กินข้าวเสร็จ หลินจืออี้ก็บอกหลี่เมิ่งว่า “เจ้าของธุรกิจ ตัวแทนขายบ้านหรูที่ทานกงที่คุณให้ฉันติดต่อไว้ ฉันนัดเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้สิบโมงเช้าไปดูบ้านนะคะ”
หลี่เมิ่งคิดอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจซื้อบ้านที่นี่ ที่นี่อยู่ใกล้ใจกลางเมือง เดินทางไปสนามบินก็สะดวก ที่สำคัญกว่านั้นคือมีความเป็นส่วนตัวสูง รอบ ๆ ไม่มีตึกสูง แถมตัวบ้านก็กว้างขวางพอ
สิบโมงเช้าวันรุ่งขึ้น หลินจืออี้ขับรถพาเธอมาถึงทานกง
ทานกงอยู่ชานเมืองฝั่งตะวันตก ระหว่างที่รถแล่นไป ต้นไม้สองข้างทางก็ยิ่งหนาทึบขึ้น ส่วนอาคารก็ยิ่งเตี้ยลง
หลี่เมิ่งมองผ่านกระจกรถ เห็นป้ายถนนเขียนว่า “ถนนชิงซี” จากนั้นรถก็จอดลงหน้าประตูเหล็กบานใหญ่สีเข้ม
ตัวแทนขายบ้านรออยู่ตรงประตูแล้ว เป็นผู้ชายอายุราวสี่สิบ สวมสูทสีน้ำเงินเข้ม ผมหวีเรียบกริบ รอยยิ้มเผยความกระตือรือร้นแบบคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี
“สวัสดีครับคุณหลี่ ผมเป็นตัวแทนขายบ้านหรูที่ดูแลโครงการทานกง แซ่เฉินครับ”
หลี่เมิ่งลงจากรถ ยืนอยู่หน้าประตูพลางเงยหน้ามอง
หลังประตูเหล็กดัดเป็นถนนร่มรื่นทอดยาว ต้นอู๋ถงสองข้างทางแผ่กิ่งก้านปกคลุมถนนทั้งสายไว้ใต้ร่มเงาเขียวครึ้ม ไกลออกไปมองเห็นหลังคาของอาคารสีอ่อนราง ๆ มียอดแหลมโผล่พ้นแนวไม้
“วันนี้มีบ้านให้คุณดูสองหลังครับ” ตัวแทนพูดพลางนำเธอเดินเข้าไป “หลังหนึ่งเป็นสไตล์คฤหาสน์อังกฤษ อีกหลังเป็นสไตล์ฟลอเรนซ์ของอิตาลี ทั้งคู่เป็นบ้านหายากที่ยังเปิดขายอยู่ในตอนนี้ครับ”
“ทานกงสร้างวิลล่าทั้งหมดแค่สิบแปดหลัง ทุกหลังออกแบบแยกกัน สไตล์ไม่ซ้ำกันเลยครับ”
“ผมพาคุณไปดูหลังสไตล์ฟลอเรนซ์ก่อนนะครับ”