุณได้】
เฉิงเฉียวเป่ยใส่แว่นกลับ ส่งอิโมจิยิ้มกลับมาหนึ่งดวง แล้วพิมพ์ว่า
【ฝันดีครับ】
เฉินหนิงซี: 【ฝันดีค่ะ】
พูดฝันดีไม่ได้แปลว่าจะเข้านอน เหมือนกับที่คุณกับเพื่อนแชทกันว่าฝันดี แต่กลับเจอกันอีกในหุบเขาแห่งเกมกันตามเคย
ในคนละพื้นที่ เฉินหนิงซีรินกาแฟหนึ่งแก้วเดินออกจากห้องครัว เฉิงเฉียวเป่ยถือแก้วกาแฟกลับมาที่ที่นั่ง
เธอเสียบแฟลชไดรฟ์เข้าโน้ตบุ๊ค เปิดไฟล์แล้วไล่ดูวิดีโอจากไฟล์แรก เขาเปิดเว็บเบราว์เซอร์ ค้นหาคำว่า "อุบัติเหตุแผ่นดินถล่มเขาจวีชาน เขตเฮิ่งชุ่น เมืองตันเจียง" กด Enter หน้าเว็บเด้งชื่อหัวข้อที่เกี่ยวข้องออกมา เลื่อนเมาส์ไปที่หัวข้อแรกแล้วคลิกซ้าย
คืนลึก แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊คสะท้อนอยู่บนใบหน้าซีดขาวของเฉินหนิงซี กดหยุดวิดีโอไว้ ภาพบนหน้าจอคือกัวเฮ่อหมิงกำลังกดผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ใต้ตัว
ความจริงเรื่องมีชู้นอกใจวางอยู่ตรงหน้า จิตใจของเฉินหนิงซีครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วสายตาจึงค่อย ๆ หลวมลงมาบ้าง มองเวลาที่มุมล่างขวา แสดง 00:46
เธอปิดโน้ตบุ๊คลง พร้อมเตรียมจะจบความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์ไร้ค่าแบบนี้เสียที
……
เฉินหนิงซีขับรถมุ่งตรงไปยังหมู่บ้านเจียงหนานชู่ฟู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นรองเท้าบู๊ทผู้หญิงหนึ่งคู่วางอยู่เพิ่มขึ้นบนแผ่นรองเท้า เธอก้าวข้ามรองเท้าเข้าไป กระเป๋าเป้สีดำถูกโยนทิ้งไว้บนโซฟา เสื้อผ้าของทั้งสองคนกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ขณะที่ตัวหมีเตี้ยตัวโปรดที่เธอชื่นชอบที่สุดมีกางเกงในลูกไม้เซ็กซี่ห้อยอยู่หนึ่งตัว ใบหน้าของเฉินหนิงซีเรียบนิ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ประตูห้องนอนปิดค้างไม่สนิท เธอใช้มือดันเปิดออกมาเป็นช่องแคบ ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นเล็งไปที่ทั้งสองคนบนเตียงแล้วกดชัตเตอร์ จากนั้นก็อัดวิดีโออีกด้วย
เธอปิดประตูกลับ กลับมานั่งบนโซฟาในห้องรับ
ต่อไปก็ถึงคราวละครดี ๆ จะเริ่มขึ้นแล้ว
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกัวเฮ่อหมิงเหลือเวลาอยู่ในช่วงนับถอยหลัง
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นในห้อง ตามด้วยเสียงตอบรับอันง่วงงุนบนปลายสาย
"ฮัลโหล?"
ปลายสายเงียบสนิทแปลกประหลาด มีแต่เสียงของเฉินหนิงซีที่เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา
"ฉันกลับมาแล้ว"
กัวเฮ่อหมิงสมองแวบเป็นเวลาหลายวินาที "กลับมาแล้ว? กลับมาที่ไหน?"
เฉินหนิงซีพูดว่า "ฉันอยู่ทางออกทางด่วน มารับฉันด้วย"
ไม่รอให้กัวเฮ่อหมิงตอบ เธอก็ตัดสายไปเสียแล้ว
เขารีบลุกขึ้นปลุกผู้หญิงข้าง ๆ "ลุกขึ้นสิ รีบลุกเร็ว แฟนฉันกำลังจะมาถึง เธอต้องรีบออกไปเดี๋ยวนี้"
เรียกไปหลายครั้ง คนในผ้าห่มก็ไม่ขยับ เขาจึงลากคนขึ้นมา ผู้หญิงผมเพลียกระจายซอฟต์ลงไปเหมือนน้ำท่วมหน้าเตียง ปากบ่นงุบงิบว่า "อืม……ทำอะไร……ง่วงจะแย่แล้ว"
"อย่าหลับสิ" กัวเฮ่อหมิงลนลานคว้าเสื้อเชิ้ตกับกางเกงบนพื้นมาใส่ไปพูดไป "แฟนฉันกลับมาแล้ว รีบเก็บของเร็วเข้า"
ผู้หญิงลืมตาขึ้น บ่นว่า "มันบ้าไปแล้วเหรอไง กลับมาได้เช้าแบบนี้น่ะ"
"รีบเถอะ ฉันจะส่งเธอกลับบ้านก่อน" นึกอะไรขึ้นได้ เขาก็เตือนเสียอีกคำว่า "เช็กดี ๆ นะ อย่าปล่อยของทิ้งไว้อีกนะ เมื่อก่อนกางเกงในแทบจะโดนเธอจับได้"
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ผู้หญิงก็ขำเสียงดัง กอดกัวเฮ่อหมิงจากด้านหลังแล้วพูดว่า "ตอนนั้นตกใจกันใหญ่เลยสินะ? ให้ฉันลูบหน่อยสิ ครรภ์เจ้าเจ็บหรือไม่"
"ฮือ……ลูบตรงไหนของฉันกันนะ"
เสียงหัวเราะเอื่อย ๆ อันแสนเป็นส่วนตัวของทั้งสองก็ดังขึ้นอีกครั้งในห้อง
กัวเฮ่อหมิงชำเลืองมองเวลาแล้วพูดว่า "อย่าเล่นแล้วน่า ไม่ทันแล้ว"
"รู้แล้วน่า ฉันจะเข้าไปใช้ห้องน้ำแปบเดียว"
ผู้หญิงเช็ดหน้าปัดผมอย่างเย้ายวน สะพายเสื้อห่มออกไป
ทันทีที่เปิดประตูออก ทั้งตัวก็แข็งค้างไป พอเหลือบมองเห็นคนบนโซฟาแล้ว เธอรีบถอยกลับเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูทันที ใบหน้าเปลี่ยนสีเพราะตกใจ รีบบอกกัวเฮ่อหมิงว่า
"ในห้องรับมีคนอยู่"