หลังพูดจบ เธอก็หันหลังเดินไปทางด้านข้าง
หลี่เมิ่งมองตามแผ่นหลังของเธอ รู้สึกคุ้นตาแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน
ที่ปรึกษากลับมาแล้ววางต่างหูลงบนถาด
หลี่เมิ่งลองสวมดู ต่างหูเป็นดีไซน์เรขาคณิตเรียบง่าย แซฟไฟร์สีเทาถูกล้อมด้วยเพชรเม็ดเล็ก ขนาดพอดีอยู่ใต้ติ่งหู
เมื่อจับคู่กับแหวนเป็นชุด พอสวมแล้วก็ดูครบองค์ประกอบ ทำให้ทั้งตัวดูประณีตขึ้น
“เอาทั้งแหวนและต่างหูค่ะ” เธอบอก
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจัดใบเสร็จให้ค่ะ”
ผู้หญิงสวมแว่นกันแดดที่อยู่ข้าง ๆ ยังไปได้ไม่ไกล กำลังก้มดูต่างหูคู่หนึ่งอยู่หน้าตู้โชว์
พอได้ยินบทสนทนาของหลี่เมิ่ง เธอก็หันมามอง แต่เมื่อมองผ่านแว่นกันแดดจึงเห็นสีหน้าไม่ชัด
【เป้าหมายระดับสูงสุด ×1 คะแนนความเชื่อใจ +1,000 คะแนนสะสมปัจจุบัน: 3,674】
หลี่เมิ่งใจสะดุ้งเล็กน้อย
ระดับสูงสุดเหรอ?
เธอมองผู้หญิงสวมแว่นกันแดดอีกครั้ง แต่ก็ยังจำไม่ได้ว่าเป็นใคร
แต่ระดับสูงสุดก็มีน้ำหนักอยู่ตรงนั้น แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
เธอไม่ได้เดินเข้าไปทัก และไม่ได้จงใจหลบเลี่ยง เพียงเบือนสายตาออกอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วดูของอย่างอื่นในตู้โชว์ต่อ
เธอเลือกกำไลข้อมืออีกเส้นหนึ่ง ทำจากแพลทินัมเส้นบาง ประดับแซฟไฟร์สีเทาเม็ดเล็กสามเม็ดกับเพชรเม็ดจิ๋ว เข้าชุดกับแหวนและต่างหูเมื่อครู่พอดี
ของสามชิ้นรวมกันราคากว่าหกแสน หลี่เมิ่งจ่ายเงินทั้งหมด
ตอนจ่ายเงิน ผู้หญิงสวมแว่นกันแดดเดินผ่านมาข้าง ๆ แล้วยิ้มให้เธอ
ซูหวานขยับเข้ามากระซิบถาม “เมื่อกี้คุณคุยกับผู้หญิงสวมแว่นกันแดดคนนั้นเหรอ?”