ผ่านไปประมาณสองสามนาที ฟูจิ้งอี๋ก็ตอบกลับมา
“ฉันได้รับบัตรเชิญแล้ว จะไป คุณก็ได้รับบัตรเชิญเหมือนกันเหรอ”
“ใช่ ช่วงนี้ฉันกำลังดูหยกอยู่ แต่กลัวจะประมูลพลาด ถึงตอนนั้นขอคำปรึกษาจากคุณได้ไหม”
ฟูจิ้งอี๋เว้นไปไม่กี่วินาที ก่อนจะส่งข้อความเสียงกลับมาหลายข้อความ
หลี่เมิ่งกดเปิดฟัง น้ำเสียงของอีกฝ่ายอ่อนโยนและชัดเจน
“ได้แน่นอน หยกนี่ต้องมีคนพาไปดูจริง ๆ น้ำลึกมาก”
“แต่ดูท่าสำนักงานจัดการทรัพย์สินของคุณจะช่วยเปิดช่องทางให้ได้ไม่น้อยเลยนะ โควตาเข้าชมนิทรรศการนี้หายากมาก”
“งานพรีวิวรอบวีไอพีของคริสตี้ส์ คนที่จะเข้าชมได้ต้องเป็นนักสะสมหลักที่มียอดซื้อขายต่อปีเกินห้าล้านเหรียญฮ่องกง ลูกค้าสินทรัพย์สุทธิสูงมากของธนาคารเอกชนระดับโลก หรือไม่ก็ผู้รับผิดชอบสำนักงานจัดการทรัพย์สินตระกูล ได้รับบัตรเชิญเร็วขนาดนี้ ดูท่าทีมงานของคุณจะเก่งไม่เบาเลย”
หลี่เมิ่งอ่านข้อความแล้วยิ้มออกมา
ฟูจิ้งอี๋รู้เรื่องที่เธอตั้งสำนักงานจัดการทรัพย์สินตระกูลแล้วจริง ๆ วงสังคมนี้ก็แคบเท่านี้เอง ข่าวแพร่เร็วกว่าอย่างที่เธอคิดไว้เสียอีก
เธอตอบกลับไปหนึ่งข้อความ
“พี่จิ้งอี๋ชมเกินไปแล้วค่ะ ของหนูแค่ทำเล่น ๆ เล็ก ๆ น้อย ๆ จะไปเทียบกับพี่ได้ยังไงคะ แต่ถ้าวันนั้นพี่ไปด้วย หนูก็สบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะ เจอของที่ชอบจะได้ขอความเห็นพี่ด้วย”
ฟูจิ้งอี๋เว้นไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ
“ได้ ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกฉันด้วย”
หลี่เมิ่งวางโทรศัพท์ พิงโซฟาแล้วถอนหายใจยาว