เช้าวันเสาร์
ผ้าม่านไม่ได้รูดปิดสนิท แถบแสงสีทองแคบ ๆ ตกลงตรงปลายเตียง พอดีส่องลงบนก้อนขนสีขาวของไอศกรีมที่ขดตัวเป็นก้อน แมวถูกแสงส่องจนขยับ หูสั่นนิด ๆ ก่อนพลิกตัวแล้วนอนต่อ
หลี่เมิ่งยันตัวลุกขึ้นนั่ง พิงหัวเตียงแล้วมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง แปดโมงสี่สิบห้า
เธอลงจากเตียงเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว สายตากวาดผ่านเสื้อผ้าที่แขวนเรียงเป็นระเบียบอยู่เต็มแถว
วันนี้เธอจะไปงานวีไอพีของคริสตี้ส์ ไม่ใช่ไปเดินพรมแดงหรือร่วมงานเลี้ยงค่ำ ถ้าแต่งตัวหรูหราเกินไปกลับจะดูจงใจเกินจำเป็น
เธอยื่นมือหยิบเสื้อโค้ตแคชเมียร์สีเบจออกมา จับคู่กับเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวนวลและกระโปรงลูกไม้สีน้ำตาล สวมรองเท้าบูตสั้นสีเบจ ต่างหูเพชรหนึ่งคู่ และนาฬิกาข้อมือทองคำสีกุหลาบของวาเชอรองคอนสตันตินเพียงเรือนเดียว
ซูจิ้งรออยู่ตรงประตู มือถือแฟ้มเอกสารอยู่ “คุณหลี่คะ ทางคริสตี้ส์ยืนยันแล้วค่ะ พอคุณไปถึงจะมีผู้จัดการลูกค้าส่วนตัวคอยดูแลตลอดงาน”
“ดี แล้วทางโจวเหนียนล่ะ”
“ฉันจัดรถไปรับคุณโจวแล้วค่ะ เธอจะไปพบคุณที่สถานที่จัดงานโดยตรง”
หลี่เมิ่งพยักหน้า ก้มตัวเข้าไปนั่งเบาะหลังของคัลลินแนน ตอนรถแล่นออกจากหมู่บ้าน เธอมองต้นอู๋ถงด้านนอกผ่านกระจกรถ ใบไม้เริ่มเหลืองแล้ว พอลมพัดก็มีใบไม้สองสามใบหมุนคว้างร่วงลงมา
เมื่อรถจอดหน้าสโมสร หลี่เมิ่งมองอาคารหลังนั้นผ่านกระจกรถ ผนังด้านนอกกรุด้วยหินสีเบจอ่อน เส้นสายเรียบคม หน้าประตูมีพนักงานในชุดสูทสีดำยืนอยู่หลายคน